Nieuwjaarsbrief

Mijn marraine zaliger placht te zeggen dat de hele maand januari goed was om nieuwjaarswensen over te maken. Misschien begreep zij, moeder van zes kinderen, als geen ander dat het leven een op hol geslagen trein is die onvermijdelijk blijft voortdenderen, tijdens de eindejaarsperiode aan een grotere snelheid dan ooit. Of misschien berustte ze in Janus, god van het begin en het einde, die zowel opent als sluit. Zolang we leefden in de maand waarin hij zijn wijsheid instilleert, achtte ze de kans misschien groter dat hij ook de geest van haar vele nakomelingen zou openen opdat we met zijn wijsheid zouden terugblikken op het jaar dat was en daaruit zouden leren voor wat komen zou.

Zelden is er een periode waarin ik haar meer mis dan nu. Als het aankwam op het delicate evenwicht tussen melancholisch achterom en dapper vooruit kijken, heerste zij. Sta me te harer gedachtenis toe om alsnog terug te komen op 2019. Het is nog steeds januari.

Zoon heeft zelfs met zijn negen jaar de gewoonte om me mee te vragen naar toilet. Dat is een van de dingen die niemand je vertelt als je ouder wordt, dat het vanaf dan nog jaren duurt voor je in alle rust naar het kleinste kamertje kan. De dagen dat ik zin heb om mijn kind gezelschap te houden terwijl hij zijn gevoeg doet, zijn onbestaande schaars. Ik ga vast meewarig terugkijken op deze tijd van full disclosure wanneer hij de badkamerdeur voor me begint te sluiten, maar op heden zou ik het best vinden dat hij zijn fysieke intimiteit niet meer integraal in mijn handen legt. Het kind raakt echter niet ontmoedigd. Hij blijft het vragen alsof het idee hem pas voor het eerst invalt: ‘Hé mama! Ga je mee terwijl ik ga kakken?’

December 2019 stemde ik er toch mee in. Het liep tegen bedtijd aan en het moest vooruit gaan. Ik las hem voor uit Harry Potter terwijl hij op de toiletpot zat. Er ontstond een vreemd moment van verbondenheid tussen ons, de kakkende zoon en de moeder op veilige afstand voor de geurhinder tegen de deurlijst gezeten. Even later lag hij op mijn bed op zijn rug naar het plafond te staren en zei ernstig peinzend: ‘Mama, ik ben blij dat gij bestaat.’

Ik ben blij dat gij bestaat.

Hij zei niet ‘dat gij er zijt’ of ‘dat ik jou heb’ maar – en ik geloof weloverwogen – bestaat. Die zin hangt nu al weken licht jubelend in mijn hart. Zeggen dat je blij bent met iemands bestaan is zo groot dat ik er nauwelijks aan kan. Het gaat compleet voorbij de grenzen van de eigen persona. Het is de ander zoveel waarde geven dat hij of zij, wars van jezelf maar louter door te bestaan, iets toevoegt aan de wereld. Ik heb nog zoveel te leren van dat kind, dat ei zo na zelf niet had bestaan.

Ik geloof niet in een nieuwe start bij een nieuw jaar. Ik geloof ook niet in goede voornemens. Ik geloof wel in terugblikken in functie van vooruit gaan. Dus volgde ik het voorbeeld van mijn kind. Ik schreef een nieuwsjaarbrief aan al mijn dierbaren om hen te zeggen: ik ben blij dat jij bestaat. Ik ben blij voor iedereen rond je, iedereen waarmee je in contact komt en voor mezelf en Zoon.

Dat er een kind bestaat die zulke schone woorden niet alleen voelt en bedenkt maar ook tot de actieve daad overgaat van ze uit te spreken. Dat er geliefdes bestaan die mijn meest monsterlijke kant zagen en erna nog van me willen houden. Dat er vrienden bestaan die met me willen afdalen in de meest donkere dieptes en erna geen schrik hebben om nog steeds mijn vriend te zijn. Dat we zoveel gelegenheden vinden om te vieren met elkaar. Dat er kennissen bestaan die tijd willen vrijmaken voor koffie en een babbel. Dat er vreemden bestaan zijn die ongevraagd iets doen voor een ander en daarmee zeggen: ik heb gezien dat jij bestaat. Dat jij, mens die ik niet ken, me leest en de tijd neemt om een reactie te plaatsen. Dat jij de vreemde bent die zegt: ik zie dat jij bestaat.

Dat is hoop.

In een wereld die anno 2020 op velerlei manieren en plaatsen in brand staat, is hoop groot en essentieel. Laat ik daarom nogmaals het voorbeeld van mijn kind volgen en jou actief zeggen: ik ben blij dat jij bestaat. Dat jij door jouw bestaan hoop toevoegt aan de wereld, is de warmst denkbare gedachte om mee vooruit te kijken naar 2020.

Dit bericht is gepubliceerd op 16 januari 2020 om 15:21. Het’is opgeslagen in Brieven en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

4 gedachten over “Nieuwjaarsbrief

  1. Hoewel, lieve Inkelspielchen, ik ben ook blij dat jij bestaat.
    Bedankt voor je fijn geschreven ontboezemingen die ik tot hiertoe mocht lezen.
    Groetjes,
    Bip

  2. Adriaens Linda op schreef:

    Zoals altijd ontroerend mooi 💕

  3. Wat een prachtige nieuwjaarsbrief… Dank voor je mooie woorden en inzichten. En wat een schitterende zoon heb jij 🙂

  4. Csanyi Isabelle op schreef:

    Blij dat ik dit gelezen heb in mijn ‘bestaan’. Dank je wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: