Alles van waarde is weerloos

Jean-Luc Dehaene is komen te gaan.

Lou Reed. Michael Jackson en Whitney Houston (kapot was ik daarvan, trouwens. De tragiek! Ik heb prompt beslist een feestje ter harer nagedachtenis te geven: de “Whitney! Houston, we have a problem”-party). De mannen van The Rolling Stones zijn gewoon opa’s met een verslaving, kapsones en vrouwen gelukkig zo verstandig dat ze hen dwingen tot raw food. Of een soortgelijk dieet – ik wil er vanaf zijn. Prince en Madonna: lopen ook al tegen de 60 aan.

In mijn hoofd ben ik een vroege twintiger gebleven en zijn de iconen van mijn tijd nog steeds veertigers of vijftigers. Al naargelang. In ieder geval wordt niemand van betekenis oud en al helemaal niemand gaat dood. Van het nieuws dat de Jean-Luc’s van deze wereld wegvallen, word ik oprecht triest. Omdat ze me altijd vergezeld hebben in mijn jeugd en tienerjaren, lijkt het alsof ze een stukje ook van mij zijn. Ik wil bij deze dan ook een warme oproep doen aan Louis Tobback om nog even te blijven leven.

Morgen ga ik naar de trouwceremonie van een goede vriendin. Ik leerde haar kennen toen ze zestien was. Ze was een giver in de scouts en ik ging mee op kamp als fourage. In die tijd zat ik in een vaste relatie, woonde ik samen en had ik er al een aantal jaren universiteit opzitten. Ik zat middenin de aanloop naar wat een fikse depressie zou worden en geen mens die het doorhad. Ikzelf incluis. Dat jongvolk dacht dat ik het leven onder de knie had. Alweer: ik evengoed.

Veertien jaar later is zij degene die gaat trouwen. Volgende maand wordt ze dertig. Ze heeft een appartementje gekocht in Brussel en begon een aantal maanden geleden aan een nieuwe job. Haar liefdesbootje heeft woelige wateren gekend. Externe factoren hebben ervoor gezorgd dat ze moest vechten. Morgen mag ze die overwinning bezegelen. Ze is een vrouw geworden met benen om op te staan en ellebogen om mee te knokken.

De confrontatie met de sterfelijkheid van Jean-Luc (mag ik hem even zo noemen?), betekent: ik word ouder. Niet dramatisch of echt oud. Gewoon, oud-er. De vriendinnen van een goed aantal jaren jonger die trouwen, betekenen: wat als ik de boot gemist heb?

Mijn eigen nakende verjaardag heeft daar alles mee te maken. Ik heb nooit wat gehad met leeftijd maar nu word ik voor het eerst een getal dat me onrustig maakt. Tot nu toe dacht ik nog tijd te hebben. In realiteit is het complexer. Een tweede kind zou fijn zijn, bijvoorbeeld, maar mijn leeftijd geeft me niet zoveel respijt meer. Onder geen enkel beding wil ik bovendien nog kinderen op mijn eentje. Het probleem met de verstokte vrijgezellen van mijn leeftijd is dat die echt wel verstokt zijn. De vijver wordt kleiner. Professioneel heeft mijn leven ook een drastische wending nodig maar mijn C.V. is een lachertje. Iedere werkgever die zichzelf au sérieux neemt, stuurt het ding stante pede naar het verticaal klassement. Dus blijf ik wegrotten in de duffe kantoren van de ambtenarij. Ik werk onder mijn niveau voor een piepklein salaris. Omdat er brood op de plank en stabiliteit moeten zijn. Enige hoop op vastgoed blijft daardoor je reinste fantasie.

Niettemin zal ik die verjaardag vieren. Omdat ik nooit meer mezelf van vijftien jaar geleden wil zijn. Ik heb misschien weinig externe zekerheden in dit leven, op mezelf zal ik altijd kunnen terugvallen. Ooit was dat wel eens anders, in de tijd dat ik er nog geen idee van had wie ik was. En als ik dat al wist, durfde ik het niet te zijn. Ik heb lange tijd alleen maar geprobeerd te zijn wat anderen van me verlangden. Een mens zou van minder depressief worden.

Dus nee, ik heb geen flauw idee van wat het leven nog in petto heeft. En dat geeft niet. Inmiddels weet ik dat het vol verrassingen zit. Ik weet ook dat ik sterk ben als dat nodig is en buigzaam als het niet anders kan. Ik heb geen televisie, auto, dure kleren of een huis nodig om gelukkig te zijn. Ik wil ze wel maar ik heb ze niet nodig. Dat is sterkte. De grootste investering die ik het afgelopen decennium en oneffen deed, was er enerzijds één in mezelf. Anderzijds in het menselijk kapitaal rond me.

Het rendement van mijn investeringen komt met een levenslange garantie. Ik heb mijn heil in vele afgoden gezocht om tot de slotsom te komen: die belegging was de enige winstgevende. Dat is het enige dat ik zeker weet. Ik strip al de rest nog verder af en stel me naakt voor u. In mijne pure. Ik heb niks te verbergen. Ik heb ook niks te verliezen. Mijn naaktheid is de enige adequate manier om het te redden. Want alles, mijn beste, alles van waarde is weerloos.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 16 mei 2014 om 23:15. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Een gedachte over “Alles van waarde is weerloos

  1. Los op schreef:

    T viel
    Tviel anders dan gereed
    Plots daar
    Plots was het daar
    Er bleef ook nog wat over
    Zelfs
    T zat zoals een zetel kon zitten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: