Ships not seen

Weet je nog die middag, toen ik zei dat ik van mijn melk was, omdat jij zo jij was? Dat is nooit meer anders geworden. Ik had veel konijnen verwacht uit de hoed van het leven maar niet jou. Je sprong tevoorschijn uit het niets en bracht me van mijn stuk. Een beetje zoals de inheemse bevolking van Amerika toen Columbus landde. Naar verluidt waren die grote schepen een concept zo onvoorstelbaar in hun leefwereld, dat ze die niet eens konden zien. Wat je verbeeldingskracht overstijgt, laat je hersenen onberoerd. Je was mijn ship not seen. Ik kon me jou niet voorstellen.

Tot ik je wel zag en het knetterde in mijn hoofd. Ik functioneerde niet meer. Ik denk dat ik uit het jouwe ook een rookpluim zag opstijgen, maar ik weet niet of je me werkelijk zag. Het veroorzaakte in ieder geval wel een soort kortsluiting die je armen plots belachelijk snel deed groeien. Ze werden langer iedere keer ik nog maar keek. Tegelijkertijd zond je schortende hoofd woorden naar je mond. Ze brachten me in de war. De woorden die uit je mond kwamen, strookten niet met wat je deed. Uiteindelijk dacht ik het te begrijpen: je hoofd stuurde wat je wel zei, maar wat je hart zei, vond langs je mond geen uitweg. Het werd overstemd door je hoofd.

Toen pas zag ik jouw hart achter gepantserd glas schreeuwen om vrijgelaten te worden. Het wilde zo graag weer omhelsd worden. Maar ik kon er niet aan: die lange lange armen van je hielden me veilig ver weg. Dus schreiden onze harten stilletjes samen vanop afstand, om en met elkaar. Je kreeg het in de gaten en sloeg onverbiddelijk de poorten toe.

Daarna heb ik je gewist. Alle berichten, alle gesprekken, je nummer, Facebook. Ik moest mezelf beschermen. Ik had je gezien en wist dat ik dat niet licht zou vergeten.

Eén nacht, dronken op weg terug naar huis, maakte ik een omweg om voorbij je huis te fietsen. Nadat dat zo makkelijk bleek, deed ik dat ook twee keer overdag en nuchter. Het is niet dat ik jou er kwam zoeken. Ik was als de dood om je toevallig tegen het lijf te lopen. Mijn gedrag leek me gestoord; jou zou ik het zeker niet kunnen verklaren.

Nu denk ik dat ik terug wilde naar de plaats waar het begon. Zoals een misdadiger terugkeert naar de plaats delict of bedevaarders de plek opzoeken waar hun god zich openbaarde. Ik moest mezelf ervan overtuigen dat ik niet krankzinnig was. Dat er meer was geweest dan de woorden die uit je mond waren gekomen. Dat ik de dingen die je niet zei, ook echt had gehoord. Maar er kwamen geen antwoorden en ik besloot ook de weg naar je huis te vergeten.

Het hart in mijn borstkas weegt van gemis. Hoe onzinnig dat ook lijkt. Maar nu ik heb gezien dat schepen bestaan, kan ik ze niet meer wegdenken. What has been seen, cannot be unseen.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 9 maart 2017 om 13:53. Het’is opgeslagen in Brieven en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

5 gedachten over “Ships not seen

  1. ❤ ik moet altijd maar knikken en denken: ik herken dit, van waar, ah ja, van mij. en toen. en toen. schrijft is nen boek jong.

  2. Suzanne op schreef:

    Zó mooi…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: