OVER TIJD (I)

Dit is een mini-reeksje over tijd. Op zich vrij atypisch want ik heb weinig met tijd. Ik heb er geen schrik van en wil er ook niet in ingrijpen. Tijd en ik laten elkaar veelal koud. Meestal. Want soms is er wel eens tijd die ik stil wil zetten, vooruit wil spoelen of zelfs integraal wil overslaan. In dit eerste deel: tijd waar ik heimwee naar heb.

La vida es hoy

In maart 2009, drie maanden voor mijn dertigste verjaardag, vertrok ik op een rondreis door Mexico. Net zoals anderhalf jaar daarvoor in Argentinië zou ik ook hier alleen rondtrekken. Dit zou de laatste keer worden, nam ik me voor, dat ik vertrok met een a priori vastgelegde terugreisdatum. In Argentinië had ik een aantal backpackers ontmoet die een ‘open ticket’ hadden: een enkeltje heen en geen retour. Het idee om ergens heen te trekken zonder te weten wanneer ik terug zou keren, prikkelde me enorm. Maar ik was nog iets te gehecht, nog te zeer verbonden met vrienden en familie om de sprong van een ticket zonder retour te wagen.

Het leven had andere plannen voor me. Een maand na mijn thuiskomst van de Mexico-reis, viel ik hals-over-kop voor de papa van Zoon. Drie maanden later vertrok ik met hem voor een dol avontuur door Afrika en nog zes maanden later was ik zwanger. Daar had ik het dus te pakken, dat ticketje zonder retour.

Maar goed, Mexico dus. In 2009 al een bestemming die wenkbrauwen deed fronsen. Dat was toch gevaarlijk? En als meisje alleen? Mijn moeder huilde het huwelijksfeest van een neef onder en vrienden opperden weinig subtiel dat ik in mootjes zou terugkeren. Drugskartels enz… Boehoehoe! Ik haatte dat gebrek aan vertrouwen in me. In Argentinië was ik mezelf tegengekomen. Bleek dat ik een vrij assertief vrouwmens was met een grote bek, een goed instinct en best wat flair, dat mensen gemakkelijk voor zich won. Als ik eindelijk vertrouwen in mezelf had, waarom zij dan niet in mij? Maar hun angst kroop onder mijn vel en de nacht voor mijn vertrek huilde ik onafgebroken van schrik. Een vriend die naar Brussel moest pendelen, vergezelde me op de trein naar Zaventem. Hij trok een foto waarop ik met dikke rode ogen en een geforceerd lachje sta. De eerste drie dagen in Mexico City durfde ik letterlijk de hostel niet uit.

Misschien, of zelfs hoogstwaarschijnlijk, was ik nooit aan het ultieme avontuur van Zoon begonnen, als ik niet eerst naar Mexico was gegaan. Ik had het een niet gedurfd zonder het ander. En wellicht was ik nooit naar Mexico gegaan, was ik niet eerst in Argentinië geweest. Alles is altijd een som van oorzaken en gevolgen, het leven niet meer dan een mobile perpetuum van ogenschijnlijk onbeduidende, kleine beslissingen. In het beste geval tenminste. In het slechtste geval is het immobile.

Ik kwam van Mexico terug als een 2.0 versie van mezelf. Die reis was één wonderlijk tocht van ontegensprekelijke overwinningen op mezelf die leidden tot magische ervaringen. Ik bezocht er de tempels van de zon en de maan in Teothuacán, zwierf rond in de jungle van Palenqué, nam een bus, een taxi en een boot om in het meest verlaten dorp aan de rand van de Stille Oceaan te belanden en daar ’s nachts in fluorescerend plankton te zwemmen. Ik raakte er de geest van Frida Kahlo aan in haar Casa Azúl, liep een voedselvergiftiging op in Chiapas en werd daarvan genezen door een vreemde snuiter die een zaadje in mijn oor drukte (acupressuur, zo bleek). Toen ik naar een clandestien feestje ging op het strand en langs de achterkant van het gebouw het strand op liep, dook ik instinctief weg: de sterrenhemel hing zo vol en zwaar door – bijna als een doek – dat het leek alsof hij op me zou vallen. Ik sprong in cenotes, at cactusbladeren, zag babyschildpadden hun weg naar de Oceaan wriemelen, werd high op mezcal, miste op een haar na Edward Norton in een sjofele bar in Tulum en woonde bij volle maan een sjamaanritueel mee in een zweethut op Punta Cometa. De andere deelnemers humden zichzelf in trance en de jonge Mexicaan die smoor op me was geworden, blies op zijn zeeschelp als een oude Olmeek, wierp zijn handen in de lucht met gestrekte armen en riep in schrille extase uit: ‘La vida es hoy, Petufina!’ In de weken die we daarna samen reisden, sloegen we dagelijks ons achterhoofd in de nek en gilden het uit: ‘La vida es hoy!’ Het leven is vandaag. ‘Te amo‘, zei ik tegen hem toen de tijd was gekomen voor mij om terug naar huis te gaan. Ik zwoer dat we elkaar terug zouden zien. Maar dat was gelogen: ik hield niet van hem, ik was verliefd geworden op zijn land en zijn volk en hoe die mij ontvangen hadden.

La vida es hoy is altijd als een virus in mijn bloed blijven rondsluimeren. Ik heb nooit een opperwezen, cultus of filosofie aangehangen, ben niet bijgelovig en doe niet aan horoscopen maar als serendipiteit ooit iets wordt om aan te hangen, ben ik kandidaat om de eerste profeet of minstens een apostel te worden. Het epicentrum van die beweging wordt Mexico, dat spreekt voor zich. Mexico is magisch. Het wekt die serendipiteit op. Dat excentriekelingen als Frida Kahlo, Alejandro González Iñárritu, Laura Esquivel of Louis Barragàn (dit is geen exhaustieve lijst) net daar geboren zijn, is wellicht geen toeval. Het heeft misschien iets te maken met de inslag van die meteoor, ooit, aan het begin der tijden. Ofwel met de passage van inspirerend volk als de Olmeken, de Azteken, Maya’s… Ik wil er vanaf zijn.

Als er ooit een tijd is waar ik heimwee naar heb, is het die: de tijd dat leven zo gemakkelijk alleen vandaag kon.

Dit bericht is gepubliceerd op 20 augustus 2019 om 14:19. Het’is opgeslagen in Hoofd en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

4 gedachten over “OVER TIJD (I)

  1. Olivia op schreef:

    Prachtig verhaal! Prachtig beschreven! Ik ben op mijn 18de een maand naar Mexico geweest. Het heeft op het moment zelf en erna een enorme positieve impact gehad op vele vlakken van mijn leven. Het is intussen 30 jaar geleden. Ik denk er nog heel vaak aan.

  2. Pingback: OVER TIJD (II) | Inkelspielchen

  3. Pingback: OVER TIJD (III) | Inkelspielchen

  4. Pingback: OVER TIJD (IV) | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: