Hier en zo laat ik je los

Ik had de bui al zien hangen.

Frank en Sabine hadden het voorspeld. Dus staan we in de winkel. Ondanks het aangename lenteweer, kiezen we regenpakken uit. Zoon krijgt de keuze: het donkerblauwe met bliksemschichten en wolkjes of het rode met roze hartjes. Hij moet daar niet over nadenken: het rode met de hartjes. Ik onderdruk de geconditioneerde reflex “maar dat is voor meisjes” en reageer laconiek: “Oké dan.” We kopen het rode met de roze hartjes.

Zoon kan sinds een aantal weken fietsen. Hij was nog geen 3,5 jaar. Het heeft me flink wat moeite gekost om een fiets te vinden die klein genoeg was. De markt van tweewielers leek niet aangepast op mensjes zo klein die er toch al aan toe zijn. Lang heeft het niet geduurd vooraleer hij het onder de knie had. Het was een kwestie van een aantal keer proberen rond het grasveldje aan de overkant van de straat. Het was vooral ook een kwestie van een nagenoeg gebroken rug voor mezelf. Toen het me begon te dagen dat mijn sturende hand eigenlijk werkeloos bleef, kwam het er slechts op aan hem daarvan te overtuigen. Hij moest zijn nieuwe kunnen nog leren vertrouwen: ‘Je moet me helpen hoor, mama!’ Hij had niet door dat hij het al lang alleen deed. Dus werd ik zijn persoonlijke cheerleader. “Ongelooflijk, vriend! Je kan het! Je doet het kweetniehoegoed!” Ik verzekerde hem dat ik bijna niks meer deed. We maakten de afspraak om nog één toertje samen te doen. Daarna deden we een toertje en oneffen terwijl ik enkel naast hem liep. “Ik zal je opvangen mocht je vallen.” Hij viel niet. “Wil je het nu een keer alleen proberen?” Dat wilde hij. Plots zag ik infernale scenario’s voor me met tanden in lippen, drama, gutsend bloed, geblutst hoofd, ziekenhuis, hechtingen. Een luttele seconde maar. Ik slikte. Ik liet hem los.

Met een rotvaart is hij aan zijn fietsende leven begonnen. Na het eigenlijke fietsen leerde ik hem – al even essentieel – te stoppen en te vallen. In het begin was het één onlosmakelijk verbonden met het ander. Mijn verwondering was groot dat het volstond hem te zeggen: “Als je voelt dat je gaat vallen, zet je gewoon je voet op de grond.” Dat deed hij ook gewoon. Een veel groter obstakel vormde het zelf te vertrekken. Daar werd hij wel eens nijdig van. Hij is het niet gewend veel moeite te moeten doen voor hij iets kan. Dat belooft voor de toekomst. Het gevoel van (h)erkenning en de aangeleerde cheerleaderscapaciteiten hebben in die twee weken hun nut bewezen: al gauw moest ik hem ook niet meer in gang duwen.

Vanaf dan vraagt hij zelf naar school te mogen fietsen. Dat kan, als hij op de stoep rijdt. 1.3 km rijd ik met ogen op mijn rug en achterhoofd, hem onderwijl aanmoedigend en waarschuwend voor de vuilniszakken, mensen, palen, bushokjes, stoepranden. Dat hij voor zich moet kijken! Dat hij moet opletten aan die straat want daar kunnen auto’s uitkomen! Dat hij nu moet stoppen want we gaan oversteken! Dat hij sneller moet fietsen want we hebben niet veel tijd! Wanneer ik de flipkip in me even de vrije loop laat en hem ook effectief zie als ik naar hem kijk, ben ik apetrots. Wanneer ik hem dat zeg, kijkt hij naar me op. Zijn gezicht vertrekt in een grijns van trots en grenzeloze liefde.

De stoel die ik normaal gezien achterop de fiets heb, blijft sindsdien in het hoekje van de gang staan. “Ik wil niet meer op de stoel van jou en papa zitten.” Oké dan. We doen samen boodschappen in het centrum. Frank en Sabine voorspellen slecht weer, Zoon heeft beslist voortaan altijd zelf te fietsen en een auto hebben we niet. Tijd voor zijn eigen regenpak dus. Het rode met de roze hartjes.

Hij fietst ondertussen gewoon langs me op straat. Stoepfietsen is niet volwaardig fietsen, heeft hij snel begrepen. Het duurt even voor ik doorheb wat er rondom ons gebeurt. Ik ben nog steeds druk met mijn cheerleaden. Na verloop van tijd wordt het hummeltje naast me gewente, groeit ook mijn vertrouwen, en zie ik plots: mensen blijven staan om naar ons te kijken. Ze stoten elkaar aan en wijzen. Passanten op de fiets glimlachen zonder uitzondering. Ze kijken om. Zoon fietst hard, rinkelt vrolijk met zijn nieuwe bel en roept: “Ik ben Tom Booneuh!” Hij gromt daarbij en slaakt oerkreten allerhande. We passeren het terrasje waar zijn juf zit. Ze ziet ons en slaat ook al de hand voor de mond. Zoon wordt ‘the talk of the town’. Hij gaat over de tongen van school tot bij de slager en de bakker. Al helemaal wanneer hij ook van bij papa naar het centrum en terug fietst. 3 km enkel, mensen.

Woensdag, wanneer het door Frank en Sabine voorspelde rotweer bewaarheid wordt, stapt Zoon evengoed op de fiets. Hij fietst door de gietende regen de 2.5 km van bij papa naar school, dezelfde tocht terug en daarna opnieuw de omgekeerde beweging richting centrum. Daar vind ik hem op het einde van de dag, voor het eerst weerbarstig tegen de fiets. Hij wil niet meer. Niet meer in zijn flitsende pak en niet meer op de fiets. Dat regen ook plezant kan zijn, probeer ik. Al helemaal als je zo’n waterdicht pak hebt. Dan kan je in plassen springen, bijvoorbeeld. Het werkt. We parkeren onze fietsen en gaan op het plein in de plassen springen. De moeder met het zwarte pak op slippers en de zoon met de roze hartjes.

De volgende ochtend, in beter weer op weg naar school, verklaart Zoon dat hij toch een beetje moe is. Nog een dag later, de laatste dag van de week, staat hij in de gang naar zijn fiets te kijken. “Ik ben moe en een beetje lastig. Ik wil niet naar school fietsen, mama. Ik wil bij jou op de stoel zitten.”

En ik denk: zou het kunnen? Zou het echt kunnen dat ik voor één keer in mijn leven het groot lot heb gewonnen? Zou het kunnen dat ik, uitgerekend ik, het meest geweldige kind van de hele godganse wereld heb gekregen?

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 8 juni 2014 om 12:51. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Een gedachte over “Hier en zo laat ik je los

  1. prinses op de kikkererwt op schreef:

    Haha. Gedeelde eerste plaats met mijn kanjers?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: