Over Odysseus, Al Capone en de Dalaï Lama

In een vorig leven zou dit het moment geweest zijn om een vliegticket te boeken naar a land far far away.

In het huidige blijf ik waar ik ben. Er loopt hier iemand rond die gewag maakt van ‘mama’ en verwacht dat er verhaaltjes worden gelezen voor het slapengaan. Dat kan al eens een goede reden zijn. Een andere goede reden zou zijn dat ik de nood niet meer voel om een paar weken uit mijn leven te stappen zoals ik het ken (en nee, er moet niet gevreesd worden voor suïcidaal gedachtengoed). Helaas heb ik dat escapistische nog niet bezworen.

Het is altijd de liefde die het ‘m doet. U had het zich wellicht al afgevraagd, hoe dat zat met die alleenstaande moeder met haar wonderkind, sensationeel gevoel voor humor en vermoedelijk dito looks (u vergist zich niet over dat laatste, trouwens). Geen mannen in dat leven? Ik heb er nog met geen woord over gerept omdat er niks te vertellen viel. Tot voor kort. Jaren zijn voorbij gegaan aan treuren en verwerken. De actie was zo ver heen dat niet eens Odysseus ernaar op zoek zou zijn gegaan. En van die man is nochtans geweten dat hij niet vies was van een queeste.

Maar zie: een nieuwe lente, een nieuw geluid. Een drooglegging die zelfs Al Capone koppijn zou bezorgd hebben, verwordt plots tot melk en honing. Overvloed. Een mens zou van minder gaan duizelen. Ik zou graag zeggen dat zo’n periode van ascese louterend heeft gewerkt en een resem aan inzichten heeft opgeleverd die pakweg de Dalaï Lama het nakijken zouden geven. Ik zou even graag zeggen dat een mens intussen ouder en wijzer is geworden. Niet deze mens, helaas alweer.

Wat ik nodig heb en wat ik wil, blijken tegengestelde belangen te zijn. Het brein en de buik, Israël en Palestina, Véronique De Cock en Phaedra Hoste… allen even onverzoenbaar. Ik heb een onwaarschijnlijk talent voor mannen waar iedere vrouw met gezond verstand van wegloopt, moord en brand schreeuwend. Niet ondergetekende. Hoe fouter, hoe beter. En dat allemaal weten maar toch willen proberen.

Dus hoppa, alle zorgvuldig opgebouwde kennis en gemoedsrust wordt gezwind overboord gegooid. Eten wordt nogal banaal en ook onmogelijk wegens die knoop in de maag. Zelfbehoud is een detail. Een GSM niet langer een communicatiemiddel maar een doel op zich. Mijn hele leven wordt op sterk water gezet voor later gebruik. De obsessie is algeheel en verwoestend. Ik word van binnenuit opgevreten, doorgevreten, uiteengereten door ruste- en lusteloosheid.

En daarom was het hier dus wat stillekes. Maar zie, ook dat gaat over.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 7 april 2014 om 16:18. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: