Ernstige verwijdering tot mannen

 

 

Soms kon ik mezelf bijna zien. Het zicht dat je hebt tijdens een bijna-doodervaring: van buiten- en van bovenaf. Een gescheurde broek, werkhandschoenen, haar droog als stro door het stof, een stofmasker, zwarte vegen in het gezicht, in mijn handen een drilboor. Of een slijpschijf. Of een kruiwagen. Was ik een man, ik werd prompt verliefd op mezelf.

Maar zo werkt dat dus niet. Je moet een vrouw zijn om zo te denken. Ik heb de puzzel gelegd. Hij vormt de woorden die het allemaal samenvatten: te onafhankelijk. Te. Onafhankelijk. Of hoe een sterkte ook een zwakte kan zijn. Dat kind, tot daar nog aan toe. Dat huishouden, idem dito. Maar dat huis alleen beredderen, dat is er te veel aan. Dat pikt een vent niet. Tot overmaat van ramp kan ik ook nog ‘ns retegoed op mijn vingers fluiten.

Het vrolijke dedain waarmee ik me op mannenterrein begeef, zorgt voor beroering. Kijken doen ze altijd, de mannen rond me. De buurman, de broer van, het lief van, de vakman… Ze slaan het geamuseerd gade. Ze hebben te veel sympathie voor me om me graag op mijn bek te zien gaan. Ze zijn te trots om me graag te zien slagen. De verwarring rispt hen lichtjes op. Het knettert even in hun van testosteron doordrenkte brein. Daar kunnen zij niet aan doen. Het is evolutie. Ik zie dat ze het gewoon niet weten, wat aan te vangen met het wicht dat ik ben. I’ll be damned if I know.

‘Ik moet u bewonderen’, zegt de een.
‘Ontman mij zo ne keer niet’, zegt de ander.

De baard van de jongen in Huurland wil maar geen man van hem maken. De plukjes stellen zich eerder weerbarstig op. Ze willen niet vullen. Hij is groot en heeft handen waar Permeke dol op zou zijn. Staalblauwe ogen. Wellicht een beetje mollig. Het is moeilijk in te schatten hoe oud hij is. Rond puppyleeftijd, zoiets. Niets aan hem verraadt dat hij aandacht zou hebben voor mijn sekse. Achteloos legt hij me de werking van de kantenschuurder, de Woodmaster en de Woodboy uit. Hij behandelt me als een volwaardige gesprekspartner en ik onderdruk de aandrang om hem te vragen of hij me dan nu wil vasthouden. Tussen grote, vlezige armen staan, is alles wat ik wil.

Raak mij aan.

Het staat erg stoer te zeggen dat je op je eentje een huis verbouwt. Maar er zou een waarschuwing bij moeten komen, zoals op een pakje tabak: veroorzaakt ernstige verwijdering tot mannen. Vicieuzer dan dit worden cirkels niet. Er is niemand om de dingen te doen, dus doe ik ze maar. En hoe meer ik ze doe, hoe beter ik erin word, hoe liever ik ze doe… des te minder een man denkt dat ik hem nog nodig zou hebben. Des te onaantrekkelijker word ik. Des te eenzamer word ik.

Raak mij met alles aan.

Nog één koekje. Ik heb er jarenlang rigoureus geen gegeten, dus mag het. Dat ene koekje. Die ene extra boterham. Ach, dat kleine stukje chocolade, het is tenslotte Sinterklaas. Troost mij. Maak mij vanalles wijs. Hou me alsjeblieft geen spiegel voor.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 6 december 2015 om 23:26. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

3 gedachten over “Ernstige verwijdering tot mannen

  1. … O. O. O. Herkenning, altijd. Al ben ik lang niet zo’n stoer wijf als jij. Maar ik ben zo onaangeraakt, zo verwaarloosd, dat ik zelfs innig naar de schurk verlang die me in de steek heeft gelaten.
    … Ik wens jou toe aangeraakt te worden, maar nog meer wens ik een fijn, goed, mooi iemand die het waard is, het toe jou aan te raken. Het zal een eer zijn voor de man die zijn armen om je heen mag slaan. x

    • Alice op schreef:

      O zo herkenbaar Inke… jongere vrouwen proberen mij nog wel eens wijs te maken dat het een generatiegebonden verschijnsel zou zijn. Jongere mannen zouden er geen last mee hebben…niets is minder waar. Tja verwarrend hé zo’n vrouw die kan wat zij kunnen en misschien zelfs beter…. “jij hebt geen man nodig” krijg je dan te horen…toch wel maar niet om “de vuilbakken” buiten te zetten. Dat ego zit hen zo dikwijls in de weg. Nu de meeste andere vrouwen reageren er niet veel beter op. Hun ego zegt: “niet moeilijk dat jij geen vent vind”. Ze zijn zo lief voor elkaar.

  2. Right back at ya! En voor wat het waard is: ik vind jou best wel stoer, hoor. En laten we dat gewoon maar niet in de weegschaal leggen. Het is pijnlijk, onaangeraakt zijn. Voor iedereen. x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: