Over zo’n brief die je nooit verstuurt

Ik moet u mijn verontschuldigingen aanbieden, geloof ik. Maar dat ga ik niet doen.

Een getroubleerde 2-daagse met slapeloze nachten en veel getob later, besliste ik ertoe: de brief blijft staan. Ook al heeft het lijdend voorwerp hem gelezen. Zelfs indien (of juist omdat) vrienden zich er zorgen om maken. En ook indien er mensen zijn die zich er lichtjes ongemakkelijk door voelen.

Ik wil u wel uitleg geven. In eerste instantie was ik namelijk trots op die brief, ziet u. Ik was er eindelijk in geslaagd die eeuwige traan onder woorden te brengen waar Jeff Buckley het over heeft. Met pijnlijke precisie, zo blijkt. Ik heb uiteraard geblèrd als een kind tijdens het schrijven, zo ben ik wel. Maar het gevoel van overwinning erna… Mannekes, mannekes. Ik wens het u toe, die mate van genoegdoening af en toe.

Ik begon me tijdens de dubio achteraf wel af te vragen waarom zoveel bloot zeer u ongemakkelijk doet voelen. Is het plaatsvervangende schaamte? Of schrok u van de heftigheid waarmee ik nog steeds verdrietig kan zijn? U heeft dat gewoon allemaal niet zo graag? Maar wat had u dan gedacht? Dat ik het gemis van een gezinsleven niet voor de rest van mijn dagen zal meedragen? Dat ik het niet altijd zal betreuren, deel uit te maken van de statistieken der gebroken gezinnen?

Ik ga ervan uit dat u een goed verstaander bent maar ik wil het dit keer voor alle zekerheid letterlijk gezegd hebben: ik mis niet de man, wel het leven. Hoe ongecompliceerd dat zou zijn. Die brief schrijven, de woorden ervoor zoeken, het omspitten van mijn eigen emotioniële mesthoop… Het was een afscheid.

U heeft een bezwaar. Dat ik het toch allemaal niet in het openbaar hoef te gooien. Daar valt veel voor te zeggen. Maar kent u dat: hoeveel kleiner en volstrekt irrelevant dingen kunnen worden, eens je ze hardop hebt gezegd? Wel, precies zo ging het. Ik heb mijn dingen publiek gemaakt en nu kan ik ze helemaal nergens meer verstoppen. En zo heb ik ze ook vermoord. Kill your darlings. En begot toch: ik heb geen zin om van mijn publieke zelf iets anders te maken dan wat ik ben. De vrouw die eender welk feestje op gang kan trekken maar ook de vrouw die wroet en aanmoddert en het vaak helemaal niet meer weet.

Ah maar dat laatste ken ik, hoor ik u nu zeggen. Ja, natuurlijk. Is dat de reden waarom het u allemaal wat wrang smaakt? Komt het een beetje te dichtbij? Heeft u ook ergens een groot zeer dat weggemoffeld zit? Dat mag, ziet u. U bent bij mij aan het verkeerde adres als u wilt horen dat u flink moet zijn en zo’n ‘Keep calm and…’ poster moet ophangen. Hell, kalm is iets wat ik al lang opgegeven heb. U bent bij mij evenzeer aan het verkeerde adres als u zich ongemakkelijk voelt bij ongegeneerd zeer.

Dus nee, ik ga me niet verontschuldigen.
En de brief blijft ook staan.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 3 maart 2014 om 23:25. Het’is opgeslagen in Brieven en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: