Behoorlijk ongesteld

“Wetenschap wil niet investeren in ‘wonderpil’ tegen menstruatiepijn” kopte De Morgen verleden week. Er valt enerzijds te weinig aan te verdienen en anderzijds worden vrouwen te weinig serieus genomen door gynaecologen omdat ze te weinig klagen. Wat. Een. Voorzet.

Dat ik gek ben, slingert hij me in het heetst van de strijd naar het hoofd. En dat hij er niet aan denkt dat nog één enkele dag te aanvaarden. ‘Twee weken per maand, Inke, dat is de helft van je leven! Besef je dat wel goed? Dat pik ik niet. En daar zou je voor jezelf ook beter iets aan doen.’ En weg is hij.

Die discussie gaat over mijn gedrag wanneer ik ongesteld ben. Hij heeft het er moeilijk mee en dat begrijp ik. Niettemin hakken zijn woorden er stevig in. Als ik hem terug wil, kan ik weinig anders dan naar de gynaecoloog stappen. En ik weet dat die me anticonceptie zal voorschrijven. Op mijn zestiende ben ik met de pil begonnen wegens te veel last van de neveneffecten van mijn menstruatie. In die tijd deed ik aan competitiejudo. De pijn van mijn gespannen borsten maakte dat bijna onmogelijk. De gynaecoloog zei de pil, dus werd het de pil.

Rond mijn vierentwintigste ben ik met de pil gestopt om uiteenlopende redenen. Het was uit met mijn toenmalig vriendje, ik begon me vragen te stellen bij de ecologische impact van de vele miljoenen pilgebruiksters en ik voelde me vooral… minder. Aan de pil voelde ik me als zo’n pieptoon waarmee mensen sterven op televisie: vlak, monotoon, ongeïnspireerd. Grey’s Anatomy kijkers weten ongetwijfeld wat ik bedoel. Ja, ik had minder last van krampen, bloedingen en een gespannen boezem – de hele reutemeteut – maar ik voelde me ook minder ik, minder mens.

Samen met mijn natuurlijke cyclus leek ook mijn gemoedstoestand vrolijk de pan uit te swingen. Geen vlakke piep meer maar een heuse symfonie aan emoties.

Stoppen met de pil had een – inmiddels – bekend gevolg: een verrassend effect op mijn libido. Ik werd een tijgerin. Geen enkele man ooit over horen klagen. Iedereen content, zou je denken. Op dit punt moeten we het echter over die mythische moodswings hebben. Samen met mijn natuurlijke cyclus leek namelijk ook mijn gemoedstoestand vrolijk de pan uit te swingen. Geen vlakke piep meer maar een heuse symfonie aan emoties. Het is erg fijn om met mijn intensiteit samen te leven als zich dat vertaalt in enthousiasme, vuur, tomeloze energie en een dito libido. Helaas, tot zover het voordeel uit ‘elk nadeel heb zijn voordeel’. Want de nadelen beperkten zich niet tot ‘humeurigheid’ (wat overigens een flagrant understatement is).

Ongeveer twee weken à tien dagen voor het begin van mijn menstruatie, begint het al. Allereerst heb ik soms buikpijn van mijn eisprong. For real. ’s Ochtends sta ik onuitgeslapen en met een hoofd vol watten op. Verkoudheden en andere minor health issues blijven hardnekkiger hangen. Ik krijg koortsblazen. Mijn borsten staan zo gespannen dat ik een grotere cup nodig heb. De pijn is vaak zo erg en de hele dag inherent aanwezig, dat ik geen beha meer kan verdragen. Ik heb een te grote eetlust of net helemaal geen eetlust. Ik ben lusteloos en echt dodelijk moe. Altijd moe. En ja, ik ben buitenproportioneel emotioneel. Kortom, mijn lijf is in babyfabriekmodus. Alle aandacht naar de baarmoeder. En wanneer die baarmoeder dan niet mag doen waarvoor ze ontworpen werd, neemt ze wraak. Echt, zo voelt het, die vreselijke krampen. Wraak. Een mens zou van minder geïrriteerd geraken.

De man aan het begin van dit stuk, had dus wel enigszins een punt. Granted. Alleen was ik er na al die jaren wel achter welk effect hormoonhuishouding op mijn gedrag had. Ik wist dat ik soms onredelijk en over-emotioneel kon reageren en probeerde daar rekening mee te houden. Niet meteen reageren, rationaliseren, excuseren enz. Dat lukte aardig. Maar blijkbaar niet aardig genoeg.

De symptomen worden erger met de jaren, wist de gynaecologe me onlangs te vertellen. Een mens zou er bijna naar de menopauze van beginnen verlangen.

Dus komt een vrouw bij de gynaecoloog. Of ik wat aan die symptomen kan doen? ‘Ja’, zegt ze (*tromgeroffel*), ‘je kan de pil nemen.’ (*pling*) Seen it, been there, burned the t-shirt. Iets anders? ‘Ja’, zegt ze, ‘je kan een hormoonspiraal nemen. Dat geeft veel minder hormonen af dan de pil.’ Zo gezegd, zo gedaan. Om een lang verhaal kort te maken: de man komt nooit meer terug, het effect van zelfs zo’n lichte dosis hormonen blijft een invloed op me hebben (beeeeeeeeep) en na een jaar heb ik ook de spiraal er laten uithalen. Geen tinnitus van de baarmoeder meer voor mij.

Op vandaag is het al een aantal jaren geleden dat ik met mijn hormoonhuishouding heb gerommeld en – u mag dat gerust weten – it sucks. De symptomen worden erger met de jaren, wist de gynaecologe me onlangs te vertellen. Een mens zou er bijna naar de menopauze van beginnen verlangen. Nu, ik begrijp dat veel vrouwen daar niet zo veel last van hebben als ik. Noch van de symptomen, noch van een hormonaal contraceptiemiddel. Overigens is de stelling dat je libido afneemt door pilgebruik, uiterst omstreden. Gelukkig lijken er nog een drietal zekerheden in het leven van een vrouw te bestaan.
1/ hormonale contraceptie heeft een invloed op je testosterongehalte,
2/ de gevoeligheid voor testosteron is bij vrouwen een individueel gegeven en
3/ het onderzoek naar menstruatie-gerelateerde ongemakken is om van te huilen (en daarvoor moet je geeneens last hebben van PMS).

Het wordt tijd dat patiënten als ik au sérieux worden genomen, beste gynaecologen. Het wordt tijd dat de helft van de wereldbevolking krijgt waar ze recht op heeft, beste farmaceutische industrie.

Al twintig jaar klop ik op deuren van gynaecologen om hulp te vragen voor zware peri-menstruele symptomen. Allemaal, zonder uitzondering, willen ze me aan de pil. Ja, dat klopt: ik vraag pijnbestrijding, zij geven anticonceptie. Wanneer duidelijk wordt dat ik geen hormonale oplossing wil en ook uitleg waarom, worden mijn argumenten samen met mijn symptomen lacherig van tafel geveegd. Al minstens vijftien jaar zeg ik dat ik om verschillende redenen vermoed dat ik een ietwat hoog testosteron-gehalte heb (don’t ask). Hoewel ik daarnaar vraag, heeft nog niemand dat tot op heden onderzocht.  Ze vinden me allemaal bijzonder amusant, die gynaecologen. ‘Ik vind dat altijd zeer moedig, van die vrouwen die liever bloeden’, kreeg ik tijdens mijn laatste gynaecologisch consult te horen. Liever bloeden? Pardon your French?

Ik was klaar om me erbij neer te leggen maar de man die me gek verklaarde, had gelijk. Dit gaat niet over een paar ‘ongemakjes’ of beperkt zich niet tot de eigenlijke menstruatiepijn. Dit gaat om afzien en verminderde levenskwaliteit, elke maand, de helft van de maand, voor nog een slordige twintig jaar. Dat is wraakroepend. Het wordt tijd dat patiënten als ik au sérieux worden genomen, beste gynaecologen. Het wordt tijd dat er een oplossing komt voor iets waar de helft (!) van de wereldbevolking mogelijks mee te maken krijgt, beste farmaceutische industrie. Menstruatiepijn is even echt als ‘man flu’ maar duurt een half leven langer. Wij zijn jullie babymakers, alleen al dat gegeven verdient wat meer respect. Doe er iets aan.

Beeld: Istock

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 23 februari 2016 om 14:55. Het’is opgeslagen in Charlie Mag en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

7 gedachten over “Behoorlijk ongesteld

  1. Inke, hoe was het voor jou dan om zwanger te zijn? Hier ook extreme reactie (fysiek en mentaal) op alle hormonale toestanden. Grote wens om nog een kindje te baren ooit, maar ik weet niet of ik dat nog eens aankan, fysiek en mentaal.

  2. Ik kan dat erg moeilijk inschatten. Ik was toen al alleen. Mijn hele zwangerschap was een emotionele nachtmerrie, verdriet overheerste.

  3. O, en uhm, alternatieve therapieen?

  4. Nu bedoel je? Mja, ik zou es willen bekijken hoe dat zit. Ik kan de commentaren wel geloven die zeggen dat er een onevenwicht in je lichaam zit als je zoveel last hebt.

  5. Volgens wat ik recent las in een boek van Christine Tobback, zou er ook een groot verband kunnen bestaan tussen voeding (allergieen, intoleranties, …) en hormonale reacties. Geen idee of het waar is, ik mag absoluut niet klagen over mijn “period” als ik dat hier zo lees, maar misschien toch de moeite waard om er eens naar te kijken?

  6. Ik kwam op je blog terecht via de knack awards, op zoek naar mamablogs. Dit is nog maar de eerste blog die ik heb gelezen, dus ik weet nog niet of ik er ene heb gevonden. Maar voor ik verder lees kon ik het niet nalaten ff een reactie achter te laten. Ik heb zelf enorme last gehad van mijn menstruatie. Niet met moodswings, wel met pijn. Anders gaan eten lostte dat in 2 dagen op. In plaats van elke maand ziek in bed te liggen (ook na massa’s pijnstillers), huppel ik vrolijk rond (ok dat is misschien een béééétje overdreven), ik heb alleen af en toe nog een pijnstiller nodig. En het enige dat ik hoefde te doen was anders gaan eten… In het begin heel strikt, maar door experimenteren heb ik ontdekt dat vooral suiker en granen voor mij de boosdoeners zijn als het om menstruatiepijn gaat. Dus moest je hier nog steeds mee sukkelen, een poging waard!

  7. Pingback: Tante Rosa | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: