Wat jij voor mij kan doen

Verleden week werd Het water aan de lippen gepubliceerd. Wie Charlie’s Facebookpagina volgt, weet dat we die maandagochtend op ‘Publiceren’ klikten met een hart ter grootte van een pindanoot. Persoonlijk wist ik dat ik me nog nooit bloter had gegeven dan in dat stuk. Het ging niet over vroeger en wat al verwerkt was. Alles wat ik beschreef was heftig en nog steeds pijnlijk tegenwoordig in mijn leven. Daar stond het allemaal, zwart op wit en met zoveel woorden: alles waar ik schrik voor had. Niemand van ons had de storm kunnen voorspellen die erop volgde.

Dagen lang werd mijn hele feed gedomineerd door mijn eigen woorden. Het verhaal was een eigen leven gaan leiden, het leek niet langer het mijne. Studio Brussel belde onze redactie, de comments bleven binnenstromen, ik kreeg mailtjes van wildvreemden die me wilden bedanken of me vertelden hoe moedig ik was. Moedig? Ik? Omdat ik het leven leid zoals ik het leid? Of omdat ik het in de groep had gegooid? Er waren ook mensen die me onomwonden vroegen: wat kan ik voor je doen?

Ik heb geen auto en geen nieuwe kleren maar ik ben prinselijk rijk als het op menselijk kapitaal aankomt.

Wat je voor me kan doen… daar heb ik lang over moeten nadenken. Ik ben er nog niet helemaal uit. Om te beginnen alvast: maak van mij geen martelares. Ik heb het financieel moeilijk, jawel. En alles wat ik beschreven heb, is waar. En ja, ik word daar soms erg moe van maar ik zit nog niet op het punt dat ik helemaal geen bewegingsruimte meer heb. Ik maak verstandige keuzes, ben creatief en probeer outside of the box te denken. Dat is echter niet de doorslaggevende factor in mijn geluk. Vrienden en familie zijn dat wel. Als ik al een vangnet heb, zijn zij het, zowel financieel, emotioneel als logistiek. Ik heb geen auto en geen nieuwe kleren maar ik ben prinselijk rijk als het op menselijk kapitaal aankomt.

Algemeen wil ik uit alle reacties een gezamenlijke conclusie trekken: Vlaanderen is minder arm dan ik schreef. Er zijn zoveel mensen die het met de moed der wanhoop blijven rekken. Hun verhaal brak mijn hart. Ze bedankten me: “Ik ga niet snel ‘sharen’ maar merkte toch dat een stuk van mijn omgeving dit liever niet hoort… Dat doet wel wat pijn… Daarom dus een extra dankjewel, ik heb steun gevonden in je stukje tekst.” Aan de andere kant waren er de mensen die dit schreven: “Ik moet eerlijk toegeven dat ik soms net zo denk als Jan Modaal, te snel oordeel over een ander en mezelf soms tekort gedaan voel. Maar wanneer ik dit lees besef ik dat ik helemaal geen reden tot klagen heb.”

Als één iemand met het besef dat hij het eigenlijk nog niet zo slecht heeft, nou es in het water zou springen om één andere die aan het spartelen is, op het droge te trekken? Waarom wachten tot het gebeurt met een familielid of een vriend? We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Ik mis gebundelde verontwaardiging. We zijn zo gewend alles alleen te doen dat we de kracht van de massa vergeten zijn. Aan de vooravond van de publicatie van mijn verhaal, vertelde een vriend me over Rosa Parks en de Montgomery-busboycot. Hij had begrepen waarover ik het had: als de verontwaardiging, de angst, het niet-meer-kunnen en het momentum samenkomen, is het ondenkbare mogelijk.

Als er dus iets is dat je voor mij wil doen: grijp die angst en verontwaardiging aan om iets voor een ander te doen. Sommigen onder ons hebben het water misschien financieel aan de lippen; bijna allemaal hebben we het daar emotioneel. De één reageert cynisch, de ander afgunstig, of verdrietig, bang, zuur… We kunnen die negatieve spiraal zelf doorbreken. Ben je een werkgever? Stel je werknemers de vraag wat je voor hun gezinsleven kan doen. Ben je een huiseigenaar: ga verder dan de ondergrens die het beleid je oplegt. Ben je eender wie en kan je niet meer? Durf dat te zeggen: tegen je baas, je collega, je buurman. Alsjeblief, durf dat te zeggen.

Sommigen onder ons hebben het water misschien financieel aan de lippen; bijna allemaal hebben we het daar emotioneel.

Je mag mij een idealist of een softie noemen. Vergeet dan niet dat mijn softheid wel mooi 30.000 keer ontroering heeft teweeggebracht. Vergeet niet dat mijn gebrek aan cynisme een pak mensen ertoe heeft bewogen hun eigen situatie te herdenken. Een recordaantal mensen kroop door mijn eerlijkheid in zijn pen. Ik weiger nog langer deel te nemen aan het onverschilligheidsideaal. De momenten waarop ik publiekelijk heb durven toegeven dat het soms niet meer gaat (zonder daarover in klagen te vervallen) hebben mij de meeste warmte opgeleverd. Dat hoeft ook eigenlijk niet te verbazen: geen hond die liever zijn tanden zet in een citroen dan in een plakje zachte cake.

Wat je tot slot voor mij persoonlijk kan doen: help Charlie’s boodschap verspreiden. Charlie heeft mij een platform gegeven en moedigde me aan om mijn stem te vinden. Achter Charlie gaat een hechte groep van warme mensen schuil die met dezelfde dingen worstelen als jullie, onze lezers. We zullen ons blijven engageren om eerlijk nieuws te brengen. En met een beetje geluk komt ook mijn droom uit om ooit betaald te kunnen werken voor Charlie.

Keep on spreading that #CharlieLove, beautiful people.
Inke

Je kan hen volgen op Facebook, Twitter of Instagram

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 17 oktober 2014 om 13:14. Het’is opgeslagen in Charlie Mag en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “Wat jij voor mij kan doen

  1. That’s the Spirit! 🙂

  2. Alice B. op schreef:

    Nice 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: