Oproep van een naïef schaap

Ik had nog nooit betoogd. Niet ten tijde van de Witte Mars. Niet tijdens mijn studententijd. Niet tegen racisme. Niet tegen raketten. Niet tegen genetisch gemodificeerde patatten. Terwijl een hele hoop van mijn vrienden al aan het betogen was geslagen terwijl ze nog in de pampers zaten, bleef ik wat half verontwaardigd protesteren vanuit de sofa. Een salonbetoogster. Dichter dan de zitstaking op school tijdens de Dutroux-affaire was ik nog niet tot een vorm van protest gekomen. Het kwam niet in me op. Mijn eigen leven gaf me al dermate veel om handen, idealisme liet ik aan de hippies en intellectuelen over.

Tot op het moment dat ik in bed lag de avond voor de betoging op 6 november, was ik blijven twijfelen: zou ik naar Brussel gaan? Kon ik dat wel maken? Geen haar op mijn hoofd had er tevoren aan gedacht mee op te stappen. Ergens achterin datzelfde hoofd knaagde dit keer ook schuldgevoel om het gebrek aan engagement voor mijn directe collega. Hij verzoop zowat in het werk en ik zou hem laten stikken door er niet te zijn. Maar… hoe kon ik niet gaan? In de wetenschap dat ik een artikel (Het water aan de lippen) had geschreven dat pleitte voor meer samenhorigheid: hoe on-waar-schijn-lijk hypocriet zou het zijn, niet te gaan?

Dus ging ik wel. Eenmaal het Noordstation buitengekomen, bleef ik bovenaan de trappen staan, met verstomming geslagen. Ik had tijd nodig om het allemaal in me op te nemen. Zo ver ik kon kijken – en dat was ver – waren er mensen. Veel rood, blauw en groen, vlaggen, rookpluimen stegen op, vuurpijlen, trommels, allerlei groepjes scandeerden leuzen, overal klonk muziek. Het leek alsof iedereen tegelijk was opgestaan om te zeggen: no more. Het meest vreemde eraan was: het leek wel een feestje. Mijn vriend en ik waren allebei groentjes als het op betogen aankwam. Op de trein was het spannend geweest, als op schooluitstap gaan. Nu was het ronduit schoon. In mijn fantasie was deelnemen aan evenementen als dit, je in een leeuwenkuil begeven. In de overweging om al dan niet te vertrekken, had ik effectief de mogelijkheid opgenomen dat er me iets zou overkomen (“En hoe moet het dan verder met mijn zoon? Oh nee!”).

Die negatieve boodschap deed afbreuk aan de grote zachte kracht die uitgaat van zo een warme massa.

De eerste voetzoeker haalde me uit mijn dagdromen. Daar was ik een beetje verontwaardigd over. Niet alleen omdat het een inbreuk was op mijn eigen naïviteit, maar vooral ook op de oren van de jongeman die er toevallig bovenop stond. Het begon me te dagen waarom de meeste mensen oordopjes in hadden. Zij hadden dat duidelijk nog gedaan, betogen. Ik ben me aan die voetzoekers blijven ergeren tot op het allerlaatste moment en zie ook nu het nut er nog niet van in. Mijn trommelvliezen deden letterlijk pijn die avond. Daarnaast ergerde ik me aan de vakbondsvrouw die van op een vrachtwagen door grote speakers iedereen overstemde met haar constante geschreeuw: ‘FUCK de regering!’ en fuck si en fuck la. Ik ergerde me ook aan de plastic kippen op stokken en leuzen als ‘We laten ons niet pluimen’. Daarvoor was ik hier niet, die negatieve boodschap. Ze deed afbreuk aan de grote zachte kracht die uitgaat van zo een warme massa. Er leek een kloof te bestaan tussen de beroepsbetogers en de gewone verontwaardigde man.

Daarom was ik nog nooit gaan betogen of had ik nog nooit deelgenomen aan een staking: ik wilde niet tegen iets zijn. Natuurlijk bén ik dat wel, maar daar lag voor mij nooit de nadruk op. Geen voorstander zijn van het ene, betekent niet noodzakelijk dat je een tegenstander bent van het andere. Ik wilde niet deelnemen aan de anti-boodschap. Gaan betekende voor mij vooral toch dat ik samen en met iedereen wilde zijn. ‘We zijn de kracht van het volk vergeten’, had ik geschreven. Ik werd naar dat volk gedreven, om er middenin te gaan staan. Alleen al door er te zijn, was het alsof ik kracht teruggaf aan dat volk.

Wordt het geen tijd dat we het gedachtegoed van ‘al wie niet met ons is, is tegen ons’, op de brandstapel gooien?

Dus ja, ik staak mee vandaag. Omdat ik – voorlopig althans – geen signaal zie dat sterker is. Maar ik heb een hekel aan de polarisatie die intrinsiek verbonden lijkt met dat middel. De Facebookgroepen en hashtags met voor- en tegenstanders van de staking, de werknemer die tegenover de werkgever wordt gezet, de zelfstandige die gedemoniseerd wordt. Daar gaat het toch helemaal niet over? Wordt het geen tijd dat we het gedachtegoed van ‘al wie niet met ons is, is tegen ons’, op de brandstapel gooien? That shit is so, uhm… iets waar B.C. achter staat. We hebben allemaal een beetje schrik voor wat komen zal en zijn het veelal oneens met de keuzes die door het beleid gemaakt worden. Iedereen kent inmiddels wel iemand die rechtstreeks getroffen wordt door die keuzes. Onszelf in kampen verdelen (of laten zetten), lijkt me de slechtst denkbare strategie. Maar belangrijker nog dan strategie en tactiek: allemaal schijnen we, met meer aandrang en noodzaak dan ooit tevoren, naar mildheid, menselijkheid en verbondenheid te snakken. Waarom leest u anders Charlie?

Het is een beweging, die we nodig hebben. Een warm manoeuvre dat een tsunami aan positief verzet kan veroorzaken. Vandaag ben ik met mijn zoon alvast meegefietst met Hart boven Hard maar geef mij een andere mogelijkheid dan een staking, die een even grote impact heeft en minder polariseert, en ik sta als eerste aan uw liefdespiketten. Kunnen we geen feesten geven? Treinen gratis laten rijden? Geen belastingen meer betalen? Een ruilhandel opstarten? Wie mij een onnozel en naïef schaap vindt, wil ik graag binnen 20 jaar nog eens ontmoeten. Ik lijk misschien wollig maar ben onverzettelijk als een stormram. Ik laat het aan de mensen met meer expertise ter zake over om betere alternatieven te verzinnen; het idee is duidelijk. There is no other way, Thatcher had het bij het rechte eind met haar TINA-argument. Alleen nam zij de verkeerde afslag, het arme schaap.

 

Foto: Istock

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 15 december 2014 om 14:45. Het’is opgeslagen in Charlie Mag en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: