Maybe we don’t deserve love

Zomer

De schop wordt in de gang gestoken ter voorbereiding van de verbouwingen die ik al drie jaar plan. Als een moeder die gaat bevallen van haar eerste kind, ben ik ongeduldig, een tikkeltje ongerust en blij omdat ik niet weet wat me te wachten staat.

Tegelijkertijd komt er een uitnodiging uit Engeland. Daar val ik voor de man die me even doet denken dat het misschien toch voor me weggelegd is. Dat er een afnemer is aan wie ik het bijproduct van mijn kwistige hart kan slijten.

Een volle maand juli ben ik gelukkig. Ik ben de free-diver die dreigde te verzuipen in de donkere zee van haar uitdeinende gedachten maar nu onverwachts de weg naar boven heeft teruggevonden. In extase hap ik naar adem. Er is licht. Er is lucht. Ik ben kintsugi: aan elkaar gelijmde scherven met goud gelakte breuklijnen.

Begin augustus duwt de man me weer kopje-onder. Terloops bijna. De onverwachte stoot van een elleboog in een borst. Auw. Oeps, sorry. Met elk woord dat niet meer komt, zak ik dieper en vergroot de druk op de breuklijnen. Stukje per stukje val ik ongemerkt uit elkaar.

Ik laat ‘wholehearted’ op mijn pols tatoeëren. Ter herinnering aan mezelf. Dat ik het mag zijn. Dat het niet daaraan ligt dat iedereen wegloopt. De letters zijn niet echt gelukt maar dat is niet erg, lach ik: het lukt me ook lang niet altijd om het te zijn. Haha.

Herfst

Op de laatste knip moet ik opnieuw een tijdelijke woonplaats zoeken. In mijn eentje stapel ik het gros van onze inboedel in de woonkamer. Met de zware stukken helpt de vader van Zoon. Het hoogstnodige wordt klaargezet om mee te nemen naar de tijdelijke studio.

Ik krijg een bericht dat Engeland naar Spanje zal verhuizen. Als een halvegare probeer ik een auto te regelen. Ik wil erheen voor hij vertrekt. Ik wil hem confronteren met de brokken die hij heeft gemaakt. Maar het autoplan valt in het water, ik ben te laat en Engeland verhuist.

De verbouwingen gaan nu echt van start. Zoon en ik verhuizen naar onze tijdelijke stek. Ik werk in de horeca. Afwisselend leef ik de ene week ’s nachts en de andere overdag. Tussendoor fiets ik dagelijks over en weer naar ons huis. Ik regel, ik overzie, ik val, ik sta weer op, ik zorg. Ik doe wat ik moet doen. Heel traag en zeker zak ik steeds dieper weg. Het zootje scherven dat ik ben, ligt zozeer verspreid dat ik mezelf er nog nauwelijks tussen terugvind. Het is al maanden geleden dat ik iets schreef. Ik zou niet weten wat.

Winter

De verbouwingen duren langer en kosten meer – oh cliché – dan verwacht. Mensen vragen me bezorgd of het nog lukt. Mijn leven is van zo’n grote absurditeit dat het allemaal wel weer gaat. Ik laat het los, ik ben oké. Ik wil het niet eens meer over verbouwen hebben. Ik weet dat ik de meet zal halen, ik zie alleen niet meer hoe. Er is erg veel druk, zo diep kopje-onder. Er is veel verantwoordelijkheid, er zijn veel vragen over trivialiteiten en sanitaire toestellen. ‘Verbouwen is verschrikkelijk banaal’, vat ik het samen. ‘Het is maar een huis. Het moeilijkste eraan is het gemis aan thuis.’ Dat vind ik bijzonder scherp geresumeerd van mezelf.

De feestdagen trekken aan me. Het is nooit mijn favoriete periode geweest. De winter duurt ellendig lang. Het is nooit mijn favoriete seizoen geweest.

Af en toe krijg ik nog een bericht uit Engeland. Wanneer het te gortig wordt, trek ik een grens. ‘As a New Year’s resolution, I hope for both our sakes that you lose my number.’ Point final.

Een oudercontact op school bevestigt wat ik eigenlijk al wist: met Zoon gaat het niet goed. Hij wil naar huis. Hij heeft het al tig keer herhaald maar nu pas hoor ik het. Tussen de afspraken met loodgieters, aannemers, architect, de klusdagen en nachtelijke shiften door, had ik het niet gehoord. ‘Ik ben de laatste tijd niet zo gelukkig, mama.’ Hij is pas zeven jaar. Zijn woorden snijden iedere scherf van het hoopje dat ik ben, minutieus in twee.

Lente

De vader van Zoon beslist dat hij niks meer met me te maken wil hebben. Zomaar. De jaren van timmeren aan onze verstandhouding zijn plots verwaarloosbaar. Het voelt alsof ik mijn beste vriend kwijt ben. Er is niemand die me zo goed kent als hij. Het voelt alsof hij sardonisch krijsend op de scherven van mijn scherven de sirtaki danst.

Ik geef alle stielmannen waarmee ik samenwerk een ultimatum. Het einde van de werken is al te lang in zicht. Ik wil naar huis en wel nu. Zoon is ongelukkig. De financiële krater neemt groteske proporties aan. Nachtenlang lig ik wakker. Op Facebook roep ik vrienden ter hulp voor de praktische kant. Twee dagen later verpak ik mijn teleurstelling in een grapje: heeft iemand soms een geheime Doodle gemaakt ofzo? Dat heeft niemand gedaan. Er voltrekt zich een rave op mijn scherven. Hoe krijg ik ze ooit nog in elkaar gepuzzeld?

Uit onverwachte hoek komt nog een beetje hulp. ‘Ik heb al de ganse dag kriebels in mijn buik van blijheid’, klinkt het die eerste ochtend terug thuis. Waar heb ik dit prachtige kind aan verdiend?

Er staat een weekend met vrienden in mijn agenda waar ik naar snak, maar het weekend wordt gepland zonder mij. Niemand zegt daar iets van. Ik ook niet. Ze willen Zoon er niet bij, hoor ik links. ‘Ik voel me altijd zo tekortgeschoten door jou’, waait het rechts. Ik heb de moed of energie niet om erop in te gaan. De vermoeidheid heeft me eindelijk ingehaald. Na de rave rukt nu een stampede op. De scherven worden verpulverd tot puin.

Ik ben jarig en Zoon wil onze thuiskomst vieren met een feest. Ik ben niet in partymood maar beslis toch een feestje te organiseren. Op de laatste ochtend voor mijn verjaardag, ontdek ik tot mijn ontsteltenis dat de voordeur een ganse nacht openstond. Er is niks gestolen. Oké, denk ik, misschien komt het allemaal wel goed. Misschien is dit een teken: een nieuw levensjaar met een deur wijd open voor goeie dingen. Weg met negativiteit. Onnozele strohalmen. De namiddag van het feest komt nagenoeg niemand opdagen voor Zoon. We zullen een ander feest organiseren, beloof ik hem. ‘Laat maar, mama’, doet hij gelaten, ‘er zal toch niemand komen.’ ’s Avonds haken ook mijn vrienden één na één af. Sommigen sturen tenminste een bericht.

Zomer

Ligt het aan mij? Communiceer ik niet goed? Of verwacht ik te veel? Ben ik zelf ook al te vaak niet opgedaagd? Ben ik te weinig empathisch geweest? Was ik te veel met mezelf bezig? Wellicht heb ik ook veel mensen pijn gedaan?

Maar ik heb toch veel uren gesleten op andermans werf? Heb iedere verhuis gedaan die ik kon? Heb iedere keer alles laten vallen om te kunnen luisteren? Ik was toch loyaal? Ik heb toch mijn best gedaan? De weinige reserves die ik had, heb ik toch geïnvesteerd? Was het niet genoeg? Is het dat?

Wie is mijn kern? Waar is mijn netwerk? Moet ik toch minder wholehearted zijn? Jaag ik mensen weg?

Of zie ik het verkeerd? Ben ik een bedrieger? Lieg ik mezelf en iedereen maar wat voor? Ben ik het? Ligt het aan mij?

Maybe we don’t deserve love.

Dit bericht is gepubliceerd op 2 juli 2018 om 13:18. Het’is opgeslagen in hart, in mijn hoofd en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

11 gedachten over “Maybe we don’t deserve love

  1. jan v op schreef:

    hoe mooi verwoord, wat n toestanden zeg…send you an arrow of light…everybody deserves Love & Hapiness. Kus/Knuffel , Jan mail: hype@telenet.be

  2. O, wat grijpt dit naar de keel. Ik volg al een tijdje, was benieuwd naar wat je nog eens zou schrijven maar ik had het je zo anders toegewenst. Ik geloof niet dat het aan jou ligt…

  3. Ow. De tranen lopen me over de wangen als ik dit lees. Wat je ook doet of niet doet, je verdient het nooit zo alleen te zijn.

  4. Allez jong. Zo hard. Ik word hier een beetje heen en weer gesmeten door enerzijds hoe ongelooflijk mooi en poëtisch jij de dingen verwoordt en anderzijds door het totale gebrek aan hulp van buitenaf.

    Als er hier iets fout gaat, is mijn eerste reactie ook altijd: shit, dit ligt waarschijnlijk allemaal aan mij, wat heb ik fout gedaan? Wat ik op zich een goeie reflex vind, want we doen vaak onbewust/ongewild dingen fout, en moest iedereen eerst aan zelfonderzoek doen, dan zou er toch een pak minder miserie zijn op de wereld.

    Maar langs de andere kant zijn er ook gewoonweg heel veel egocentrische mensen. En een alleenstaande vriendin niet uitnodigen omdat je haar zevenjarige er niet bij wilt: I´m sorry, that is just Not Done. Dat vind ik echt ongelooflijk koud. Dat noem ik geen vrienden.

    NIet opgeven, meid. Hart openhouden in deze asociale tijden, hoe moeilijk dat ook is. En nieuwe vrienden zoeken. Misschien mensen waarmee je wat meer gemeen hebt. Mensen die ook van die met goud bijeengelijmde scherven zijn.

  5. Eerlijk waar, ik weet het ook even niet. Dit grijpt naar de keel.

  6. Helen op schreef:

    Dit vind ik unfair. Voor de Zoon. Voor jou. Stilaan begin ik ook te denken dat vriendschappen soms gewoon een illusie zijn. Kop op. Zon op al je wegen. Uiteindelijk komt alles toch weer goed. X

  7. Iedereen verdient liefde… alleen, niet iedereen krijgt liefde… of zo voelt het toch soms.

    Ik zie (en voel vooral) veel raakvlakken… helaas genoeg.

    Zoekende naar vertrouwen, rust en het gewoon kunnen ‘zijn’.

    Ik gun je betere tijden. Je hebt een goed hart.

  8. Hier word ik helemaal stil van. Zo veel verdriet zo mooi neergepend.
    Echte vrienden vinden, of zomaar tegen ’t lijf lopen, dat wens ik je vooral toe.
    En fijne buren. Op termijn echt zoveel belangrijker dan verre “vrienden”…

  9. Brugse zot op schreef:

    “Listen and silent are spelled with the same letters”, las ik ooit. Ook ik word helemaal stil van wat je schrijft en weet eigenlijk niet wat zinnigs ik hierop kan zeggen. Toch wil ik je dit laten weten: je bent niet in de woestijn aan het roepen, weet dat ik jou hoor, net zoals iedereen hierboven.

    • Brugse zot op schreef:

      (en misschien kwam dat er maar raar uit; ik probeerde gewoon te bedenken waar ik in jouw situatie behoefte aan zou hebben… in mijn geval zou dat zijn ‘gehoord worden’, liever nog dan pasklare oplossingen want dan denk ik nogal snel “ja lap, het is blijkbaar zó simpel” en daar durft mijn zelfvertrouwen en veerkracht soms onder te lijden. Als jij daarentegen wél op zoek bent naar oplossingsgerichte suggesties, wil ik zeker met je meedenken)

  10. Anna Wintour op schreef:

    You’re a girl with more issues than Vogue

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: