Ik ben een alleenstaande moeder

Een meisje tijdens de training verklaart me gek. Ze bewondert hoe ik er iedere keer voor ga. In antwoord daarop zeg ik lacherig dat ik een alleenstaande moeder ben. Dat ik wel moet. ‘Survival of the fittest, joh!’ Ik denk aan een aantal weken eerder, toen een vriend me de boodschap gaf – als grap verpakt – dat het mijn excuus is voor zowat alles. Daar schrok ik toen van. Deed ik dat echt? Gebruikte ik mijn status als excuus?

De opmerking van het meisje en mijn onbevangen antwoord, vormen het sluitstuk van een tobbende zoektocht naar een antwoord op die vraag. Ergens middenin de queeste valt een driedaagse met de klas van Zoon. Samen met vijf andere ouders ben ik door de leerkracht gevraagd om mee te gaan als begeleidende kok. Ik ben de enige alleenstaande ouder. Ook daar hoor ik het mezelf meermaals luidop zeggen. Ik lijk mezelf en hen uit te willen leggen waarom ik minder geduld heb met de kinderen dan zij. Waarom ik met minder gemak door het leven lijk te gaan. Waarom ik me snel terugtrek in mijn schulp.

Maar zelfs dan is ‘ik ben een alleenstaande ouder’ geen excuus of een zwaktebod. Het is hooguit een verklaring en een vraag om begrip, in plaats van medelijden. Het is een metafoor voor het gebrek aan ruimte in mijn hoofd om vrolijk en licht te zijn. Voor het eeuwig immanente gepieker over tijd en geld. Voor het onvermogen om er voor iemand anders dan mezelf en Zoon te zijn.

Soms. Want vaker, zoals met het meisje op de training, is het een metafoor voor trots en onmenselijke weerstand. De Tarzankreet van de alleenstaande ouder die extatisch om zijn of haar onstuitbare doorzettingsvermogen aan de liaan van het eigen kunnen bungelt. Het is de aanvulling op Pippi Langkous’ ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’: want ik ben een alleenstaande ouder.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 15 juni 2017 om 13:54. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

4 gedachten over “Ik ben een alleenstaande moeder

  1. Ik ben geen alleenstaande ouder meer en ook ik hoor het mezelf nog zeggen. Dat ik het was. Als verklaring omdat ik zo moe ben. Flanellen benen heb. De laatste jaren zo weinig gereisd, gelezen, geleefd heb. (Laatst vroeg iemand me of ik ooit in New York geweest ben. Ik verslikte me bijna in mijn koffie. Ze moesten eens weten.) Maar ook als verklaring waarom ik ben beginnen schrijven. Waarom ik bij de Man gaan wonen ben en voor hem gekozen heb (een positieve keuze voor wat onze relatie en hij me kunnen bieden, wat ik anders misschien niet zo makkelijk geapprecieerd had).
    Ik hoor het mezelf nog vaak zeggen en vraag me af wanneer en of ik me ooit ‘normaal’ ga voelen, hoewel mijn leven er nu vrij normaal uitziet. Mijn vermogen stress te verdragen is op. Mijn lijf is zo moe (flink zijn kan je zolang het nodig is, daarna betaal je de prijs). Ik ben bang voor dingen. Ik voel me vaak kwetsbaar. Maar ook: ik oordeel minder, heb compassie ontwikkeld en ik denk/hoop dat ik breed denk. Ik vind niets vanzelfsprekend, ben vaak innig dankbaar en verwonder me elke dag. En ik heb nog steeds een soortement zootje van achterstallig onderhoud op allerlei vlakken, waarvan ik me echt serieus afvraag of dat ooit opgeruimd geraakt.

  2. Esther op schreef:

    Prinses op de kikkererwt, dit is prachtig verwoord van jou. Ik kon het zelf niet beter en completer zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: