Moeders, vaders en croissants

Hier stond oorspronkelijk dat Moederdag de eenzaamste dag van het jaar is.

Ik ging deze post ook gisteren publiceren, brandend actueel enzo. Daar is iets aandoenlijk tussengekomen. Maar voor ik u vertel wat, wil ik eerst een lans breken voor de moeders die ik – naar analogie met de gelijkgenoemde mensen van Barbara – graag de moeders ‘hors categorie’ wil noemen. Omdat ook op hun eenzaamheid een taboe rust.

De moeders die een zwangerschap meemaakten zonder die te kunnen voldragen.
De moeders die het wel tot het einde konden beleven maar hun kind veel te vroeg moesten afstaan. Hoe groter de afstand tussen die twee momenten, des te ondraaglijker vind ik het eraan te denken.
De moeders die nooit kinderen kregen, hoewel ze daar hevig naar verlangden.
De moeders die in onzekerheid leven over het lot van hun kind, die zich moeten afvragen of het überhaupt nog in leven is.
De moeders die hun kind zien lijden en geen andere keuze hebben dan daar op toe te zien.

En tot slot de moeders zoals ik, die alleenstaand zijn. Ik zet ons in alle bescheidenheid onderaan het lijstje, maar wel erin. Want eenzaam zijn we. De voorbije jaren was Moederdag het orgelpunt van mijn eenzaamheid als moeder.

Mensen pruttelen doorgaans tegen met diverse argumenten. Meestal zijn dat mensen zonder kinderen. Dat Moederdag toch alleen maar om commerce draait, bijvoorbeeld. Vrijgezellen die dat balletje opgooien, wil ik graag vragen wat zij op Valentijn doen. Of zij vrienden optrommelen om mee te gaan uit eten? Of ze dan aan tafel stiekem toch liever met die ene significant other zouden zitten? En zelfs als ze stoerder zijn dan dat: of hun burgerlijke staat in die dagen toch niet net iets meer steekt dan anders? Al was het maar omdat het straatbeeld gedomineerd wordt door cupido’s, melige poëzie, rode harten en reclame voor hoerige lingerie, zodat ze er gewoon niet omheen kunnen?

Navenant zijn wij eenzaam in ons ouderschap. Wij zijn de moeders voor wie er niet bij bakkers in de rij wordt gestaan. Voor ons worden geen boeketten besteld of tafels gereserveerd. Voor ons wordt niet gerommeld in de keuken voor dat ontbijt op bed. Toegegeven, zo stilaan worden er schoen- en andere dozen versierd en versjes vanbuiten geleerd. Dat wel. Ik zou een verschrikkelijke schlemiel zijn, moest ik daardoor niet geraakt zijn. Ik zou ook een liegebeest zijn, moest ik beweren de vaderlijke medeplichtigheid in de croissants niet te missen.

Want zolang Zoon klein is, gaat het ‘m niet om de cadeau’s. Het gaat om dat extra paar schouders. Het gaat om dat hart voor onder onze riem. Ik daag u uit me één jonge moeder te noemen die niet op regelmatige basis onzeker is over haar moederschap (en als u haar toch zou kennen, breng me naar haar toe: ik heb een paar vragen). Wij zijn de moeders die nooit te horen krijgen dat we goed bezig zijn. We kunnen onze twijfels niet aftoetsen. We worden niet gerustgesteld. We worden niet bedankt. Onze smart wordt niet gedeeld en – belangrijker nog – onze vreugde evenmin. Er is niemand om enthousiast over te zijn dat Zoon zelfstandig op de WC-pot kan, bijvoorbeeld. Het moederschap is bij tijden de zwaarste job ter wereld en er is niemand om die verantwoordelijkheid mee te delen. Op Moederdag wordt dat eens te meer en des te pijnlijker duidelijk. Die dag is het de eenzaamste job ter wereld. Aan de vrouwen die hierop zouden argumenteren dat zij evenmin kunnen delen, kan ik maar één ding zeggen: U heeft met de verkeerde kinders gemaakt.

Dit jaar werd Moederdag ten huize Spielchen gekenmerkt door een zeer verrassende wending. Toen ik Zoon bij zijn papa ging ophalen, werd ik onthaald met croissants en koffie. U moet weten dat ik in dat huis nog niet veel verder dan de inkomhal ben geraakt. Zoon wist met zijn enthousiasme geen blijf en flapte eruit dat hij ‘bloemetjes voor me had’. Zijn papa probeerde nog te sst’en. Dat ik mijn ogen moest sluiten, zei Zoon. Ik deed zoals gevraagd terwijl tranen zich vanonder mijn oogleden wurmden. Zoon begreep er niet veel van. Hoe leg je ontroering uit aan een driejarige? Dat je soms zo blij kan zijn dat je ook traantjes hebt? Ik kreeg een tekening. Ik werd aan tafel gezet. Ik mocht kiezen tussen margarine of echte boter.

Voor het eerst was het ook voor mij echt Moederdag. Alleen maar omdat iemand de moeite had genomen me te tonen dat hij me erkentelijk was, als moeder.

Daardoor moest ik deze blogpost herschrijven. De voorziene slotsom was namelijk: al goed dat er vrienden zijn. Ook dit jaar waren er een paar die me een sms stuurden. De voorbije twee jaren stuurden ze me zelfs een boeketje. Zus deed dat dit jaar ook. En deze zomer nemen vrienden ons mee op reis, Zoon en mezelf. Ik ging u zeggen dat u zich een paar zulke exemplaren moet zoeken, van die engelen van vrienden. En waterbestendige mascara, dat ook.

Daarnaast ging ik het hebben over de hoop die ik leg bij Zoon. Mijn grootste wens is hem te zien opgroeien tot het soort man dat me mamaatje blijft noemen. Ik wil het soort huis voor hem zijn waar hij met plezier naar terug blijft komen. Pas dan zal ik berusten dat ik het goed heb gedaan.

Ik haal opgelucht adem in de wetenschap dat de man die me moet helpen in die taak, zelf dat soort man is. Zelfs vanop afstand verlicht hij de eenzaamheid in mijn ouderschap. Het is hard werk geweest om tot die verstandhouding te komen. Er zijn momenten geweest waarop ik wenste dat hij met de noorderzon zou verdwijnen. Echter nooit van harte: ik wilde dat Zoon een band kon opbouwen met al het bloed dat door zijn aderen stroomt. Hij heeft een vader nodig. Op dit moment wil ik blij zijn dat het deze vader is geworden.

Aan u, gij eenzame en alleenstaande moeders, zeg ik tot slot geheel toegenegen: gelukkige Moederdag. U heeft het verdiend.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 12 mei 2014 om 15:15. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

4 gedachten over “Moeders, vaders en croissants

  1. Barbara op schreef:

    Wat mooi! Enne: ik kreeg ook sms’en van engelen van vrienden én bloemen van de vader. Geweldig. (De waarde van bloemen op het juiste moment door de juiste persoon is onbetaalbaar.) Liefs, B.

  2. Yad op schreef:

    Van wonde naar wonder…. je blogposts zijn eten en drinken tegelijk. Blijf alsjeblieft schrijven. Ook als het zeer doet. Misschien net vooral als het zeer doet.
    (Bedankt voor de tip over waterbestendige mascara)

  3. prinses op de kikkererwt op schreef:

    Alweer raak. Ik probeer moederdag en kerst en verjaardagen enzo niet meer zo belangrijk te vinden. Dan valt het reuze mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: