Kaboem

Demosthenes was een stotteraar. Een ongelukkige eigenschap voor een redenaar en politicus. De overlevering wil dat hij kiezelstenen in zijn mond stopte en voor de zee ging staan schreeuwen. Om te leren articuleren moest hij boven het gedonder van de zee uitkomen. Ondanks hun reputatie als filosofen bleven die Oude Grieken vooral pragmatici. Of misschien is het één wel onlosmakelijk verbonden met het andere.

Enfin, ik kan dat ook, hoor, pragmatisch zijn. Zodus: geef me kiezels. Of nee, doe mij maar keien. Of nóg beter: rotsblokken. Ja, hele rotsen zal het vergen, begot.

Ik moet nu voor de zee gaan staan en schreeuwen tot ik gaan longen meer heb. Als ik dat niet doe, vrees ik te zullen ontploffen. Het duwt vanuit mijn buik al mijn ingewanden uit elkaar en bouwt zich op aan de binnenkant van mijn vel. Druk. Ik ontplof, ik zweer dat ik ontplof als ik nu niet mag schreeuwen. Maar geef me rotsen om dat geluid te breken of ik maai de hele fokking kustlijn weg.

Mijn lijf kan zoveel kwaadheid niet aan. Hoe moet ik me van mezelf ontdoen? Wat gedaan als huid niet uitgetrokken kan worden als een jas, om mijn lijf van kwaad te luchten? Ik wil schreeuwen en mijn vel eraf krabben.

De vragenmallemolen was net op kruissnelheid gekomen toen ik hem onverwachts zag, zich een weg banend tussen de mensen op het terras. Ironie en Lot hadden er lol in: op dit terras, precies op deze plek, was het begonnen. Anderhalve maand was het geleden dat ik uit zijn bed was gestapt en vrolijk lichthartig naar huis was gefietst. Oh wat was ik trots geweest op hoe goed ik er eindelijk in was geworden de dingen te laten zijn in plaats van ze te willen hebben.

Maar anderhalve maand is meer dan stilte genoeg om van mijn lichte hart een etterig gezwel te maken. Om een verhaal een eigen leven te laten leiden in mijn hoofd. En dat is nooit een goed verhaal. Ik verlies het geloof in wat ik zelf heb gezien en maak gedrochten van alle protagonisten – hij en ik. Maar daar stond hij helemaal in het echt: hij was nog steeds mooi en geen gedrocht. Vervloekt zij mijn hoofd.

Zo komt het dat wij met onze fietsen tussen de benen dan toch Het Gesprek hebben. Op het nippertje, nog net voor hij wil vertrekken, durf ik te vragen mij met zoveel woorden af te wijzen. Ik moet het weer luidop horen. Hij blijft praten en argumenteren. Of ik dan nu naar huis mag gaan, vraag ik. Ook hij houdt me vast. Ik wil alleen maar weg. Als hij me loslaat, fluister ik: ‘Merci.’

Merci om me los te laten.
Merci om me af te maken.
Merci.

Een paar dagen geleden merkte mijn vriendin voor het eerst de grijze haren aan mijn slaap op. Strengen wit glinsterend zout in een zee van peper. ‘Eindelijk’, lachte ik. ‘Eindelijk erkenning voor mijn leeftijd en mijn wijsheid.’

Maar ik word niet wijzer. Dit had ik moeten zien aankomen. Ik had niet op zijn avances mogen ingaan. Mannen als zij geloven nog in het sprookje. Dat wist ik. Er is altijd een reden om te denken dat het nu anders zal zijn, dat hij anders zal zijn. Maar in the end is het simpel: ze vertrouwen het niet als het rustig is. Ze willen meeslepend en rusteloos. Ze wachten op de Grote Allesverterende Verliefdheid. Dat had ik nochtans al gezien. Ik had het moeten weten.

De katapult is los. Ongecontroleerd stuiter ik als een rubberen botsbal alle kanten op. Ik ben woest op mezelf.

Geef mij zee en rotsen.
Ik moet brullen als een gewond hert op het strand.
Brullen om niet te ontploffen.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 9 juni 2016 om 14:46. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

3 gedachten over “Kaboem

  1. Klinkt als exact het soort iets wat ik heb. Tegen beter weten in. Mezelf toelaten mijn hart te volgen en dat hoofd een keer uit te zetten. Want dat moet ik leren, toch? En dan de gebakken peren. Altijd. Liefs voor je. x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: