Genoeg

Ik heb mijn hart onder de arm. Stom van me, en ik weet het. Zo gaat het iedere keer weer. Ik haal het zonder nadenken uit mijn borstkas en leg het op een presenteerblaadje, bloederig, pompend en helemaal onbeschermd. Ik weet niet wat me doet denken dat niets er vat op zou hebben. Hoogmoed wellicht. Natuurlijk krijgt het slaag. En daar sta ik dan op te kijken. Ik laat het gebeuren.

Ik verontschuldig me preventief voor de tranen die zullen vloeien. Dat ze maar gedeeltelijk met hem te maken hebben, zeg ik, dat het de kerstperiode is. Een leugen. Ik weet wat ik kom doen en haat mezelf erom. Ik huil om mijn eigen ruggengraatloosheid. Ik huil om mijn hart dat sidderend op tafel ligt en dat we er samen in zullen poken.

Ik vraag erom, ik wil het horen. Met één keer heb ik nooit genoeg. Alsof ik het zelf allemaal nog niet wist, nee, het moet luidop gezegd worden. Ik trek er net zolang aan tot hij niet anders kan dan me met zoveel woorden af te wijzen. Pas dan is het genoeg geweest. Mijn arme hart schiet zich jankend als een geslagen hond terug achter mijn ribben. Daar zal het nu nog een paar weken rillend blijven zitten, tot het langzaamaan weer bekomt. Maar niet van de schrik. De schrik, die wordt alleen maar groter.

Wat als het op een goede dag weigert er nog uit te komen? Wanneer zal ik leren er voorzichtiger mee om te springen? Moet het anders? En hoe dan?

Hoe begot?

Het is godgeklaagd mensen niet op hun woord te geloven. Ik heb de arrogantie los door hen te zien, hun daden haarfijn te analyseren en daar dan mijn waarheid van te maken. Hij maakt zichzelf wat wijs en probeert dat met mij ook te doen. Hij wil in veel geloven maar niet in wat hij niet ziet. Hij rationaliseert ieder greintje opflakkerende emotionaliteit aan flarden. Daar word ik boos van. Naïviteit mag niet verward worden met dwaasheid.

Wie zal ooit het geduld opbrengen mij te doorzien? Wie zal me met evenveel zachte en koppige onverzettelijkheid voorbij mijn grenzen dwingen, opdat hij van me kan houden? Wie zal zichzelf er voorbij duwen? Niet hij.

Mijn hart wil weg van hem. Mijn hoofd wil blijven. De enige manier om de dingen anders te laten verlopen, is ze anders te doen. Dat weet ik. Maar hoe?

Hij houdt me vast en verontschuldigt zich opnieuw. Ik wrik me los en steek de straat over. Eén stap en ik begin te lopen. Dat gaat vanzelf. Ik ren het zebrapad over en kijk niet meer achterom.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 25 december 2014 om 23:31. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “Genoeg

  1. prinses op de kikkererwt op schreef:

    Ik probeer zelf de deur van mijn hart te sluiten voor Dirk, die acht maanden geleden bij ons (ik + zonen) weg ging.
    Het feit dat ik de deur niet kon sluiten, maakte dat ik totaal door mijn energie heen zat. Want het is verschrikkelijk om elke keer weer verdriet te hebben als de deur achter hem dicht valt, om hem elke keer weer op te bellen, om elke keer weer verwachtingen te koesteren die niet ingelost worden, om elke keer weer te merken dat hij best wil genieten van wat nabijheid, maar zonder meer.

    Dus nu probeer ik de deur te sluiten, een beetje afstand te scheppen. Dat ligt me niet. Ik voel me een soort onmens als ik grenzen afbaken, en de deur achter hem dicht sla in plaats van in de deuropening te blijven staan treuren. Het voelt raar om hem niet meer te smsen, om zijn nummer zelfs preventief gewist te hebben. Ik droom ’s nachts dat ik hem help bij het plegen van zelfmoord, en dat hij dagenlang dood ligt vooraleer gevonden te worden. Maar: ik heb een beetje van mijn energie terug, die vloeit niet meer weg naar hem. En misschien kan ik nu eindelijk eens terug heel worden, met mezelf. En op een dag gelukkig worden met iemand anders. Of gewoon met mezelf + zonen.

    Sterkte, jij, Inkelspielchen. En dat hart van je verdient een doos met wattekes ofzo. Alleszins: iets beschermends, iets veiligs. Je hebt er maar één.

  2. Pingback: Kaboem | Inkelspielchen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: