Hold on to your heart

Er is zoveel verschoven in mijn leven de laatste maanden, dat ik nauwelijks nog weet waar te beginnen. Het is ook zo vreselijk snel gegaan dat ik de tijd en energie niet vond om het ondertussen allemaal neer te schrijven. Ik ben officieel de meest onbetrouwbare blogster ooit. Dat is ook gebleken uit mijn statistieken. Vele lezers hebben het ‘vind ik niet meer leuk’ knopje aangeklikt. Alle begrip daarvoor hiero en dank aan jullie die gebleven zijn.

Vandaag dan toch de reden voor mijn stilzwijgen: ik heb een huis gekocht. Echtig waar, een huis! Volledig en geheel van mezelf. Ik, het meisje dat een jaar geleden nog op de bank zat te grienen bij de Septemberverklaring en daarna in een mediastormpje terecht kwam wegens haar gebrek aan middelen.

Het is niet zo dat ik ondertussen op een geldpot gestoten ben. Ik heb gewoon een sociale lening genomen én mijn lat extreem hoog gelegd. Ongeveer twee jaar heb ik erover gedaan om een huis te vinden dat én onmiddellijk bewoonbaar indien nodig, én goed gelegen (dichtbij school en de papa van Zoon), én groot genoeg, én voorzien van buitenruimte, én betaalbaar was. (Het hoeft geen betoog waarom er al ‘ns beweerd wordt dat ik mijn leven nodeloos gecompliceerd maak.) Ik kan niet zeggen hoeveel keer ik stiekem heb gedacht dat het me nooit zou lukken, hoe vaak ik de wanhoop nabij was. Maar het is me wél gelukt.

Don’t make the mountain your enemy
Get out, get up there instead

Ik vond een betaalbaar en geweldig huis. En nu vergt het al de creativiteit die ik in huis (pun intended) heb om de rest van dit project tot een goed einde te brengen. Want natuurlijk is er nog werk aan de winkel en uiteraard heb ik nog steeds geen geld. Dus ging ik aan de slag met laserwaterpas en tekende schakelaars op de muren. Ik stond op ladders van drie meter om sleuven voor elektriciteitskabels te slijpen. Het plafond in de eetkamer en de schouw werden af- en de tegels in de gang uitgebroken. De plankenvloeren werden geëgaliseerd en afgeschuurd. In de afgelopen vier weken heb ik meer machines leren bedienen dan in mijn hele voorbije leven. Ik heb een ontelbaar aantal vaklui gesproken. En nagenoeg allemaal keken ze over mijn schouder om te zien wanneer de echtgenoot eraan kwam.

En nu ben ik moe.

Ik heb al veel stormen meegemaakt maar dit keer zit ik middenin een full blown orkaan. Het maakt niet uit welke kant ik opkijk, overal om me heen zie ik touwen die wild flapperen in de wind, het waters gutst aan een onvoorstelbaar debiet langs alle gaten naar binnen en reuzengolven komen op me af. Het is pompen of verzuipen. Gelukkig hebben de vorige stormen me geleerd hoe ik een schip moet bestieren. Ik heb mijn kind onder één arm genomen en probeer ons met de andere naar kalmere wateren te leiden. Op sommige dagen slaag ik er nog in een schijn van koelbloedigheid op te houden.

En als ik alleen ben, met een plamuurmes tegen een muur sta aan te krabben, huil ik. Omdat ik bang ben. En moe. En verschrikkelijk eenzaam.

Godzijdank voor de vrienden en familie die komen helpen. Mijn papa heeft in de eerste weken meer tijd in het huis gespendeerd dan ikzelf. Vrienden die geen tijd hebben, maken die. Ze zitten met deadlines maar springen toch op de trein uit Brussel. Ze regelen met hun gezin dat ze er kunnen zijn. Ze lenen me hun auto. Ze sturen me berichten en ze vangen Zoon op. Mijn beste vriend was er zelfs elk weekend. Zonder hen had ik het al lang weer verkocht.

Maar ik ben zo moe en gestresseerd dat ik hen afsnauw. Ik heb schrik dat ik op het einde van de rit geen vrienden meer over zal hebben. Degenen die er zijn omdat ze me op mijn meest monsterlijke hebben gezien. Degenen die er niet zijn omdat ik hen dat heimelijk kwalijk neem.

Ondertussen probeer ik beslissingen te nemen over dingen waar ik niks van afweet. Ondertussen druk ik Zoon een zoen op zijn voorhoofd terwijl ik hem afzet op de zoveelste playdate en probeer hem uit te leggen dat er binnenkort weer meer tijd zou moeten zijn. Hopelijk.

Ik weet dat dit de koers is die ik moet varen. Er is geen alternatief. Het werd tijd om dat vastgelopen schip uit het slop te halen. We lagen al een tijdje op een uitzichtloze plaats. Het kan alleen nooit es smooth sailing zijn. Ik hoef niet meteen een exotisch eiland met turquoise oceaan; wat rustig kabbelen en af en toe een stevig windje zouden al ruimschoots volstaan. Ik ben het beu te moeten vechten. Met een kind op mijn eentje heb ik al lang bewezen dat ik dat kan. Ik heb al lang bewezen dat ik zowat alles op mijn eentje kan. Het is dat ik het niet meer wil.

I know it seems like forever
I know it seems like an age
But one day this will be over
I swear it’s not so far away

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 17 september 2015 om 22:35. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

13 gedachten over “Hold on to your heart

  1. I know you’re bleeding, but you’ll be OK, hold onto your heart, keep it safe.
    x

  2. Zo knap wat je doet! En als je een matroos zoekt om een dag of weekend te komen helpen: mail me op judith.demeester@skynet.be. Een aanbod van een wildvreemde, maar wel gemeend 🙂

  3. zo blij je weer te lezen. al zou ik liever vernemen dat het allemaal vlotjeus gaat, dat spreekt.proficiat met je huis. ik duim dat one day, not far from now, je er rustig in de zetel kan ploffen en denken: zie wat ik toch maar weer gefikst heb. met zoveel fijne hulp. maar ik haat het voor je dat je het weer maar eens moet fiksen. be strong grasshopper. (maar dat was je al)

  4. Onlangs dacht ik nog aan je, en dat het lang geleden was dat er hier nog een berichtje gepost werd. Het komt helemaal goed, dat huis wordt een geweldig warme thuis! Als ik iets voor je kan doen weet je me te vinden hé? Al is het maar een koekske voor bij je koffie… X

  5. Herkenbaar, het niet meer allemaal alleen willen doen. Maar ik heb geen huis gekocht :). Proficiat, meid. Gisteren dacht ik aan de belachelijke hoeveelheid huishuur die ik betaal, en aan mijn pensioen, en dat ik dan niets meer ga overhouden als ik dan nog steeds huur. Kortom: je hebt op de lange termijn iets ongelooflijks goed gedaan. Op de korte termijn is het afzien, maar ik ben blij te lezen dat je omringd wordt en hulp krijgt. Je bent een stoer wijf :)!

  6. Hèhè, wat een herkenbaar verhaal weer! Ik verbouw geen huis maar probeer een eigen job te creëren. Maar los van dat alles is het leven als alleenstaande mama inderdaad al stormachtig genoeg. Eenzaamheid, angst, vermoeidheid,… het blijft een gevecht en het is zo fijn als iemand dat weer eens hardop durft zeggen. Je bent een ferme madame, chapeau dat je zo in het leven duikt. Ik wens je veel geluk in je nieuwe huis en nog massa’s meer en betere vrienden.

  7. Wow, ik ben onder de indruk! Ik wens je tonnen energie, veel koppigheid om het af te krijgen, alle moed in de wereld en alle ruimte in je hoofd.

  8. Pingback: Hallo Universum, hier Cee | Cee drinkt Thee

  9. Ik vind je beeldspraak zo mooi!
    Al lang Charlie-fan maar nu pas kom ik op je blog terecht en ben ook dadelijk hier fan.

  10. Please, prijs je gelukkig voor die familie en vrienden. Het is echt geen vanzelfsprekendheid dat iedereen er aanspraak op kan maken.
    En dat besef doet me wankelen.

    Ondertussen lees ik je verder. Benieuwd wat het leven voor jou nog in petto heeft gehad de afgelopen 2 jaar.

    Alvast een chapeau voor het creëren van je eigen nestje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: