OVER TIJD (II)

Dit is een mini-reeksje over tijd. Op zich vrij atypisch want ik heb weinig met tijd. Ik heb er geen schrik van en wil er ook niet in ingrijpen. Tijd en ik laten elkaar veelal koud. Meestal. Want soms is er wel eens tijd die ik stil wil zetten of vooruit wil spoelen. Het eerste deel ging over tijd waar ik heimwee naar heb. In dit tweede deel: de tijd die ik het liefst zou overslaan.

Strop

In de tien jaar die voorbijgegaan zijn sinds Mexico zoemde la vida es hoy gezapig in mijn achterhoofd. Soms onbewust en op andere momenten juist erg doelgericht gaf het me de moed om door te zetten, geen nee te aanvaarden, in het leven te bijten. De schrik om op mijn bek te gaan, liet ik in Zuid-Amerika achter. Ik had geleerd dat uit je comfortzone komen, kleine dingetjes doen waar je eigenlijk schrik voor hebt, alleen maar positieve gevolgen heeft. Dus doe ik zonder omhaal, ben zelden zeker maar altijd overtuigd. Mijn manier van leven wordt abusievelijk wel eens met impulsiviteit en louter gretigheid verward maar dat is een schromelijke misvatting. Ik ben me al te bewust van de risico’s maar kies voor liever spijt van de gevolgen van wat ik wel heb gedurfd. La vida es hoy is een actieve keuze. Het is de stuwende kracht achter de ellipsen die mijn chaos beschrijft.

Het leven met kinderen echter, maakt van die filosofie een catch 22. Eens er kinderen in het spel zijn, is het moeilijk om het leven vandaag te leven, zonder meer. Kinderen zijn per definitie je morgen. Kinderen dwingen verantwoordelijkheidszin in het kwadraat af.

Zonder Zoon was al dit – deze blog, wie ik nu ben, wat ik nu doe – er niet geweest. Wat of waar ik dan wel zou geweest zijn, is een volstrekt nutteloze overpeinzing. Het leven is vandaag. Ik kies op basis van wat ik vandaag weet en ga daar achter staan. Wat niet wegneemt dat ik morgen misschien iets bijgeleerd heb. Als ik terugkijk, is dat om vandaag een nog betere keuze te maken. Waar ik niet tevreden over ben, probeer ik vandaag nog te veranderen. Wat ik niet kan veranderen, probeer ik vandaag nog te aanvaarden. Tussen die bedrijven door, probeer ik vooral geduldig te zijn want natuurlijk lukt niet alles vandaag nog.

Het enige wat me vast en zeker niet lukt, is het huis. Ik ben er ongelooflijk trots op en vind het een van mijn straffere prestaties maar de kost is me letterlijk en figuurlijk te hoog. Over tien jaar ga ik er vast blij mee zijn, wordt me verzekerd. Ik zie op dit moment niet hoe het dan beter zou moeten gaan, maar goed, oké, laten we daar even van uitgaan. Wat ben ik met een halve garantie over tien jaar terwijl er vandaag een strop rond mijn nek hangt? Ik heb nul bewegingsruimte. Het huis heeft me strak aan de leiband en rukt me brutaal weg uit vandaag telkens ik er nog maar aan wil snuffelen. Zonder Zoon had ik die stenen al lang verkocht.

Het is allemaal best ironisch: het huis is mijn garantieticket op Zoons toekomst maar in afwachting van die toekomst kan ik hem niet geven wat hij vandaag nodig heeft. La vida es hoy? Laat me niet lachen. De zorgen die ik nu heb teneinde mijn kind in de toekomst veilig te stellen, zijn buiten proportie. Vandaag, na drie jaar niks anders dan huis, snak ik naar vakantie met hem. Een plek waar er alleen maar tijd is voor elkaar en ruimte om herinneringen te maken. Met het diepe verlangen de pauzeknop op morgen even in te kunnen duwen woest brullend binnenin me, ging ik de zomer in, wel wetend dat ik me niet eens de kampeerplek op een camping kan permitteren.

‘Ga je op vakantie deze zomer?’, vraagt de buurman van aan zijn kant van het muurtje in de laatste week voor de grote vakantie. ‘Nee’, antwoord ik lacherig en moet tot mijn verbazing wel even slikken. ‘Zou je onze planten water willen geven terwijl we weg zijn?’, vraagt hij enthousiast. ‘Ja natuurlijk!’, reageer ik net iets te snel, want de buren blijken een vakantie van vijf weken in het verschiet te hebben. Het is een voorbode. Telkens er naar mijn beschikbaarheid wordt gepolst nadien, gaat het om een vraag naar hulp, nooit om een aanbod. Ik kijk aan tegen een zomer van planten wateren en katten voederen.

Als er ooit een tijd was die ik zou willen overslaan, is het deze: de tijd dat leven een uitputtingsslag aan de frontlinie lijkt.

Dit bericht is gepubliceerd op 24 augustus 2019 om 11:12. Het’is opgeslagen in hart, Hoofd en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “OVER TIJD (II)

  1. Pingback: OVER TIJD (III) | Inkelspielchen

  2. Pingback: OVER TIJD (IV) | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: