Dance like nobody’s watching

Ik had alle redenen zelf al verzonnen.

Niet mooi genoeg.
Niet hip genoeg.
Niet hulpeloos genoeg.
Veel te veel van dit.
Veel te weinig van dat.
Niks voor een popjesman.

Reden na reden stapelde ik tussen hem en mij in. Het werd een massieve toren die me alle manoeuvreerruimte ontnam. Ik had mezelf de hoek in gebarricadeerd. Dat gaf rust, van hieruit kon ik hem vanop afstand gadeslaan. Ik was graag bij hem op die manier, zolang ik toch niet aan hem kon. De berg redenen was hindernis en bescherming tegelijkertijd.

Zo comfortabel had ik me nog nooit gevoeld.

Maar zonder dat ik er erg in had, schoof hij telkens een beetje dichterbij. Hij klom over de toren en ik zag het niet. Had ik dat wel gedaan, ik had nooit ofte nimmer mijn hand naar hem uitgestoken. Ik wilde het allemaal niet hypothekeren. Het had er alles van dat we vrienden zouden worden. We leken elkaar te vinden en voor één keer moest ik daardoor niet gealarmeerd zijn. Al die redenen zaten toch tussen ons in?

Tot hij plots bij me stond en me overrompelde. Het moest niet uitgesproken worden, had hij gezegd, wat er tussen ons was. Daar had ik geen verweer tegen. Mijn redenen waren verdwenen en niks hield nog steek. Ik was toch niet mooi genoeg? Dat had ik helemaal zelf verzonnen.

Le cœur a ses raisons que la raison ne connaît point.

Onwillekeurig hield ik mijn hart vast. Ik kende dit soort mannen en mijn geschiedenis met hen. Het was slechts een kwestie van tijd voor ze weg probeerden komen. Zijn wachtwoord tot de Grote Poort der Hazenpad, was ‘verwachtingen’. Het lag al op zijn lippen nog voor ik er iets tegenin kon brengen. Hij had die verwachtingen ook zelf verzonnen. Ze waren al even fictief als mijn redenen.

***

Het meisje op de trein klimt op de schoot van haar moeder zodat ze haar kan omhelzen. Bij het uitstappen klemt ze haar handjes om de armleuningen van de zitplaatsen aan weerszijden van het gangpad. Zo schommelt ze met haar benen heen en weer. Alleen heeft ze aan één kant niet de armleuning, maar het dijbeen van mijn buurman vast. Ze voelt het niet eens en hij geeft geen krimp. Wanneer ze het ontdekt, lachen ze en halen ze allebei hun schouders op. Not a single fuck was given.

Mijn amoureuze demarches zijn schommelmanoeuvres op de trein: mijn voeten raken de grond niet meer, ik ben gedestabiliseerd en er zijn dijbenen van vreemde mannen in het spel. Wanneer we dat ontdekken, schrikken we allebei zo hard dat ofwel ik met mijn neus tegen de grond ga, ofwel hij zijn been wegtrekt en ik alsnog onderuit ga.

Ik ben dat moe.

Ik ben het hartsgrondig moe om torens van bezwaren te bouwen, drogredenen te verzinnen en drogverwachtingen te counteren. Ik wil me niet afvragen hoe lang je moet wachten om iemand een bericht te sturen. Dat slaat niet eens ergens op. Ik wil geen rondjes draaien in mijn hoofd wanneer een man niks van zich laat horen. Als het op affaires of the heart aankomt, wil ik misschien wel helemaal niet meer in mijn hoofd zitten.

Ik wil vrijen en dansen en me niet meer verontschuldigen. Voor mijn lijf, omdat ik gewoon graag bij iemand ben, voor die keren dat ik toch weer bang word. Ik wil bijten in het leven als een perzik, tot het sap langs mijn kin stroomt. Ik wil het morsig en rondspattend en echt.

Kunnen we gewoon een beetje schommelen?
Kunnen we dat afspreken?
Can we please not give a flying fuck waar onze handen en harten liggen?

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 29 april 2016 om 15:25. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

5 gedachten over “Dance like nobody’s watching

  1. Janne op schreef:

    Waaw! Zo juist!

  2. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: april 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  3. Haha, vanochtend zag ik aan het rood licht iemand uitbundig dansen. Het was gênant en prachtig tegelijk.
    En verder: dank voor de bijdrage aan mijn existentiële crisis :).
    En liefs voor jou en veel dichts dat goed voelt.

  4. Pingback: Ongeleid projectiel | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: