The ideal crash

Ik stond al met mijn fiets in de hand toen hij mijn naam riep. Ik wachtte. Deus klonk op de achtergrond door de openstaande deur. Dat ik het ben, zei hij, ‘an ideal crash’.

We hadden uren tevoren op dat terras afgesproken. We moesten een gesprek hebben dat me vooraf nog pijnlijker had geleken dan het trekken van een kies zonder verdoving. Niet alleen had ik het nodig gevonden een affaire te beginnen met één van zijn vrienden en niet met hem. Hij die me nochtans zag, echt en helemaal. Door die affaire had ik bovendien jarenlange en hechte vriendschappen onder druk gezet. Een ordinaire stok in een hoenderhok van prijsbeesten, was ik. En natuurlijk was ik tactloos met zijn gevoelens omgesprongen door me op een dronken feestje rond de nek van de affaireman te draperen in zijn bijzijn.

De dag erop had ik een bericht gekregen. Dat hij zelfs de moeite niet meer zou doen ervan uit te gaan dat ik slim was. Dat ik daardoor een excuus kreeg en hij meer ruimte. Het kwam hard aan, dat kan ik u wel zeggen. Deze man nam geen woorden licht in de mond en al helemaal geen beledigingen. Door de band was hij uitermate respectvol, doordacht en op geen enkele manier venijnig. Maar ik had – zoals ons moeder dat zou zeggen – mijn gat verbrand. Ik zou nu op de blaren moeten zitten.

Dus toen twee weken later de uitnodiging voor de wiedergutmachung kwam, had ik me schrap gezet. Niet omdat ik een vloedgolf aan verwijten verwachtte. Eerder omdat ik, eender wat inmiddels van deze man zou komen, met gratie zou moeten ondergaan, wilde ik hem opnieuw in de ogen kunnen kijken. En dat wilde ik. Mensen zo schoon als dat, wil je in je leven.

Het moment van onze afspraak, had een wrange speling van het lot ervoor gezorgd dat de affaireman daags voordien de benen had genomen. Ik zat de tranen te verbijten die zich sindsdien in mijn oogkassen hadden opgestapeld. Eerst was Zoon thuis geweest en nu kon ik het er toch onmogelijk over hebben met deze man? De zinnen rolden uit zijn mond. Hij wist waar hij heen wilde. Ik luisterde. Hij was oké, zei hij. Hij excuseerde zich voor het bericht. Dat hij er wel nog lang over nagedacht had, waarom ik het toch had willen proberen met een affaireman als dat. Zijn premisse was dat hart en verstand in eenzelfde persoon een beetje gelijk moeten opgaan. Als iemand met een verstand zo groot als dat van mij toch zoiets doet, was zijn conclusie dat mijn hart nog zoveel groter moest zijn.

Hoewel het een bewolkte avond was, greep ik naar mijn zonnenbril. Ik besloot het op een zuipen te zetten. Uren later werd ik zijn ‘ideal crash’. Love is a losing game.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 14 april 2014 om 22:41. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: