In memoriam

We gingen met vakantie, Zoon en ik. Compleet met zon, zee en vliegtuig enzo.

Het plan was dus de eerstvolgende post daaraan te wijden. Maar dat was voordat onze achtergebleven reisgenoten halsoverkop ook vervroegd moesten terugkeren. Onverwachts was er een grootmoeder overleden.

Dat overlijden was niet de bedoeling. Een vergissing in gods boekhouding wellicht. De ‘e’ op het einde van haar naam had evengoed een ‘a’ kunnen zijn. Of ze hadden de mevrouw met een tussen -n in haar achternaam moeten hebben. Misschien is ook god aan vakantie toe en las hij daar over. Want haar tijd leek nog niet gekomen. Dat was niet de bedoeling. ’s Morgens kreeg mijn vriend telefoon dat zijn mémé opgenomen was. Kort na de middag was ze al weg. Haar kaarske doofde niet stilletjes; haar licht werd van het ene moment op het andere gewoon uitgeknipt.

Met mijn eigen mémé ging het net zo. Zaterdag zou ze 89 geworden zijn. In plaats daarvan stierf ze op 1 januari 2013. Een banale bronchitis, het vooruitzicht van na een paar dagen ontslagen te worden uit het ziekenhuis… En gedaan. De ongegeneerde brutaliteit waarmee zo’n leven uit een familie wordt weggerukt, is een fait divers in het licht van de wereldgeschiedenis. De familie zelf echter, blijft gebruskeerd en ontredderd achter. Voor haar valt the origin of species weg, het begin der begin, het fundament. Het evenwicht is zoek. Als vanzelf worden de rangen gesloten en gaan de leden in conclaaf, om houvast te vinden bij elkaar.

Want mémés zijn als steunmuren: meestal onzichtbaar maar wel essentieel. Je haalt hen niet weg zonder instortingsgevaar. Mémés zijn ook stuwende krachten, binnen families moet nieuwe drijfkracht gezocht worden wanneer ze wegvallen. Mijn vriend (die ik nu iedere minuut van de dag wil vasthouden) en ik zijn het erover eens: onze mémés waren al bijna engelen bij leven. Braaf is het epitheton dat hen tot het einde der tijden zal vergezellen. Ze hadden alles en iedereen door. En zwegen. Ze hielden zich op de achtergrond en bemiddelden waarschijnlijk waar wij het niet wisten. De manier waarop ze zijn gegaan, is hun laatste daad van mededogen en zorg: stillekes en op hun eentje. Wellicht wilden ze ook dan niemand lastig vallen.

Wij blijven achter met een schuldgevoel. Omdat we hen te weinig lieten weten dat we hen graag zagen. We wisten dat we hen geen groter plezier deden dan wanneer we hen een bezoekje brachten. En deden dat te weinig. Te druk enzo. Gelukkig hadden zij al een heel leven gehad om zich te bekwamen in de kunst van het loslaten en berusten. Wellicht is dat één van de redenen waarom de generatiekloof geen vat heeft op grootouders en hun kleinkinderen: voor wie oud genoeg wordt, lijkt ieder extraatje alleen maar meegenomen. Ik wil graag geloven dat onze mémés wisten dat we van hen hielden. En dat zij op hun beurt zoveel van ons hielden dat ze ons onze eigen weg lieten gaan. Het minste wat we hen daarom verschuldigd zijn, is die weg te gaan met overtuiging en daadkracht. De schoonst mogelijke mens te worden in het leven waarvan zij aan de oorsprong staan.

Ik zou dit weekend wel bij je geweest zijn, mémé. Je zou gezegd hebben dat ik mijn geld niet aan bloemen mag hangen. Het kaartje dat we je stuurden van op reis, zou op de kast gestaan hebben. We zouden koffie gedronken hebben. De televisie zou voor een keer uitgegaan zijn. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zouden binnen- en weer buitengedruppeld zijn. Er zou over niks bijzonders gebabbeld worden. Bij het naar huis gaan, zou je me een paar euro in de handen gestopt hebben ter compensatie voor die bloemen. Een bijzonder gewone dag. Ik zou het geld van alle boeketten willen geven om er nog één te kunnen meemaken.

Jou, Elvire, wil ik bedanken voor je kleinzoon. Ik heb je nooit ontmoet maar door hem lijkt het alsof ik je wel een beetje ken. In ieder geval heb je een pracht van een nalatenschap achtergelaten. Naar jouw voorbeeld oefent hij zich nu al in het vergroten van zijn hart. Ik weet dat je heel trots op hem zou zijn, mocht je hem kennen zoals wij dat doen. Ik hoop dat je dat deed. Vanuit de afstand die ik ten opzichte van je heb, kan ik tot slot opgelucht zijn dat je geen pijn hebt geleden. Als je dan toch moest sterven, is het misschien beter zo, hoe verschrikkelijk ook voor je geliefden. Wat die ene geliefde betreft: we zullen een beetje zorg voor hem dragen als dat goed is voor je.

Slaap zacht, Elvire.
Slaap zacht, mémé.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 11 augustus 2014 om 09:06 en is opgeslagen onder Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: