Tell me lies

Het begin: de sprong

Hij had elke zin afgesloten met een kruisje. Ook die waarmee hij haar had uitgenodigd naar zijn huis. ‘Bring your man and boy and enjoy the escape’, had hij geschreven. En daarachter die x.

Zij had zich al lang verstrikt gevoeld in een leven van horten en stoten, van één stap vooruit en twee naar achter. Ze miste de tijd dat het een doldwaze en altijd geïmproviseerde dans was, zonder regels en zonder maat. De laatste jaren leken eerder een eindeloze aaneenrijging van slepende foxtrots. Zonder aanleiding kwam hij nu vanuit haar vorige leven het huidige binnen, om een hand naar haar uit te steken. Een uitnodiging tot ontsnappen, een kans om weer boven water te komen en naar adem te happen.

En ze sprong.
Het opdrogende bloed in haar aderen zwol aan tot kolken.
Ze zoog haar longen vol vrijheid.
Ze wist weer wie ze was.
En ze leefde.
God, hoe ze leefde.

Het was zo dat hij haar vond. En zo vond hij haar onweerstaanbaar.

Hij was al die jaren de wildemansdans blijven dansen. Een ‘feral child’, noemde hij zichzelf als kind, en een Peter Pan als volwassene. Maar hij vergiste zich. Peter Pan was een boyscout in vergelijking met hem. Hij was een piraat, een woesteling. In al zijn onverschrokkenheid had hij het leven gekaapt.

Het was zo dat zij hem vond. En zo vond zij hem onweerstaanbaar.

Bij gebrek aan woorden die de verrukking konden uitdrukken dat ze elkaar gevonden hadden, dansten ze in stilte rond elkaar. Ze zeiden alles met handen, armen, ogen, tanden, monden en lippen. Vel aan vel voelden ze dat hun bloed dezelfde temperatuur had en dat hun harten op hetzelfde ritme klopten. Aan de vooravond van haar vertrek, maakten ze plannen om elkaar terug te zien. ‘Thank you ∞’, schreef ze op zijn krijtbord. ‘Thank you too x’, schreef hij eronder. Ze moesten elkaar niet vertellen waarvoor.

Het midden: de woorden

Maar eenmaal van elkaar verwijderd, waren ze plots wel op woorden aangewezen. Hun ongeoefende stembanden en de afwezigheid van elkaars gezicht en geur, maakten dat ze die maar moeilijk vonden. Zij kreeg schrik. Was het wel echt geweest? Zou ook hij haar in de steek laten? Misschien moest ze de dingen wat minder overdenken, grapte hij, en lachte zijn kwajongenslach. En weer sprong ze, dit keer in verliefdheid.

Toen kwamen de woorden. Dat het niet zomaar iets was geweest, schreef hij. Dat hij altijd aan haar dacht en niet kon wachten om weer bij haar te zijn, dat ze hem van zijn sokken geblazen had. Ze mocht niet twijfelen aan wat ze voor hem betekende: ze was alles wat hij nodig had gehad. Er was een connectie en hij hoopte dat dit het laatste pad was waarop hij zich begaf. Om te tonen hoe belangrijk ze voor hem was, wilde hij haar voorstellen aan zijn moeder. Met de vele veranderingen die op til waren in zijn leven, was haar timing perfect. ‘I’m hoping that this is it for me, you rocked my world.’

Hij is het, dacht ze, ik heb hem gevonden. ‘I waited for you a very long time’, schreef ze. Ze viel almaar dieper en dieper. En ze danste elke dag.

Een maand na hun eerste afscheid telden ze eindelijk de uren af tot ze elkaar weer zouden zien.

‘See you tomorrow x’
‘Today x’

‘Amazing x’

‘Nearly x’

‘On my way x’

‘Yay x’

‘On the Eurostar! Yay!’

‘Amazing. Let me know your ETA. Can’t wait x’

‘ETA: not a minute too early x’

‘Agreed’

‘An hour and a half. That’s it’

‘I’m so nervous. Feel like a teenager x’

‘Me toooooo 😀 ‘

Het einde: de leugens

Het zou het laatste gesprek worden dat ze voerden.

Aanvankelijk dacht ze zoals gewoonlijk dat ze zich dingen in het hoofd haalde. Nee, hij was niet afstandelijk. Zijn mama logeerde bij hem, het was normaal dat hij gereserveerder was.

Maar ze zag geen spoken. Hij was met zijn rug naar haar gaan staan. Naarmate de dagen verstreken, zette hij steeds meer stappen verder van haar weg. Ze probeerde uit alle macht dichterbij te komen. Net niet dichterbij te komen. Hem ruimte te geven. Hem naar zich toe te trekken. Hij bleef onverzettelijk en iedere vraag bleef onbeantwoord. Hij wist niet waarom, de mood was gewoon anders. ‘Is dit het nu?’, vroeg ze de laatste avond. ‘I think so’, zei hij.

Hij heeft alleen tijd op z’n eentje nodig, dacht ze nog. ‘This is shit’, stuurde ze hem een paar dagen later, ‘I’m pretty sure this is not the way to end.’ Maar er kwam geen reactie. Op de vraag om haar niet buiten te sluiten en de dingen uit te praten, om het dan tenminste in schoonheid af te sluiten, kwam er wel een: hij sloot haar niet buiten. Hij had alleen niks te zeggen. ‘With everything that’s going on and my uncertain future I don’t see a relationship with you. The first week was a total escape and a wonderful experience as it was a perfect escape.’

Leugens, dacht ze. Ze las en herlas de gesprekken die ze gehad hadden. Hij gebruikte hetzelfde argument toen voor, en nu tegen haar. Ze herinnerde zich zijn gezicht als hij ’s ochtends wakker werd. Behalve haar kind had ze nog nooit iemand zo verrukt gezien om haar naast zich te vinden. Ze wist niet welke man het was, die van de eerste of die van de laatste keer, maar één van beide vertelde de waarheid niet. Zwart wordt niet zomaar wit.

Ze dreef zichzelf tot op de rand van de waanzin om te begrijpen wat er was gebeurd. Uren staarde ze naar haar gsm om hem online en weer offline te zien gaan. Maar hij nam geen contact en ze vond geen antwoorden.

Ze zou de leugenaar nooit ontmaskeren maar ze wist nu zeker dat hij geen Peter Pan en al helemaal niet onbevreesd was. Als hij al een piraat was, dan misschien een Kapitein Haak: stiekem jaloers op de lichtvoetigheid van Peter. Hij had het leven helemaal niet gekaapt. Het zat hem op de hielen als een krokodil die tikte als een tijdbom. Hij was doodsbang.

(Pssst. Ik zit ook op Facebook.)

Dit bericht is gepubliceerd op 14 augustus 2017 om 22:16. Het’is opgeslagen in hart en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

17 gedachten over “Tell me lies

  1. jan v op schreef:

    triestig verhaal , maar wel mooi geschreven

  2. Ik denk dat elk moment waar is. Ook voor piraten. In de tijd van de vervoering is elke aanraking echt, elke blik oprecht en elk woord waarheid. Maar ik denk ook dat piraten niet zomaar piraten zijn en dat de laatste paragraaf waar is. Maar volgens mij ontbreekt er ook nog een paragraafje. Eentje dat misschien niet hier geschreven moet worden. Over waarom zij springt. Waarom dit voor haar echt leven is. Over waarom ze zichzelf zo verliest.

    • Inge op schreef:

      Idd. Ik lees net liefdesbang, over bindings- versus verlatingsangst, de e
      eindeloze dans. Dit verhaal past er helemaal in.

      • Ik weet het. Daarom schrijf ik het ook zoals ik het schrijf en maak ik deze analyse. Er staat een hashtag ‘angst’ en ‘vermijden’ bij.
        Wat de ontbrekende paragraaf betreft: ik weet wat je bedoelt en wat je insinueert. 2 jaren therapie hebben me wel iets geleerd. En ik heb ook mijn patronen en ik weet welke die zijn. Maar er is evengoed een heel simpele verklaring: mijn leven is meer overleven dan leven. Jij weet wat het is, Prinses. De nood om daar af en toe aan te ontsnappen, is groot en reëel. Ik wil het ook niet overproblematiseren. Dat doe ik al genoeg 😉

  3. Pingback: Just another story | En ze leefden nog groen en gelukkig

  4. Je hebt me aangezet tot het schrijven van een eigen verhaal, voor jou. Ik weet exact wat overleven is. Ik schrijf en reageer alleen vanuit compassie, liefde en betrokkenheid. Ik weet dat je leert en groeit. En ik weet ook dat het leven niet maakbaar is. Je bent zelf niet maakbaar en je psyche is niet maakbaar en wie je tegen komt is niet maakbaar en been there, done that. Ik weet dat ik geluk heb gehad, maar ook dat ik gekozen heb. Dat sprookje wil ik je graag aanreiken omdat ik zo goed weet hoe het is, daar, bij jou.

  5. O en nog dit: je schrijft verrukkelijk. Je bent zo getalenteerd.

  6. Brugse zot op schreef:

    Er staan al veel wijze woorden hierboven; ik wil gewoon nog even laten weten dat ik erg met je meeleef. Dat huilen ok is – je hebt verdriet, daar is geen weg omheen, je kan er alleen maar door. Mij helpt de gedachte “this too shall pass” soms, zowel op droevige als op dolblije dagen (in dat laatste geval om er bewust van te genieten).

  7. Excuse my french… maar wat een E I K E L !

  8. Hallo Inke, ik heb je verhaal gelezen en ik heb er vaak aan gedacht. Alleen al omdat je het zo goed opschrijft. Zoals Prinses ook schrijft: je hebt zoveel talent.
    Ik heb hier al eens eerder gereageerd, toen je schreef over (niet)verliefd zijn (https://inkelspielchen.wordpress.com/2017/03/28/verliefd/). Iets in de manier waarop wij de liefde aangaan lijkt overeen te komen, dat denk ik ook weer bij het lezen van deze blog. Ik zeg het maar opnieuw: courage voor ons beiden :)…

  9. stephanie op schreef:

    Waw , je raakte me keihard hiermee

  10. Pingback: Genormaliseerde zending | Inke

  11. Adriaens Linda op schreef:

    Lees dit al voor de derde keer en heb het al naar drie vrouwen doorgestuurd die eigenlijk in een soortgelijke situatie verkeren.
    Net stuurt eentje mij terug “Ik krijg kippenvel van dat stukje”.
    Daarmee geeft ze aan hoe diep jouw schrijfsels raken, hoe herkenbaar (jammer genoeg) voor zoveel vrouwen.
    Ik ben op het punt gekomen dat men muur zo dik en hoog geworden is dat alleen een soort superman daar nog door kan komen .
    De pijn die ik rondom mij voel en zie maakt me machteloos kwaad en ik moet mij hoeden niet alle mannen naar hetzelfde verdomhoekje te verwijzen.
    Wat jou betreft, kop op lieverd, je bent een topmadam en eens komt er een kerel die jou naar waarde weet te schatten en dit zal bewijzen door daden ipv door loze woorden.
    Dikke knuffel van mij en zovele anderen

  12. Pingback: Maybe we don’t deserve love | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: