Het water aan de lippen

Op de radio hoorde ik de septemberverklaring en de discussie over hoe de overheid “een vangnet en geen hangmat” mag zijn. Ik heb het fijne van de verklaring opgezocht op krantensites. Die avond heb ik me in bad gelegd om eens goed onbedaarlijk te kunnen huilen. Ik heb gesnikt als een kind. Nu al kan ik soms niet naar de supermarkt en ik werk voltijds. Het gaat hier niet over de nieuwste iPhone, ik heb het over basisbehoeften.

Ik ben een alleenstaande mama. Mijn vierjarige zoon en ik wonen in een bescheiden huurhuis (geen tuin, wel een koertje) in de stad. Als het regent, kan je dat bij ons binnen horen door de gaten in het dak. Er is geen centrale verwarming en evenmin dubbele beglazing. Ik ben het soort moeder dat haar zoon leert eerder een dikkere trui aan te trekken dan de verwarming hoger te zetten. Twee keer gewonnen: mijn budget blijft onder controle en mijn ecologische voetafdruk ook. Vanuit die laatste motivatie ben ik bereid een ietsepietsie meer te betalen voor groene stroom. Omdat we daar met z’n allen op lange termijn voordeel uit halen.

Nu al kan ik soms niet naar de supermarkt en ik werk voltijds.

Een woning net buiten de stad zou me goedkoper uitkomen maar dan heb ik een auto nodig. Die had ik ook. Verleden jaar moeten verkopen wegens onbetaalbaar geworden. Sindsdien doen wij alles met de fiets. U zal mij echter niet horen klagen over een autoloos bestaan. Ik heb mijn leven daarrond georganiseerd. Ik maak maximaal gebruik van de dagen dat ik mijn zoon niet naar school moet brengen of gaan halen (en dus geen fietsstoeltje achterop heb) om tijdens de middagpauze mijn fietstassen vol te proppen met inkopen. Fietsen is goed voor mijn eigen gezondheid én voor het milieu. Alweer: win-win-win.

Groenten en fruit koop ik van een lokale bioproducent, gevestigd dichtbij de stad: duurzaam want het moet van niet ver komen. Hoewel ik het niet breed heb en die producten niet goedkoop zijn, is het een uitgave die ik met plezier doe. De meerkost voor biologische groenten compenseer ik dan weer door vegetarisch te eten. Dat eetpatroon beschouw ik als een investering op verschillende vlakken: de lokale economie, mijn eigen lijf, de zorgverzekering op lange termijn en de impact op het klimaat.

Van quality time met mijn gezin maak ik een punt. Daarom werk ik weliswaar fulltime, maar in eigen stad. Ik wil mijn kind niet om 7u ’s ochtends in de opvang afzetten om het daar om 18u ’s avonds opnieuw te gaan oppikken. Omdat er niemand anders is die het voor me zal doen. Afgezien van het praktische aspect, geloof ik dat het mijn taak is hem de veiligheid en sereniteit van pakweg een familiediner te bieden. We zitten samen aan tafel, eten de verse kost die ik zelf bereid heb en we praten over zijn dag. ’s Ochtends hebben we de tijd om nog even te knuffelen in bed voor we ons in de ratrace gooien. Hij is vier, zo moet dat.

Wij staan op een richel, aan de rand, en worden langs geen kant meer beveiligd. Ik doe het bijna in mijn broek.

Ik heb misschien het meest banale gezinsleven ooit beschreven. Dat zou het ook zijn, mocht ik het einde van de maand halen. Nadat alle rekeningen zijn betaald, schiet er letterlijk niks over. Schoenen kopen kan ik niet, alle kleren die wij dragen zijn tweedehands, onze meubelen zijn dat ook. We hebben geen TV en gelukkig een laptop van het werk. Uit eten kunnen we eigenlijk niet. Mijn huisbaas durf ik niet te vragen om het huis op te knappen uit schrik dat hij de huurprijs dan optrekt. Voor het bedrag dat ik via een sociale lening kan krijgen, is geen enkel huis te vinden. Ik zou graag 1/5 ouderschapsverlof opnemen om de druk op mijn gezin wat te verlichten. Maar 150 à 200 euro per maand missen, zou mijn doodsteek zijn. Deze maand heb ik het, de laatste week voor mijn loon werd gestort, met exact 7,92 euro op mijn rekening moeten redden. Een week lang. En net in die week kwam de septemberverklaring.

Hoezo geen hangmat? Voor mensen als mij wordt zelfs het vangnet vol gaten geknipt: de alleenstaande ouders, de zieken, de kleine zelfstandigen. Wij staan op een richel, aan de rand, en worden langs geen kant meer beveiligd. Ik doe het bijna in mijn broek.

Wat betekent zuurstof voor de economie als de mensen in die economie aan het einde van hun Latijn zitten? Oké: economie + zuurstof = jobs en welvaart voor iedereen. In theorie, want die simplistische optelsom heeft me tot nog toe bitter weinig garanties op een mooie toekomst geboden. Hoe kan ik het – zoals men mij nu vraagt – met nog minder doen? Op welk vlak moet ik nog meer “inspanningen leveren”?

De hele voorbije zomer ben ik ziek geweest. Blijkt dat ik zwaar allergisch ben, van vandaag op morgen, aan zowat alles. Om wat levenskwaliteit over te houden, moet ik een nieuwe anti-allergene matras en lederen zetels kopen, gordijnen en tapijten buitengooien, elke dag medicatie slikken, dure onderzoeken ondergaan enzovoort. Het maatschappelijke engagement dat ik de voorbije vijftien jaar met mijn levenswijze ben aangegaan, lijkt een slag in het water.

Weet je waar ik vooral intens verdrietig van werd, daar in mijn bad? Van de commentaren op de berichtgeving.

Ik betaal het gelag voor de korte termijnvisie van de politiek. Er is een rechtstreeks verband tussen de toenemende luchtvervuiling en de forse stijging van het aantal patiënten met luchtweginfecties, allergieën, enzovoort. Een gezin met twee kinderen dat evenveel auto’s op de oprit heeft staan, is al lang geen uitzondering meer. Bedrijfswagens worden geïnstitutionaliseerd. De oorzaak van de verkeerschaos wordt vooral niet overdacht (te veel auto’s, toch?). Vegetarisme wordt in de hippiehoek geduwd en het effect ervan in alle talen verzwegen. Onrustwekkende berichtgeving over steeds meer mensen die emotioneel en psychisch lijden, duikt steeds vaker op in het nieuws. Over de oorzaken daarvan wordt in alle talen gezwegen. In de eerste maanden van mijn zoons leven kreeg ikzelf niet genoeg tijd om te recupereren, om hem genoeg maanden borstvoeding te geven zodat hij weerbaar wordt. Ik ben daar ziek van geworden en heb het toch gedaan, op eigen houtje.

Weet je waar ik vooral intens verdrietig van werd, daar in mijn bad? Van de commentaren op de berichtgeving. Jan Modaal denkt altijd minder te hebben dan een ander, recht te hebben op meer. Dat groter model van wagen, een Ipad. Hij wil het gebruik van zijn auto niet opgeven want hij zou vroeger moeten opstaan, comfort moeten opgeven. Hij gunt asielzoekers, werklozen, studenten, de Walen… geen fractie van wat hijzelf heeft. “Arm Vlaanderen”, dacht ik, “arm, arm Vlaanderen.” Wie zich een auto kan permitteren, uit kan gaan eten en nieuwe kleren draagt, moet bij mij niet afkomen. Ik zou die mensen graag eens een maand in de schoenen van een ander steken. Het gebrek aan empathie is schrijnend.

De steentjes die ik bij te dragen heb, zal ik dus niet aan de “inspanningen” geven die de politiek van me vraagt. De kiezels die ik heb, zal ik gebruiken om van mijn zoon een weerbaar en eigenzinnig mens te maken. Ik zal ze tegen Jan Modaals ramen gooien tijdens nachten dat ik niet kan slapen door de kopzorgen. Want in hem heb ik wel nog vertrouwen. Ik hoop hem wakker te schudden, hem te kunnen aansporen zijn eigen verantwoordelijkheid op te nemen door zelf wel op lange termijn te denken, wanneer de beleidsmakers dat niet meer doen. Verbetener en cholerischer dan ooit zal ik een opruier zijn. Een luis in de pels (en je weet hoe dat gaat met luizen: voor je het weet, krioelt het ervan). Uit solidariteit met iedereen die met me, aan de grond zit. Omdat, met de woorden van schrijver en primatoloog Frans de Waal: “De krachtigste steun voor het algemeen belang komt van het verlichte eigenbelang: het besef dat we beter af zijn als we samenwerken.”

Foto: Istock

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 6 oktober 2014 om 14:14. Het’is opgeslagen in Charlie Mag en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

31 gedachten over “Het water aan de lippen

  1. Ailien Reyns op schreef:

    FANTASTISCHE TITEL!!!!

    Date: Mon, 6 Oct 2014 13:14:22 +0000 To: ailien_reyns@hotmail.com

  2. Tine op schreef:

    Mooie blog. Aan je inkomen kan ik niets veranderen. Ik zit trouwens ook aan de lage kant ervan.
    Maar één gouden tip: voor je al die dure uitgaven doet ivm je allergie, eet eerst eens 2 tot 3 weken geen tarwe en gluten. Mijn allergieën zijn zo als sneeuw voor de zon verdwenen. En een hoop andere kwalen ook.
    Succes!

  3. Pingback: De laatste... - Michel Vuijlsteke's weblog — Michel Vuijlsteke's Weblog

  4. Mooi geschreven. Groot respect dat je ondanks je kleine inkomen aan het grotere belang denkt door bio inkopen te doen. Ik hoop dat je snel letterlijk en figuurlijk meer zuurstof hebt.

  5. ine op schreef:

    Oprecht geraakt en onder de indruk. Knappe, schrijnende woorden die hopelijk mensen ontdoen van oogkleppen en oorstoppen.

  6. prinses op de kikkererwt op schreef:

    Herkenbaar verhaal. Ik ben alleenstaande mama geworden, heb twee geweldige zoontjes, en ik puzzel met elke euro. Eerst is er paniek, daarna wen je er aan. Maar je komt (of beter: ik kom) wel in een soort glazen kooitje terecht, omdat zo veel mogelijkheden uitgesloten zijn. Ik moet in de supermarkt over alles nadenken, en dat is niet leuk. Maar cultuur/kunst is meer dan luxe geworden, eerder onmogelijk. Net als een keer babysit nemen, zelfs al is het voor iets noodzakelijks. Of autorijlessen, zodat je kan rijden en meer kans hebt op bepaalde banen. En een auto. Eens uit eten gaan. Een dag zonder stress.


    Ik blijf je lezen, dank voor schrijven. Mooi dat jij het in een groter plaatje kan kaderen, en hopelijk leest Jan Modaal mee. En meneer de politieker.

  7. Ik bewonder dat je ondanks je beperkte inkomen idealen volgt die een grote hap uit je budget nemen. Ik wil je graag helpen…

  8. walter decleyre op schreef:

    Beste mevrouw,
    Bedankt voor uw brief.
    Mijn moeder was een fantastische vrouw die mij leerde dat als je voor iemand zorgt al
    is dat maar een persoon dat belangrijker is dan al de rest. U hebt dat begrepen. Uw kind krijgt het mooiste geschenk mee, uw zorg.

  9. Luk op schreef:

    om stil van de worden… Dank je voor je getuigenis en… ja… allergieën kan je zeker al voor een stuk verlichten door gluten en tarwe te laten… ook suiker is niet echt een ondersteuner…

  10. Pingback: A game to play | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. pola op schreef:

    hier wordt ik niet stil van, dit is realiteit, dichter dan je denkt! ik word er woedend van dat al die onnozele belgen erin trappen! het gaat niet alleen over alleenstaanden of zieken of werklozen of studenten, maar ook gezinnen of de mensen die van hun ouders de “steun voor een start” niet krijgen of hoe zal ik het verwoorden, ook de mensen die gestart zijn in hun leven en door 1 tegenslag => door ziekte of dergelijke meer hun verdere leven bepaald wordt hierin, wij gaan ook met fiets naar het werk,…. voor het milieu en de goedkoop! het is gewoon zo… plopsaland en …… zevers zit er voor ons niet in en wil ik ook niet steunen!! bos en zee… goedkoop en o zo leuk! het leven hier in belgie is gewoon niet leuk meer vind ik, iedereen loopt tot zeurens toe rond, luxebeesten dat zijn ze!! lekker gemanipuleerd door tv en reclame en jaloezie!!!

  12. Gerrit op schreef:

    Een sterk verhaal, zeer goed geschreven bovendien.Ooit gedacht aan Humo of Knack, of zelfs een boek?

  13. Verdomd ik begrijp je zo… lees zeker mijn blog eens die tot stand kwam september vorig jaar… ik wens je uit de grond van mijn hart het allerbeste

  14. Eerst en vooral vind ik je bewuste leven en de keuzes die je maakt echt sterk, ze getuigen voor mij van intelligentie en karakter. Als ik jou was zou ik ook boos, teleurgesteld en verdrietig zijn.
    Zelf kijk ik ook met de nodige afschuw naar de vuile metaforen die beleidsmakers gebruiken om een vijandsbeeld te scheppen over de mensen die tussen ons leven.
    Maar ik heb het moeilijk met de term Jan Modaal, omdat ze insinueert dat iedereen het kan zijn, behalve jijzelf. Terwijl ik vrees dat er niet zoiets bestaat als Jan Modaal. Wel bestaan er veel mensen die willen voldoen aan veel verwachten waarvan ze het gevoel hebben daar te moeten aan voldoen. Heel veel mensen die minder bewust leven omdat daar geen directe noodzaak toe is voor hen.
    De woorden van Frans de Waal betekenen volgens mij dan ook dat we de ander moeten begrijpen om zo te kunnen samenwerken, niet de mensen met dezelfde visie, daar kunnen we namelijk al mee samenwerken. Het gaat over verstaan waarom Jan Modaal die daden stelt om te vermijden dat het tot een zoveelste wij-zij verhaal komt.
    Deze bedenking is er natuurlijk één van op een afstand, een afstand die ik mij kan permitteren, jij op dit moment niet, omdat het over jou persoonlijke leven gaat. Het is dan ook niet mijn bedoeling om je gevoelens te onderkennen of af te doen als niet correct, ik wilde gewoon even het kader opentrekken en wat nuance brengen.

    Dank je voor je sterke getuigenis,
    Jonas

  15. Blijven drijven … good luck… B

  16. Cath op schreef:

    De nagel op de kop!..

  17. Jan Modaal op schreef:

    Jammer te moeten lezen dat je je zo aangevallen voelt door het woord hangmat. Mensen zoals jij zouden net blij moeten zijn met zulke uitspraken. De mensen die effectief in die hangmat hangen kunnen beter rondkomen dan jij! Maar dat moet natuurlijk betaald worden door de werkende zoals jij en ik. De huidige Vlaamse regering probeert er iets aan te doen zodat de mensen zoals jij er hopelijk beter van kunnen worden. Trouwens, ik wil mijn wagen ook niet opgeven, maar als ik met de wagen zou willen gaan werken, moet ik nog vroeger op staan dan wat ik nu al doe… 😉

  18. We hebben dit herblogd op onze blog voor singles: http://oponseentje.blogspot.be/.
    Mocht je zin hebben om af en toe eens iets te publiceren op deze groepsblog, laat maar weten.

  19. Blie op schreef:

    Welke maat kledij en schoenen draagt jouw zoon? Onze zoon is ook 4, misschien kan ik je plezier doen met kleren die voor hem te klein zijn? Geef maar een seintje. Bluedecooman@live.be

  20. Martin op schreef:

    ik mis de vader van je kind in dit verhaal !

  21. Weet je…
    Alleenstaand, géén kinderen fiscaal ten laste, twee kinderen op te voeden en voorzien van de behoeftes des leven.
    Een “duurdere” bewuste vegetarische levensstijl, een auto om mijn kinderen eenvoudig af te halen en te brengen naar school en naar buitenschoolse activiteiten.
    Weet je…
    Voltijds werken voor 1370 euro in de maand (vakantiegeld en eindejaarspremie gelukkig niet incl.) en dan verdomd 180 euro persoonsbelastingen moeten betalen… fuck!
    De zorgkas verdubbelen? soit, met 1320 euro zal ik één maand ook wel toekomen…
    Diesel even duur maken als benzine, soit met 1300 euro moet ik één maand maar toekomen…
    Het inschrijvingsgeld voor hogere studies fors optrekken, soit, ik begin alvast te sparen, met 10euro minder in de maand moet ik maar rondkomen…
    De tabaksaccijnzen optrekken, soit, i don’t no why i smoke, but i drink to get drunk… En misschien word mijn psycholoog WEL terugbetaald…

  22. Ik krijg tranen in mijn ogen van dit te lezen! Ikzelf heb geen enkele reden tot klagen en probeer dat ook niet te doen. Eigen huis, kind, man, beiden een job en nog een bijberoep. De ipad en dergelijke liggen hier wel. Onlangs schreef ik echter zelf over onze maatschappij (weliswaar vanuit een andere invalshoek). Ik kwam net terug uit Thailand toen de Septemberverklaring kwam. Ik werk in de gezondheidszorg en kan alleen maar denken is er nog ruimte voor zieke mensen? De tendens waar we naar toe gaan met de maatschappij, de regering… Het is erg… En dat is niet alleen op sociaal vlak… kijk naar IS, iets helemaal anders maar zit ons eigen belang er niet voor iets tussen dat er zoveel Belgische jongeren naar Syrië zijn getrokken? We kunnen doorgaan en doorgaan… ik hoop dat je niet al te hard getroffen zal worden, ik hoop dat er oplossingen komen voor mensen zoals jij die meedraaien in dit gekke systeem, kei hard hun best doen en er toch niet raken… ik blijf met plezier belastingen betalen en blijf met plezier denken laat het naar hen gaan die het nodig hebben want zoals je zei als je kan uit eten gaan, op reis gaan, ipad’s hebben etc. dan moet je niet zitten klagen over die belastingen… ik wou dat iedereen dat wat meer kon zien… ik zag ook hier een reactie over maar die term hangmat is niet voor mensen zoals jij bedoelt… ik wou dus ook dat mensen stoppen met altijd naar de “profiteurs” te kijken want in vele gevallen wil je eigenlijk niet in hun schoenen staan, nog voor geen halve dag… Succes!

  23. gina bussens op schreef:

    Ik ben ook een alleenstaande mama vader heeft schulden dus geen alimentatie. Het is spijtig iedere euro te draaien en keren niet alleen voor jezelf maar ook voor je kind. Mijn dochter is nu 14 jaar en je wilt dat ze mee kunnen met hun vrienden af en toe eens weggaan luktwel maar dan moet je ergens anders op besparen. Ik kan af en toe in de goedkopere winkelsvoor haar nieuwe kleren kopen doordat ik mijn kleren van andere mensen krijg. Je probeert dankbaar te zijnvoor wat je wel hebt maar constant met je geld bezig zijn is niet zo ontspannend. ik zougraag andere alleenstaande ouders ontmoeten om elkaar te steunen maar naar buiten komen kost geld.

  24. Alice B. op schreef:

    Blij dat ik je aangespoord heb om je mening te delen! 😉

  25. herman op schreef:

    Proficiat, je hebt zeer goed verwoord wat armoede anno 2014 in het rijke Vlaanderen betekent. Zo geef je aan politiek beleid een gezicht, je maakt er de consequenties van duidelijk. Een van de mensen die reageerde op je blog noemt zich jan modaal. Aan hem zou ik willen vragen uit eerlijke schaamte zij reactie te verwijderen.

  26. Lynnemien op schreef:

    Dit is op Universe of A Single Mind herblogden reageerde:
    Dankbaar voor alles wat ik heb…dat ben ik na het lezen van deze tekst des te meer. Respect voor jouw visie en doorzettingsvermogen!

  27. Pingback: Tijdskrediet is luxekrediet | Sofie

  28. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses & cO: maart 2015 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  29. Pingback: Over zorg en materie | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: