Condoleances

Misschien heb ik geen talent voor geluk. In mijn achterhoofd houd ik de mogelijkheid dat geluk sowieso een fantasie is, dat niemand aldoor maar gelukkig is en contentement al voldoende is. Maar dan nog, zelfs dat ben ik zelden meer. Niet echt.

Nochtans herinner ik me wel momenten, zelfs hele periodes dat ik content was. Vroeger. Misschien ben ik het onderweg ergens kwijtgeraakt, dat talent? Samen met mijn relativeringsvermogen dan. En mijn gevoel voor humor. Want ooit was ik ook grappig. Ik weet nog precies hoe dat voelde, vrolijk geluk. Een tingeling (tinteling moest hier staan, maar de typo klopt zo mogelijk nog meer) steeg vanuit mijn buik op naar mijn hoofd. Onderweg maakte het kippenvel over mijn hele lijf, tot mijn schedel toe. Het deed me kwispelstaarten. Dat gevoel kreeg ik vlak voor ik iets ondeugends ging doen. Anticiperende rillingkjes van geluk waren het.   

Tegenwoordig voel ik angst door mijn lijf trekken. Letterlijk. Telkens als zich een situatie voordoet die angst kan opwekken, geeft dat een soort elektrisch stroomstootje in me. De schrik slaat me letterlijk om het hart. Ik wist niet dat dat kon. Het is een eng gevoel. Eerst dacht ik dat het iets eenmaligs was en dat het wel zou overgaan. Maar het is er nog steeds, sterker en frequenter. Het went niet. 

Ik besef dat het niet goed met me gaat. Mijn emoties enerzijds, en mijn ratio anderzijds, voeren een epische strijd. Als gescheiden echtgenoten bekvechten ze over wat ik voel en wat ik daarover weet. Ik weet dat ik flirt met de grenzen van depressie en verzet me daartegen met alle rationele vermogens die ik heb. Ik geloof niet dat ik deprimerend gezelschap ben. Ik kan lachen. Ik kan me vermaken. Ik moet alleen toegeven dat het allemaal vreugdelozer is dan ik zou willen. Dat ik kleiner en onzekerder ben dan zou moeten. Het doet me denken aan wat de psychiater in haar verslag schreef nu 17 jaar geleden: ‘gemaskeerd depressief beeld’. Het was mijn eerste depressie. Ik was 22 en dacht constant aan manieren om eruit te stappen. Geen kat die dat zag, mezelf incluis. Ik maak verdomd goede maskers.

De weinige vrienden aan wie ik nu vertel hoe het echt gaat, wijzen me op het jaar dat ik had. Verbouwen op je eentje is niet niks, prenten ze me in. En er was al zo weinig reserve om van te vertrekken. Ze herinneren me aan wat ik verwezenlijkt heb. Het doet me deugd te horen dat er iemand wel nog in me gelooft, of naar me opkijkt wanneer ik dat voor mezelf niet kan. Maar eens terug thuis, alleen, trekt de leegte aan me als een zwart gat. My own private demogorgon. 

Ik ben eenzaam. Ik denk dat daar het aanknopingspunt van alles ligt: zoveel godvergeten eenzaamheid. Dat is niemands schuld en niemand kan er iets aan doen. Bijna iedereen die dichtbij me staat, heeft een relatie, een gezin, een drukke job – vaak een combinatie van dat alles. Ikzelf blijf ergens tussenin bengelen: de ene week gezin, de andere week vrijgezel zonder kind. Door de onregelmatigheid waarmee ik beschikbaar ben, is mijn sociaal leven in vrije val geraakt. En mijn sociaal leven is zowat het enige dat me nog rest.

Maar ik wil meer. Ik wil weer tingelingen en kwispelstaarten. Ik weet dat het kan want ik heb het al gedaan. Als ik niet gelukkig ben, dan in ieder geval wel een optimist. Ik ben er nog niet en ik zal hulp kunnen gebruiken. Maar toch: alvast condoleances. (Doe jezelf een plezier en luister naar dat nummer <3)

“This walk, it’s a previous journey
And no wonder why the road seem so long
‘Cause I had done it all before
And I won
Am sending my condolence
Am sending my condolence to fear
Am sending my condolence
Am sending my condolence to insecurities”

Dit bericht is gepubliceerd op 7 december 2018 om 21:43. Het’is opgeslagen in hart en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

7 gedachten over “Condoleances

  1. Jan op schreef:

    Send you Arrows of Light

    Grtz
    Jan

  2. Ik luisterde en vond het mooi. Keep going.

  3. Brugse zot op schreef:

    Je hebt in elk geval het talent om de dingen ‘boenk erop’ te verwoorden… Ik lees een lastige strijd, veel inzichten en oplichtende puntjes hoop in het donker. Ik wens je toe dat die laatste je de weg blijven verlichten (als in: lichter maken/licht geven). ps: ‘For what you say might bring someone downhill’, zingt hij ook – ik hoop dat mijn woorden je integendeel moed geven.

  4. Brugse zot op schreef:

    En oh ja, bedankt voor je openheid. Ik ken jou niet, ik ken wel mensen in een gelijkaardige situatie – jouw perspectief lezen, doet mij stilstaan bij wat voor een vriendin ik ben vs. zou kunnen/willen zijn.

  5. marieke op schreef:

    Het was al even geleden dat ik hier kwam lezen en wat heb je me ontroerd… Ik kan niet veel meer zeggen dan de mensen hierboven en wil je vooral een virtuele knuffel geven. Onlangs las ik het boek “De valstrik van het geluk” van Russ Harris, waarin de grondslagen van ACT therapy worden uitgelegd. Dat was voor mij een echte eye opener en heeft me geholpen mijn leven terug op de rails te krijgen. Misschien heb je er ook iets aan? Veel liefs in ieder geval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: