De paradox van het ouderschap

Het staat iedere dag in minder of meer verdoken termen in de krant: kinderen maken ongelukkig. Eigenlijk.

Als mensen daar eerlijk over durven zijn, tenminste. De paradox van het ouderschap, heet dat: we verwachten dat kinderen ons leven naar een niveau van algeheelheid en volmaakt geluk zullen tillen. Niks is minder waar. We zijn gestresseerd, vinden nog maar moeilijk evenwicht, onze relaties lijden eronder. Je reinste waanzin is het. En tot overmaat van ramp – daar moeten we niet flauw over doen – zijn die kinderen regelrechte monsters, zo af en toe. Of toch dat kind van mij. Dat mag u gerust weten. Die plakt bij wijlen wel eens achter het behang.

Ik ben een alleenstaande moeder – niet BOM – van voor de geboorte. Dat hakt erin. Ik ploegde en ploegde voort, maar in mijn hoofd schartte ik achteruit, als een kieken. Er was geen zicht op beterschap. Zowat al mijn levensdomeinen stonden op losse schroeven. Geld had ik niet. De vader van Zoon besliste naar de rechtbank te stappen en onze relatie verzuurde over nacht. Emotioneel was ik een wrak. Professioneel stond ik nergens. Zoon was een slechte slaper; fysiek was ik uitgeput. Mijn sociaal leven leek een herinnering uit een ver verleden.

Het heeft een hele tijd geduurd voor ik doorhad dat ik het er al bij al nog goed vanaf gebracht had. Andere ouders, koppels, zegden me dat. Zonder uitzondering en zonder dat ik erom gevraagd had, spraken ze bewondering uit. Voor mij. Ik die alleen had moeten doen wat zij met twee al zo lastig hadden gevonden. Daar stond ik van te kijken, zoveel kan ik u wel zeggen.

Intussen gaat Zoon naar school. In september is hij door die deur gegaan zonder één keer om te kijken. Of hij de volgende dag nog eens naar school mocht, vroeg hij ’s avonds. Een eerste orgelpunt van zijn prille carrière (en dat van mijn moederschap) kwam verleden week. Een nieuw meisje kwam meedraaien in de klas. Zoon heeft dat verloren zieltje bij de hand genomen: “Kom.” Hij leidde haar naar de zandbak. Geen verdere woorden werden eraan vuil gemaakt. Hij is in stilte bij haar gebleven tot de bel ging. Zij veilig onder zijn kuikensvleugels.

Anekdotes als deze zijn precies waar die hele paradox om draait. Want, ja, kunst- en vliegwerk is het soms. Ik loop mezelf zo hard voorbij dat ik nog nauwelijks weet waar ik uithang. Maar. De kleine momenten, verhalen als dat die aan je oren komen… ze zijn de oorzaak van exorbitant geluk en tomeloze trots. Alles vervalt erbij in het niets.

Dus nee, zo slecht kan ik het er niet vanaf gebracht hebben. Zoon heeft nu al een leven waar ik geen deel van uitmaak. En de wereld wordt daar nu al beter van.

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 12 februari 2014 om 21:40. Het’is opgeslagen in in mijn hoofd en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: