Negen

In een poging vat te krijgen op de veelheid aan grijs rond zich, bedient hij zich van superlatieven.

Zoals met alle woorden kiest hij ook die overtreffende trappen zorgvuldig en spreekt ze bedachtzaam en met nadruk uit : ‘Mama? (pauze) Zeg eens. (pauze) Wat vind jij het leukste (mini-pauze) aan mijn kamp? En het stomste? En het best gevonden?’ Het generieke ‘waarom’ van zijn peutertijd is nu veelal concreet wie, wat, hoe, waar en wanneer. ‘Van wie hou jij – na mij en papa – het meest?’ ‘Wat is – behalve mijn geboorte – het leukste wat je ooit al meegemaakt hebt?’ ‘Hoe slecht is mijn kamp voor het milieu?’

De nuance zit ‘m dus in de hiërarchie van die superlatieven. Al zijn die onderhevig aan schommelingen: nu eens zijn Jan en Piet zijn ‘eerste beste’ vrienden gevolgd door een hele resem kinderen op plaatsen twee tot tien, en dan weer zijn het diezelfde kinderen maar in een andere volgorde. Hij heeft wel oren naar mijn beleving van de wereld, waarin zelden iets of iemand op de eerste plaats staat, maar krijgt de zijne vooralsnog niet op die manier in het gelid.

In de complexiteit van de wereld – ‘Wat wil de NVA? Waarom mogen Steven en Didier geen kindje adopteren uit Ethiopië?’ ‘Is hij gelukkig?’ – hebben we voorlopig nog de zekerheid van elkaar. Nagenoeg iedere ochtend zegt hij me dat ook met zoveel woorden. Ergens tussen twee happen door legt hij resoluut zijn boterham neer, staat zwijgend op en komt naast mijn stoel staan om mijn hoofd tegen zijn borstkas te klemmen. Dat ik ‘de beste mama van de wereld’ ben, fluistert hij me dan toe. Een van de weinige superlatieven waar ik niet aan torn.

Het lijkt soms onwerkelijk hoeveel liefde dat kind veil heeft maar dat is het niet echt. Het is slechts een uiting van de zoveelste superlatief. Met evenveel rigorositeit wordt hij opstandig als hij niet het bos in mag waar jagers actief zijn (‘Maar wij zijn rebellen!’) en ongelukkig als hij niet kan gaan trainen (‘Maar voetbal is het belangrijkste van mijn leven!’). Als een van zijn ploegmakkers een goal maakt, loopt hij, van aan de andere kant van het plein als het moet, naar hem toe om hem een high-five te geven.

Hij is het kind dat een hekel heeft aan kip en puree maar verzot is op Roquefort en oesters. Hij is het kind dat bij vrieskou in zijn eentje uren aan de waterlijn op het strand speelt, daar een filosofisch praatje slaat met een wildvreemde en ten lange leste helemaal onderkoeld naar me toe komt gelopen, schreeuwend dat zijn voeten nat zijn. Op de vraag waarom hij met schoenen en al in het water is gaan staan, antwoordt hij laconiek: ‘Dat leek me leuk.’ Hij is het kind dat nu al drie jaar zijn haar laat groeien ondanks de bàkken en toenemende kritiek van leeftijds- en andere genoten. Hij is het kind dat een hele bende karaokeweigeraars kan doen meezingen met Willy Sommers. Hij is het kind dat vol frustratie zijn armen in de lucht gooit omdat ik hem nog maar eens op toneelkamp stuur: ‘Wanneer ga je me nu eindelijk eens laten worden wat ik zelf wil?’ Hij is het kind dat nooit verlegen zit om een spiegel.

Misschien bedient hij zich van superlatieven in weerwil van de vergelijking. Misschien voelt hij diep in zijn buik al de druk van de vergelijkende trap maar weet hij intuïtief dat niemand ooit gelukkig is geworden van beter of slechter dan. Hij maakt geen onderscheid tussen zijn gevoelens en deelt ze allemaal even genereus in woord en daad (dat heeft ie vast van de melkboer). Dat neemt niet weg dat zijn hangende schouders en mondhoeken soms verraden dat hij wel degelijk weet heeft van grijs. Het is misschien dat hij er met zijn superlatieven voor kiest om de wereld kleur te geven.

De enige superlatief waar hij een hekel aan heeft, is die van zijn vader en mij. ‘Je wordt nu voor het laatst een getal met maar één cijfer, zeg.’ ‘Aaaargh! Begin weer niet, hé!’

Zoon, dames en heren, de jongen waar de regenboog een puntje aan kan zuigen, werd negen jaar <3.

Dit bericht is gepubliceerd op 29 november 2019 om 14:41. Het’is opgeslagen in hart en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Een gedachte over “Negen

  1. Maya op schreef:

    Wat ben jij een gelukzak!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: