Brief aan Riadh

Verleden week deed Riadh Bahri, een journalist voor de VRT, in Koppen een openhartig en hartverscheurend verslag, live vanuit zijn depressie. Ik schreef hem een brief.

Liefste Riadh

Ik spreek je wel meteen heel familiair aan. Vergeef me dat. Maar wat wil je ook, als je zo onbeschaamd inkijk geeft in je huis en in je hoofd? Een mens denkt algauw je te kennen. Of toch beter dan jij hem.

Ik huil met jou, Riadh. Je maakt me opnieuw 22. De hele wereld rust weer op mijn schouders en ik ben Atlas niet. Er is geen licht meer in mijn dagen. De goesting is weg. Nog voor ik iets kan ondernemen, drukt angst me neer. Neer. Samen. Weg. Ik ben het vel van de slang nadat die verveld is: het leven is uit me ontsnapt en elders verdergegaan. Er blijft alleen omhulsel over. Maar ik ben niet echt dood, eerder verdoofd. Of schijndood. En beschaamd. Zo beschaamd dat ik ben voor de oneindige stroom aan hysterische buien en pantomimes die ik veroorzaak. De enige verlossende gedachte, is de bocht uitgaan. Letterlijk. Maar zelfs daar ben ik een te grote lafaard voor. Mijn leven is – net zoals dat van jou – voorbij.

Alleen ben ik nu, 14 jaar later, nog steeds in leven. Nee, ik ben nooit meer dezelfde geworden. En maar goed. Voor de depressie was ik vaak onuitstaanbaar. Retrospectief stond ik klapwiekend en brullend in het leven. Om toch maar gezien te worden, en om te verbergen hoeveel schrik ik eigenlijk had. ‘Gemaskeerd depressief beeld’ schreef de psychiater op haar verslag. Het duurde jaren voor ik dat begreep.

Na mijn genezing, deelde ik mijn leven in: de periode voor en de periode na de depressie. Het werd een ijkpunt. Alles veranderde. Na de blackout gingen er lichten aan waarvan ik voordien het bestaan niet had afgeweten. Ik vergeleek het met de lampjes op een schakelbord van zo’n antieke telefooncentrale: eens er een lichtje was aangegaan, kon dat nooit meer uit. The seen cannot be unseen. Het werd alsmaar lichter in mijn leven, en mijn leven werd alsmaar lichter.

Ik verwees naar de depressie als ‘het grootste geluk van mijn leven’, omdat al dat licht alles zoveel beter had gemaakt. Tot een vriend van me die uitspraak maar eigenaardig vond. “Een depressie is toch niet iets wat je overkomt”, zei hij. “Je wordt depressief als je nooit jezelf durft te zijn.” Hij had gelijk – in mijn geval althans. Dat laatste puzzelstukje maakte dat ik helemaal klaar was met de depressie. Het werd een fait divers. Er is geen voor of na meer.

Nu ben ik levendiger dan ooit. Er is nog schrik uiteraard, maar dat heeft iedereen. Het verschil is dat die niet meer verlammend werkt. Er is genoeg vertrouwen. En moed. Want als ik iets geleerd heb, Riadh, is het dat leven een hoop moed vergt.

Of toch het soort leven waarin je compromisloos jezelf durft te zijn. Zoals jij nu gedaan hebt dus. Net daarom schrijf ik jou. Om je te vragen dat je zou geloven dat het met jou alleen maar goed kan komen. Ik ben geen psychiater en ik kan me ook niet op jaren beroepen om veel wijsheid in pacht te hebben, maar ik geloof er alvast wel in. Voor jou. Zelden heb ik meer cojones gezien dan in je getuigenis. Met dat soort moed kan je alles in het leven aan, echt alles.

Het enige wat ik je nog kan wensen, is geduld. Babysteps. Gemakkelijk zal het voor mensen als wij wellicht nooit worden. But then again, gemak is zwaar overschat. Voor mensen als wij, met emoties die uitschieten, zijn er afgrijselijke dalen en duizelingwekkende toppen. Kabbelen doet het zelden. Er is geen middenweg. We hebben een talent om diep ongelukkig te zijn. Maar met evenveel overtuiging kunnen we schoonheid zien. Ah, zoveel schoonheid dat er is, Riadh. Kom, steek je lampjes aan, dat je ’t ook ziet.

Je genegen

Inkelspielchen

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 18 juni 2015 om 06:56. Het’is opgeslagen in Brieven en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “Brief aan Riadh

  1. Voor Riadh, maar ook voor Inkelspielchen en al die anderen die het licht (even) niet meer zien… https://wordpress.com/post/88177551/2/

  2. Erg mooi. Dankje, alweer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: