Alles

Over een maand bevalt een BFF van de baby die ze maakte met het geweldige lief dat ze vond op Tinder. Nochtans verwijst ze naar ons, mij en haar, met ‘wij die vallen op egocentrische mannen’. Maar nu heeft zij dus een empathische man en weldra een baby.

Mijn hartsvriend vond een vrouw naar wie hij verwijst met ‘zij waarmee ik verder wil’. Hij zei het terloops maar zijn woorden troffen me: anderhalf jaar geleden was hij nog als de dood om ooit verder te gaan met iemand. Maar nu wonen zij samen en kopen ze een huis.

Ik kijk naar De weekenden. Kris vindt een nieuw lief en stapt ondanks zijn herval (kanker) zonder aarzelen met beide voeten in die relatie. Met ogen groot van verwondering staar ik naar zijn onbezorgde verliefdheid. Het lef van die man… Ook Aude vindt pardoes een nieuwe vriendin maar zij heeft nog wat schrik. Dat begrijp ik al beter, de behoedzaamheid bij nieuw verworven liefde, uit angst die weer kwijt te spelen. Een aantal mede-weekenders gaat mee in haar bezwaren, de risico’s, de pijn, het halflege glas, de jamaarja’s van liefde… De herkenning slaat me koud in het gezicht: mijn god, dat ben ik. Dat doe ik dus, er a priori van uitgaan dat het pijn zal doen.

Ik besef dat ik iets zal moeten veranderen. En ook dat, als complexloze en gezonde liefde kan voor de schone maar niet zo vanzelfsprekende mensen die mijn vrienden zijn – zij die in geen enkel gemiddelde passen – het ook voor mij moet kunnen. Ik ben niet moeilijker of veeleisender dan hen, alleen misschien een tikkeltje banger en sceptischer, waarmee ik stokken in mijn eigen wielen steek. Dus neem ik een actief besluit: ik ga me weer openstellen voor liefde.

Ik denk wel dat er één voorwaarde moet zijn: ik wil geen gescharrel meer, geen compromissen, mannen die nu warm en dan weer koud blazen, twijfelaars, foute mannen of jamaarja’s. Deze keer wil ik wat mijn vrienden hebben, the whole shebang. Al de rest is tijdverlies. ‘Ik wil alles’ wordt het mantra waarmee ik me ongeharnast in het datinggame begeef. ‘De truc is het allemaal niet te serieus te nemen’, zegt mijn zwangere BFF nog, en duwt me daarmee als een kind op de eerste schooldag zacht de speelplaats op. En weg ben ik.

De diepe overtuiging dat ik alles mag hebben, geeft me branie. Ik ga onbeschaamd achter mezelf staan en dat werkt als een rode lap op een stier. Ik zuig het leven aan als een zomerbries op een exotisch strand: overal waar ik kom, ontstaat gelach en vrolijk spel. Mannen lijken mijn zelfvertrouwen onweerstaanbaar te vinden, zelfs op de fiets word ik nagekeken. Dat was het dus: ik moest alleen maar alles willen. Wilt en gij zult begeerd worden.

Maar dan word ik verliefd op de man van iemand anders. Een wetmatigheid van zo’n verliefdheid is dat die je – in tegenstelling tot alles – veelal niks oplevert. Wat kruimels en een gestolen uurtje hier en daar. Des sentiments tombés du camion.

In theorie althans, want in de praktijk is er zelden iets geweest dat allesomvattender lijkt. Ik had nog maar zelden het gevoel dat iemand mijn alles niet te veel vond. Deze man echter, neemt mijn baldadigheid, mijn snedige kritiek, mijn ongemakkelijke analyses, mijn drieste voortvarendheid, mijn excentriciteit en mijn bezorgdheden… voor lief. En ik word gretig om alles met hem te delen. Hij deinst daar op geen enkel moment voor terug maar onderzoekt het met een onaardse kalmte en iets dat lijkt op bewondering. Tot mijn grote verbazing en geheel contradictorisch aan de omstandigheden lijk ik liefde gevonden te hebben waar ik niet bang maar net rustig van word. Ik heb geen schrik dat deze man van me zal weglopen, dat ik niet genoeg of te veel ben. En daar sla ik uiteindelijk volledig van in paniek.

Er is geen precedent voor het scenario dat zich nu ontrolt: ik kies dit keer zelf het hazenpad. Vervloekt zij de onveilig gehechte. Eerst blijf ik hem weg van mij en terug naar huis sturen. Daar biecht hij alles op maar breekt niet met mij. Dan ontstaat mijn exit-plan (the sequel II). We praten het uitvoerig door: dat ik het zal doen, waarom ik het zal doen, wat de gevolgen zijn. We vinden dat er geen andere mogelijkheid is. We vinden dat ik hem niet kan afpakken van zijn gezin. We vinden dat hij moet proberen zijn huwelijk te redden want nog nooit in de geschiedenis van de mensheid verliet iemand zijn partner voor iemand anders en liep dat goed af. Toch? En weg ben ik.

De overtuiging dat ik het moreel goede heb gedaan, de kolossale erfzonde waarmee ik mezelf ondertussen heb opgezadeld en het simpele gebrek aan een beter idee of toekomstperspectief, houden me aanvankelijk op de been. Maar een aantal weken later heeft gemis me op de knieën. Ik weet in alle oprechtheid niet hoe ik dit moet doen, hoe deze rol te spelen. Ik ben het gewend om verlaten te worden door mannen waarvan me al snel duidelijk wordt dat ze me toch niet zo netjes behandelden. Hoe ga je weg van iemand bij wie je alles vond, met wie het nog lang niet op was? Why would you leave Wonderland, Alice?

Er komen slechts gefragmenteerde antwoorden. Zo is er het verpletterende besef dat ik achteraf wel tig voorbeelden kan aanhalen van mensen die samen een nieuw leven begonnen. Nu plots wel.

Verder zijn er vooral flarden wijsheden van de sisterhood die me omringt. ‘Hij móest zijn huwelijk proberen redden, zelfs van jou. Had hij dat niet gedaan, dan had je geen respect voor hem gehad,’ zegt mijn bestie die volgens mij al minstens 367 jaar oud moet zijn – al. die. wijsheid.

‘Ken je The State of Affairs?’, vraagt een nieuwe vriendin. Ik kijk ernaar. Ik huil. Ik sla mezelf voor de kop. Mijn geloofsovertuigingen hellen weer over naar ‘ik ben niet goed genoeg’. Was ik a priori nooit bang dat hij weg zou gaan omdat ik latent niet geloofde dat hij dat laatste stukje van de kloof ooit zou dichten? Heb ik hem niet altijd gezegd dat ik vooral een katalysator was? Een symptoom van een veel dieper liggend gemis? Waarom moest hij daar nu meer van maken?

Nog een andere vriendin vertelt het verhaal van een koppel dat hun huwelijk wilde redden en samen een reisje ging maken naar New York. Eenmaal op de luchthaven ontploft de bom. Nadat ze op een haar na aan de dood ontsnapt zijn, kan de vrouw alleen maar denken: ‘Fuck, deze man is het voor mij.’ En de man kan alleen maar denken dat hij bij die andere vrouw wil zijn waarop hij hopeloos verliefd is geworden. Hij verlaat zijn vrouw en begint een nieuw leven. ‘De vraag is:’, zegt mijn vriendin, ‘wat is zijn bom? En hoe zal hij dan reageren?’

De zwangere BFF komt op bezoek nadat ik het weekend van het dieptepunt heb beleefd. In mijn hoofd is de schone liefde die ik heb beleefd inmiddels een ordinaire affaire geworden. Daar ben ik eventjes kapot op gegaan. Ik voel me waardeloos en gebruikt. Ik ben vergeten dat hij zijn huwelijk moet redden van me en voel me alleen maar niet gekozen. Weer maar es. Met haar handen over haar dikke buik gevouwen, luistert mijn vriendin aandachtig (ze is een mama geworden, bedenk ik) en maakt op het einde een sussend geluid. ‘Weet je wat het met jou is,’ zegt ze, ‘je hebt erg veel mooie kwaliteiten waaraan mannen de fantasie van wie ze willen zijn, maar al te graag vasthaken. Bij jou zijn ze zo gemakkelijk wie ze verlangen te zijn, maar ze willen het daarom niet echt. Als puntje bij paaltje komt, gaan ze terug naar wat veilig is, naar wat ze kennen. Jij hebt iemand nodig die jou helemaal wil om jou.’

Ik ontsteek in een furie. Ben ik slechts dat: een canvas vol wonderlijke kleuren waarop iedereen naar believen zijn eigen dromen kan projecteren? Een vehikel voor gemiste avonturen? Had ik niet gezegd dat ik alles wilde? Verdien ik dat GODVERDOMME ook niet?

Maar de volgende dag valt een e-mail in mijn inbox. Kosmische synchroniciteit. De fysieke en mentale afstand van de voorbije weken heeft mijn beeld van de man verwrongen. Ik was al iets anders van hem aan het maken, iets minder fraais, iets dat leek op wat ik kende zodat ik het kon begrijpen. Niet dat het nog iets uitmaakt maar nu schrijven we dat we elkaar missen en dat we – los van alle andere bezwaren – schrik hadden om voor elkaar te kiezen. Stel je voor dat we die sprong hadden gewaagd en het zwembad slechts een fata morgana bleek te zijn?

Maar wat als het een oceaan bleek?

Ik sla mezelf alweer voor de kop. Ik ben wel blijven herhalen dat ik alles wilde maar heb dat nooit letterlijk van hem gevraagd. Wat als alles willen enkel volstaat om alles te zien? Moet je om alles te krijgen, ook alles durven vragen? En is het daarvoor te laat?

– ‘Dat is toch niet slim, mama’, zegt Zoon in de auto, ‘om samen een huis te kopen? Want als je dan gaat scheiden, moet je wel nog samen in het huis wonen.’
– ‘Ah maar mijn hartje, dat is geen probleem,’ zeg ik, ‘want zij gaan gewoon altijd samenblijven.’

Dit bericht is gepubliceerd op 27 mei 2019 om 22:34. Het’is opgeslagen in hart en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

5 gedachten over “Alles

  1. Lambrecht op schreef:

    Beste,

    Ik weet niet meer hoe, sedert wanneer of wat de aanleiding was dat u en wat uit uw vingertoppen stroomt in mijn inbox heeft doen terecht komen, maar sedert enige tijd bent u weer volop aanwezig, ofschoon dit een toeval zou kunnen zijn of eerder het gevolg van stenen in het water in een ver verleden. Of hoor ik te zeggen dat ik uw posts pas nu opmerk, vallen uw mails me nu meer op?

    Want in ieder geval wat u schrijft kan me best behagen, het stuurt mijn mijmeringen in bepaalde richtingen, strategische ‘geïnsinueerdheden’…

    In feite is dit niets meer dan een uiting van dankbaarheid, voor de woorden, de ideeën die daaruit potentieel ontspruiten, dus “Ik dank u”.

    Mvg,

    Thomas

  2. M. op schreef:

    Zo schoon je gedachtenspinsels te mogen lezen. De noodzaak om al die emoties te overdenken en nog eens langs een andere kant te bekijken en nog eens te overdenken…
    Het waarom. Of hoe. Of wanneer…
    Maar vooral het geloof!
    X
    M.

  3. Pingback: OVER TIJD (III) | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: