Het gaat al beter

Hij kijkt me niet begrijpend aan. Het is woensdagochtend en het grootste drama van zijn dag is een aan gruzelementen gevallen Legoschip. Ik probeer het allemaal een beetje binnen de perken te houden omdat hij er is, maar er zijn toch een aantal tranen de krant op gedruppeld. ‘Waarom huil jij, mama?’

Dat de krant vol staat met verhalen van die bommen, probeer ik. ‘Weet je wel dat ik dat gisteren vertelde? Je vroeg waarom de man op de radio ‘ontploffing’ zei.’ En hij weet het nog. Dat ik dat zo erg vind, leg ik uit, zonder goed te weten waarom of wat ik zo erg vind. Maar dat hij zich geen zorgen moet maken, dat ik gewoon een mama ben die erg snel huilt. Als ik blij ben, huil ik, en als ik verdrietig ben ook.

Hij geeft me een knuffel.
Ik veeg mijn tranen af.
Hij wrijft over mijn rug.
‘Gaat het al wat beter, mama?’
Ik glimlach. Hij lacht breed en zonder restricties.
‘Ja,’ zeg ik, ‘het is al beter. Dank je.’
En het is nog waar ook.

Iedereen zou eigenlijk iemand moeten hebben om een knuffel van te krijgen, zeg ik hem. Dat het toch zo’n deugd doet.

De meningen, opiniestukken, analyses en speculaties op sociale en andere media, komen mijn strot uit.

Dit artikel vandaag trekt mijn aandacht: “Er zitten heel vaak broers onder de daders van terroristische aanslagen.” Het doet me denken aan wat ik een paar maanden geleden al voor Charlie schreef naar aanleiding van Parijs: ‘100% van de daders waren slachtoffers van een jeugdtrauma.  Jihadi-expert Thomas Schmidinger zegt het ook: “Gelovige moslims radicaliseren zelden. Jongemannen zonder vaderfiguur wel. Ze zoeken een identiteit, willen erbij horen.”‘

Kinderen zijn onze beste imitatoren. Als niemand hen voordoet hoe ze moeten troosten, zullen ze niet troosten. Als niemand hen mededogen voordoet, kennen ze geen compassie. En als niemand hen eens knuffelt, zullen ze niet knuffelen.

Hoeveel en van wie zouden de broers El Bakraoui knuffels gekregen hebben?
Kom. Kom eens hier. Dat ik u vastpak.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 23 maart 2016 om 15:54. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

5 gedachten over “Het gaat al beter

  1. Je hebt een heerlijk kind.
    Ik ook. Zaterdag lazen we samen de krant. Ik vertelde de Kleuter over de meneer, Salah, die opgepakt was door de politie omdat hij bommen wou maken om mensen dood te doen. Hij keek aandachtig naar de foto in de krant en zei me: ‘Moeke, dat is geen meneer. Dat is een jongen.’ Het komt een beetje neer op wat jij hier zegt. Misschien hadden we met die toon, in plaats van het macho op onze borst kloppen, wel een sfeer gecreëerd die iets minder bitter was, waarmee ik helemaal niets zeg over of dat iets veranderd zou hebben aan wat gisteren gebeurd is.

  2. Prachtig, bedankt

  3. heel mooi Inke, het begint inderdaad bij de jonge kinderen. Daar moet de zorg naartoe.
    Met heel veel warmte, liefde en knuffels. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: