Zo’n brief die je nooit verstuurt

Onlangs, 13 februari, was het precies vier jaar geleden dat ik je van de luchthaven kwam halen. Speciaal voor Valentijn kwam je terug uit Afrika. Dat grote avontuur van je, waar ik mijn voet had tussengekregen.

Negen maanden voor die datum was ik verliefd op je geworden. Halsoverkop en niets ontziend, vooral mijn eigen hart niet. Negen maanden erna werd onze Zoon geboren. Ik herinner me alle momenten daartussen. Iedere veldslag die ik verloor en hoe jij doorstootte naar de kern van mij. Hoe ik tot slot de oorlog verloor om die van jou. Jij die nooit iets prijsgaf. Venis, vidis, vicis. Onze liefde zou altijd een metafoor voor strijd blijven. Tot de naam van onze Zoon toe: ‘de moedige’.

Ik herinner me hoe jij je hand opstak, die eerste dag. We stonden elk aan de andere kant van een dranghek dat het plein tussen ons afsloot. Retrospectief kan dat een voorteken zijn maar daar ben ik te weinig bijgelovig voor. Je zwaaide en was zo kinderlijk blij dat elk verweer – als ik dat al had – wegviel. Ik stond aan de grond genageld. Dan en daar wist ik dat mijn arme hart een race had ingezet. Ik zou het nooit meer kunnen inhalen. Had ik maar geweten dat het zou begeven. Het zou het enige zijn dat ik in mijn leven anders had gedaan, niet tenminste proberen het tegen te houden.

Want alles wat erna kwam, deed dat hart van me alleen maar versnellen. Die keer dat je mijn oude brillen vond en Elton John en George Michael playbackte op de trap. Of toen je huilend van sentiment onder de douche zat, in die hotelkamer in Zuid-Egypte. Hoe grappig ik je vond als je telefoons van bekenden aannam met “Pizza Mario” of “Politie Gent”. Dat we door de straten van de stad liepen en je me plots vroeg of ik dan je meisje was. En hoe je beide vuisten in de lucht stak door mijn antwoord. De nachten die we braakten. De dagen die we sleten. De reis die we maakten. De Zoon die we kregen.

Toen je wegging, zeeg mijn hart neer. En de keer erop. En de keer daarna. Het is oud geworden sindsdien.

Een hele tijd heeft het zelfs aan by-pass gelegen. Kloppen deed het enkel in functie van onze Zoon. Tijdens die maanden kon ik in de spiegel kijken, zonder mezelf te zien. Ik kende het meisje niet dat terugkeek. Haar leven en mijn hoofd… het klopte niet samen. Dissociatie noemt men dat in de psychologie. Volgens Wikipedia betekent het letterlijk ‘ontkoppeling’ of ‘uiteenvallen’. Dat is ook letterlijk wat het is.

Nu onze levens van elkaar ontward zijn en enkel samenhangen in de mate dat onze Zoon dat nodig heeft, krijgt mijn verweerde hart eindelijk wat rust. Toegegeven, ik sta het niet meer toe nog zo hard van stapel te lopen. Ik geloof dat ik bij jou hetzelfde zie, in je blik. Die godgeklaagde zielte-ogen ook van je. Mis jij dan ook het leven dat we zouden kunnen hebben? De zondagochtenden met croissants en Zoon? De doordeweekse avonden? De nachten? Hem nooit moeten missen? Soms meen ik van wel. Dan valt mijn hart in mijn borstkas plomp uiteen, geluidloos en vanzelf. Als een oude terracotta pot die te lang buiten heeft gestaan. Dissociatie van het hart. Het overvalt me toch telkens een beetje.

Gelukkig is het tegenwoordig al even snel weer opgelapt als het barst. Het helpt dat die eeuwige angst van je – om je eigen hart eindelijk eens aan het woord te laten – langdradig en afstotend is geworden. Zo ben ik er ten lange leste mee gestopt van je te houden. Af en toe meen ik te horen hoe het ook in jouw borstkas zucht. Zeker ben ik daar nooit van. Je angst is altijd zoveel luider. Ik voel alleen hoe mijn cellen zich om onverklaarbare redenen roeren. Als honden die onrustig worden door een onweer in de verte.

Ik leef op hoop van een dag waarop jij zo ver weg bent, dat jouw hart het mijne niet meer trekt. Hoe dat kan met die Zoon van ons, met die ogen van jou, is vooralsnog een vraagstuk. Ik hoop op één dag waarop ik de deur niet voor je zou willen opendoen. Die dag dat je alsnog beslist zou hebben ervoor te komen staan.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 18 februari 2014 om 20:49. Het’is opgeslagen in Brieven en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: