And the award goes to

Dus deze blog is bij de finalisten geëindigd van de Weekend Blog & Digital Awards,  in de categorie ‘Personal’. Laten we voor de geinigheid even luisteren naar hoe mijn acceptance speech zou klinken (niet dat ik die nodig heb):

“… *kuch* …”

Want natuurlijk ben ik erg vereerd met die geste maar toch vooral ook verbijsterd en heel beschaamd. Want zal ik je eens wat zeggen? Ik vind mezelf een slechte blogster. Aan deze post – om maar iets te zeggen – ben ik drie weken geleden al begonnen. Vóór de einddatum van de stemronde. Maar er kwam vanalles tussen. Het leven, weet je wel. En ik kan mezelf niet eens sussen met het argument van tijdsgebrek, want zij slaagt erin om met nette regelmaat haar oh zo schone gerief af te leveren (Wil iemand het kind trouwens een boekencontract geven. Hallo uitgeverswereld?). En zij heeft een zwaarder leven dan ons allemaal samen, maar blijft maar gaan. Minsten één post per week; daar ben ik echt jaloers op.

Er zijn regels verbonden aan bloggen en die treed ik zowat allemaal met de voeten. Ik ben een ramp in het onderhouden van onze relatie: ik antwoord niet of nauwelijks op commentaren, ik heb geen lijstje met mijn favoriete collega’s in de zijbalk staan (terwijl ik die wel heb) en zelfs al zou er een horde waarzeggers en wichelaars aan te pas komen, het valt niet te voorspellen wanneer ik terug opduik. Als blogster verdien ik vooral het imago van ondankbaar en onvoorspelbaar wicht en een award voor Slechtste Netwerker Ooit.

Bovendien maak ik geen mooie foto’s die ik dan op sowsjale media post. Ik heb wel een Instagram en Twitteraccount maar doe daar nauwelijks iets mee. Dat komt enerzijds omdat mijn fototoestel er zo uitziet.

DSCI0721

Afijn, scherpe foto’s krijg ik daar niet meer uit. Anderzijds ben ik ook geen beeldmens. Iemand zou me dringend eens wat visuele intelligentie moeten bijbrengen. Tot overmaat van ramp ben ik een onversneden digitale kluns. Ik kan niet snel even een kader rond een spreuk gooien of een eenhoorn een regenboog laten kakken terwijl die iets grappigs zegt. Gewoon, ik weet niet hoe dat moet. Ik kan niet eens het logo van de wedstrijd op mijn f***ing homepage krijgen. Of dat lijstje met bevriende bloggers. Dat ik me überhaupt nog staande weet te houden in deze digitale tijden, is wellicht een hick-up in een of ander kosmisch algoritme.

Maar goed, ondanks dat alles werd ik dus genomineerd en iemand moet dat gedaan hebben. Daarom wilde ik er alsnog op terugkomen en zeggen: merci. Merci, gij die op me gestemd hebt. Merci, gij die me nomineerde. Tegenover kalibers als Lilith en Anke maak ik geen schijn van kans maar dat is oké. Want ik zal u nog eens wat vertellen? Natalia won de wedstrijd ook niet.

Het mooie is dat ik eindelijk ben beginnen beseffen dat jullie daar ergens zijn, in die virtuele wereld. En ook in het echt enzo. Ja-haa, zo’n gans ben ik. Meestal zit ik maar wat op mijn klavier te tokkelen in de veronderstelling dat mijn zinnen straks voor de zeven man, de paardenkop en een handjevol vrienden zullen zijn. Ik had wel al een beetje gevoeld dat het hier met die cijfers nogal de goede kant aan het opgaan was maar ik had dus niet goed door dat jullie daar zijn. En al helemaal niet dat jullie me graag genoeg lezen om me te nomineren.

Ik zou willen beloven dat er beterschap op komst is, dat ik me binnenkort als een flinke blogster zal gaan gedragen. Eentje met manieren en al. Maar ik ken mezelf en het mijnenveld dat ik mijn leven noem. Tenzij iemand me een contract als columniste geeft, is het temidden van deze chaos je reinste hoogmoed om nu al aan structuur en regelmaat te beginnen denken. Op dit moment is het me gewoon belangrijker dat Zoon nog wat groenten binnenkrijgt en we binnenkort in de living kunnen wonen (in plaats van enkel in de keuken). Daar moet ik eerlijk over zijn.

Maar vanavond sturen jullie me dus wel fijn naar Brussel om met de mensen van Weekend Knack een glaasje te drinken en te horen wie er allemaal een Award krijgt. Die avond wordt het hoogtepunt van de voorbije weken. En dat allemaal dankzij jou…

Ik ga me nu al voornemen om in het vervolg beter mijn best voor je te doen. Om wat meer aandacht voor je te hebben. Maar als je me nu even wil excuseren, ik moet dringend es wat doen aan dat ooievaarsnest op mijn kop en er moet nog wat gepulkt worden aan haartjes op ongewenste plaatsen. Er zullen ook modebloggers zijn vandenavond. Mode en stijl!

(Maar nee, echt, merci jongens *insert hartje*.)

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 12 november 2015 om 13:10. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “And the award goes to

  1. Hartjes voor jou!
    Als je ooit tips / hulp nodig hebt voor die lijstjes of logootjes of andere technische zaken roep je maar! 🙂

  2. O jee, toen moest ik even janken. Ok, ik ben in een rare staat. Lieverd, je zo gegund. Geniet, daar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: