OVER TIJD (III)

Dit is een mini-reeksje over tijd. Op zich vrij atypisch want ik heb weinig met tijd. Ik heb er geen schrik van en wil er ook niet in ingrijpen. Tijd en ik laten elkaar veelal koud. Meestal. Want soms is er wel eens tijd die ik wil stilzetten of vooruit spoelen. Het eerste deel ging over tijd waar ik heimwee naar heb, het tweede over tijd die ik het liefst zou overslaan. In dit deel: een kleine overwinning op de tijd (je leest de delen overigens best in de juiste volgorde) .

De overwinning

Een maand voor de start van de zomervakantie werd ik veertig. Zoals het volstrekt geen nut heeft om te mijmeren over de manieren waarop een leven anders had kunnen uitdraaien, is ook ieder sentiment rond ouder worden wat mij betreft een slag in het water. Er waren ooit wel eens wat momentjes dat ik ernaar verlangde om een andere leeftijd te zijn. Voor zover ik me kan herinneren moet de laatste keer rond mijn tienerjaren geweest zijn toen ik zwijmelend smachtte naar een volmaakt leven in een huis met een man, een gazon en 2.4 kinderen. Het perfecte geluk lag binnen handbereik, ik moest alleen maar ouder worden. Volgens mijn berekeningen zou voornoemde droomscenario zich op magische wijze nog voor mijn dertigste uitrollen.

Well.
Moving on.

Het voordeel van veertig worden, schreef ik vol overtuiging op mijn Facebookpagina, is dat je nog voldoende fysieke stamina hebt om je twintig te voelen maar zonder de existentiële drama’s en praktische nadelen van een twintigjarige (okéoké, of minder). Zelfs ontdaan van dat beetje hybris blijf ik erbij: veertig is heerlijk. Ik maakte er een groot feest van dat drie dagen duurde. Er waren maten, shotjes, ritjes op tram 4 (het letterlijke vervoersmiddel), bubbels, een picknick-potluck op de boerderij, kampeerpartijtjes met kampvuur, nog shotjes en uiteraard danspasjes.

Nu heb ik altijd al bijzondere energievoorraden gehad maar dat ik de stamina heb om op mijn veertigste drie opeenvolgende dagen en nachten te braken, heeft alles te maken met de intensiteit waarmee ik sport.

Dat gebeurde zo: eerst kreeg ik een kind dat ik in mijn uppie door zijn baby- en kleuterjaren loodste, daarna was ik moe, daarna rustte ik uit gedurende een jaar of drie en toen keek ik ‘ns in de spiegel. De twentysomething die ik in mijn hoofd altijd was gebleven, bleek last te hebben van bingowings en ruziede nogal vaak met haar kleerkast. Maar het ging niet eens om hoe ik eruit zag als wel om hoe ik me voelde: uitgeblust, niet fit, stram, geen kracht. Ik was gewoon niet blij en energiek meer.

In de geest ‘probeer vandaag nog te veranderen waar je niet content over bent’, begon ik te sporten. Na een aantal mislukte pogingen tot joggen vertelde een kennis over de Military Sport Academy. Ik deed de verplichte infosessie met bijhorende fitheidstest, deed het abominabel en schreef me toch in. Nu word ik wekelijks tot huilens toe Spartaans gedrild door brulapen die me toeblaffen tien extra push-ups te doen. Not. Nee echt, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is het een erg gemoedelijk clubje.

Anyway. Van een lamentabele conditie en geschatte fysieke leeftijd van zestig transformeerde ik in een fitte en verdomd sterke dertiger (ja, dertig – wait for it). Sinds ik ook mijn voedingspatroon ietwat aanpaste, begint zich een triceps af te tekenen waar vroeger mijn bingowings zaten en riep Zoon een aantal weken geleden: ‘Je hebt een sixpack, mama!’ Eergisteren deed ik twaalf keer een deadlift met vijfennegentig kilo. 95! Had je me vijf jaar geleden moeten vertellen, hadden we wat af gelachen.

Dat van die sixpack is een klein beetje waar en ik ben natuurlijk blij om de paar kilo’s die ik afslankte, daar moeten we niet flauw over doen. Maar ik heb ook nog steeds gewoon een zacht lijf, niks Instagram-fitness-influencer-waardig ofzo. Waar het me om te doen is: ik ben wel opnieuw het endorphinmachine van vroeger. Er zijn dagen dat ik mezelf helemaal gek krijg met piekeren en vol chagrijn mijn dag uitzit tot ik weer mag gaan sporten en ontladen. Ik word er oprecht gelukkig van, heb tonnen energie en ben verdomd trots op wat mijn lijf kan. En op mezelf, want ik heb hier voor gewerkt als een beest.

Dat is het gekke met mij: ik moet altijd mijn kansen afwegen tegen het schijnbaar onmogelijke. Zeg me ‘dat wordt moeilijk’ en mijn brein schiet kwispelstaartend in Pavlov. Altijd moet ik eerst zelf proefondervindelijk getest hebben of iets écht onmogelijk is. Hoe groter de uitdaging en zweem van onmogelijkheid, des te zoeter de overwinning. Zo werd me tien jaar geleden wat neerbuigend op het hart gedrukt dat ik maar moest afwachten tot ik zelf veertig was om te begrijpen waarom je dan wat ronder en minder energiek bent. Ha! Getest, onwaar bevonden.

Met de zoete smaak van de overwinning op mijn leeftijd op de tong, ging ik de zomer tjokvol dingen die echt onmogelijk waren met meer verbetenheid dan ooit tegemoet. Ik was vastberaden om van alle grenzen die ik gekregen had, de uithoeken op te zoeken. Van zodra mijn vakantie begon, liet ik de drieste ongetemde merrie in me de vrije loop. Tien dagen lang omringde ik me met vrienden, ruilde mijn dagen voor nachten, danste tot de ochtend en bruiste met de kracht van een geiser. Het was van Mexico geleden dat ik nog zo intens en zo gemakkelijk alleen vandaag had kunnen leven. Het maakte me stout, onoverwinnelijk en baldadig. Ik was een magneet voor iedereen die in de buurt kwam. Ik werd versierd en gekust door prachtige mannen van minstens tien jaar jonger en toonde daarna mijn paspoort alleen maar om hun verbazing te zien. Ik was de vrouw die je geen enkele zoon toewenst en genoot er nog van ook. Het gaf me een gevoel van vrijheid, opwinding en macht.

Maar ik ging elke nacht alleen slapen. Geen enkele van die jongens of mannen kon de schoenen vullen van de enige man die ik bij me wilde.

Dit bericht is gepubliceerd op 13 september 2019 om 12:53. Het’is opgeslagen in hart, Hoofd en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Een gedachte over “OVER TIJD (III)

  1. Pingback: OVER TIJD (IV) | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: