Normale mensen vs Inkelspielchen: 1-0

4u ’s ochtends. Ik zit op de badmat met mijn gsm in handen. ‘Maar je bent ook nooit van start gegaan. Allez, voor iemand die done is, bedoel ik.’ 

Ik typ het en wis het. Ik typ het opnieuw, maar anders nu. Ik verstuur het niet. Ik leg mijn gsm op de rand van het bad, sta op. Bij het verlaten van de badkamer kijk ik in de spiegel. ‘Fucking intrigante,’ denk ik. Ik knip het licht uit. ‘Verstandige keuzes zijn saai,’ had hij in de loop van de avond gezegd. Er zijn van die nachten dat je beter wel gedronken zou hebben.

Het was een avond zoals ik ze het liefst heb: nieuwe ontmoetingen en oude banden die zich met nieuwe verweven. Die kent die. Deze leert die kennen. Allemaal schone mensen die dringend samengezet moesten worden. Ik haal mijn hart op aan het koppel dat afgelopen zomer een week lang ging trouwen in de Ardennen. Ze zijn zo verdomd gelukkig, ondernemend, warmhartig en zeldzaam. Heerlijk hoe inspirerend nieuwe ontmoetingen kunnen zijn. In zoverre het niet de bedoeling is daarna speeksel of andere lichaamssappen te gaan uitwisselen, tenminste.

Ik heb hem dit keer zelf uitgenodigd. Hij komt en ik ben blij. Hij is ook wel een beetje blij, zie ik. Een paar weken geleden had hij me voor het eerst meegevraagd. We maakten er meteen een tweedaagse van. De eerste avond had hij me gekust en ik vond dat best. Hij was bijdehand, ad rem, attent, no-nonsense, gulzig en toch van peperkoek. Ik was stomdronken. Toen hij me thuis afzette, werd er opnieuw gekust. Waarom ik ‘m niet gewoon mee naar binnen nam? Ik verdenk mezelf ervan gegrinnikt te hebben, toen ik bij het uitstappen zei: ‘Ik zie u morgen wel’, en het portier dichtsloeg. De volgende avond dronk ik niks en werd er niet meer gekust. Tot mijn verbazing was het des te gezelliger en warmer om naast hem in de auto te zitten. Dat we de zetelverwarming (whaha!) uittesten had daar slechts gedeeltelijk mee te maken. Bij het afscheid die avond, meende ik teleurstelling te bespeuren maar echt zeker was ik daar niet van.

Ik was best trots op mezelf. Voor het eerst sinds ooit had ik het gedaan zoals het hoort, zoals ‘normale’ mensen het doen, met een beetje zelfrespect enzo. Niet éérst met iemand de koffer induiken, me de volgende dag afvragen wie die man nu eigenlijk écht is, om hem daarna als een aanhankelijke puppy te blijven achtervolgen en te denken dat ik verliefd ben. Heel aantrekkelijke strategie, succes gegarandeerd.

Maar er kwamen geen uitnodigingen meer en alle communicatie viel bijna stil. Bon, ik pakte niet meteen uit en dat was het dan? Fine! Tot ik hem onverwachts weer tegen het lijf liep en ik mezelf al even onverwachts rond zijn nek bevond. Waar kwam dit precies vandaan? Bovendien: het enthousiasme leek nog wederzijds ook. Bredero, al vijf eeuwen uw partner in eenvoud en levenswijsheid!

Dus heb ik hem nu zelf eens uitgenodigd. Ook vanavond drink ik niet. Wanneer hij naast me zit, wil ik mijn hoofd op zijn schouder leggen en zo een beetje luisteren naar de discussies die in het gezelschap ontstaan. Ik ben te moe en te niét dronken om me er nog in te mengen. Maar ik laat die schouder onbenut. Ik wil hem vragen om met me mee te gaan en naast me te komen liggen in bed. Ik wil op zijn borst slapen. Ik wil armen en lijf en warmte. In plaats daarvan kap ik mijn laatste spuitwater van de avond achterover, trek hem naar me toe en zeg: ‘Ik ga je niet meesleuren in mijn drama. Is dat oké?’ Hij lacht en slaat zijn armen om me heen. Hij heeft een vriendin van me gesproken, zegt hij. ‘Toen die vertelde dat je ex weer in je leven is, dacht ik: “Oké. I’m done.” Dat snap je toch wel, hé?’

Ik wil hem zeggen dat die ex helemaal niet terug in mijn leven is. Of wel eigenlijk. Dat ik het niet zo goed weet. Het kan allemaal ook in mijn hoofd zitten. Dat ik ontdekt heb hoe bang ik ben. Mijn hart heeft zoveel slaag gekregen dat het zich nu gedraagt als een mishandelde hond: steek er nog maar een vinger naar uit en het kruipt sidderend van angst in een hoekje. Ik wil hem zeggen dat ik hem gewoon beter wil leren kennen. Ik wil hem vragen of dat mag? Ik wil daar eerlijk aan toevoegen dat ik ook mijn ex helemaal opnieuw moet leren kennen. Hoe vreemd dat is. Alles is nieuw en verwarrend. Ik heb geen benul meer van noord of zuid, links of rechts. Ik wil hem geruststellen dat eender wie me wil benaderen met amoureuze bedoelingen, hetzelfde geduld zal moeten hebben. Ik wil huilen en zeggen dat ik al jaren niet meer gevreeën heb met een man die van me houdt. Ik wil hem vertellen hoe eenzaam ik me daardoor voel. Dat ik daarvoor nog veel te jong ben maar hoeveel leger ik me zou voelen door dat hiaat op te vullen met casual sex. Dat ik daarom niet zomaar met hem op een zatte nacht het bed induik. Of met iemand anders. Ik wil hem vragen of hij dat begrijpt.

In plaats daarvan zeg ik: ‘Ja natuurlijk snap ik dat’, en ga naar huis. ‘Hij is helemaal niet done’, denk ik onderweg. Eenmaal thuis zit ik op de badmat. Ik staar naar het schermpje van mijn gsm. De oude ik zou nu een sms sturen, een reactie uitlokken, hem opnieuw aanhalen. Gewoon, om te weten dat ze tenminste niet helemaal alleen is. De nieuwe ik doet het niet. Die denkt dat het zo beter is. Maar wat is ‘zo’ en hoe is dat beter? Het voelt in ieder geval niet beter. Hoe zouden de normale mensen dit nou aanpakken? En zouden die zich dat ook allemaal afvragen om 4u ’s ochtends op hun badmat? Of zouden die elke nacht om 4u slapen als rozen, in lepelformatie met witte gestreken pyjama’s onder dikke donsdekens, zelfs in hun slaap met Colgate smiles na dat simultane orgasme van de avond voordien?

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 21 september 2014 om 21:31. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

3 gedachten over “Normale mensen vs Inkelspielchen: 1-0

  1. Ailien Reyns op schreef:

    Mooi lieve Inkel!!!!

    Date: Sun, 21 Sep 2014 20:31:26 +0000 To: ailien_reyns@hotmail.com

  2. Been there… Oh wat voel ik met je mee. Ergens toch wel om de muren van op te lopen.

  3. prinses op de kikkererwt op schreef:

    Mmm. Je komt al in de gelegenheid dat je iemand ontmoet, die horde moet ik nog eens nemen, zucht. Had er nog niet over nagedacht dat het dan ook nog complex kon zijn. Hm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: